ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

      มุมปากของซูลั่วกระตุก “ไม่ค่ะ ตอนนี้ฉันจะยังไม่กลับไปกับคุณ คุณต้องไปคุยเรื่องของเรากับครอบครัวของคุณให้เรียบร้อยก่อน และที่สำคัญ ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาดนอกจากครอบครัวของคุณ จนกว่าเราจะตัดสินใจขั้นสุดท้าย”

        ฉู่ซิงหลานอยากจะถามว่าทำไม แต่พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของซูลั่ว เขาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาอีกครั้ง

        ในตอนนั้นเอง สมองกลของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากหลัวจี๋ นายทหารคนสนิท

        “ฝ่าบาท ตอนนี้ประทับอยู่ที่ไหนพ่ะย่ะค่ะ? องค์จักรพรรดิและองค์ราชินีรับสั่งให้ตามหาตัวฝ่าบาทอยู่”

        แม้ฉู่ซิงหลานจะไม่อยากจากซูลั่วไป เพราะตอนนี้เป็นช่วงที่เขาต้องการเธอมากที่สุด แต่ในเมื่อเสด็จพ่อเสด็จแม่กำลังตามหาตัวเขาอยู่ ประกอบกับที่ซูลั่วบอกให้ไปคุยกับผู้ใหญ่เรื่องแต่งงาน เขาจึงลังเลครู่หนึ่งก่อนจะบอกกับหลัวจี๋ “มารับฉันที่มหาวิทยาลัยจักรวรรดิ”

        “รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!”

        หลังจากวางสาย ฉู่ซิงหลานก็พูดด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่ง “ผมต้องกลับไปก่อนนะครับ ไว้ผมคุยเรื่องของเราเรียบร้อยแล้ว จะรีบกลับมาหาพี่ทันที”

        “อีกสามวันค่อยมาหาฉัน”

        “พี่สาว...”

        ซูลั่วตวัดสายตาเย็นชาไปทางเขา ฉู่ซิงหลานกัดริมฝีปากอย่างน้อยใจ สุดท้ายก็ยอมจำนน แต่ก่อนจะไป เขาก็พูดขึ้นอย่างน่าสงสาร “พี่สาว ผมขอจูบพี่หน่อยได้ไหมครับ?”

        ซูลั่วถึงกับพูดไม่ออก เธอมองฉู่ซิงหลานที่ขอบตาแดงก่ำและกำลังกัดริมฝีปากตัวเองจนแทบห้อเลือด ก่อนที่จู่ ๆ เธอจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหา โอบรอบคอเขา แล้วประทับจูบลงไป

        ดวงตาคู่สวยของฉู่ซิงหลานเบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตกใจสุดขีด!

        วินาทีต่อมา เขาก็พลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม ทำให้จูบนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น...

        ในที่สุดตัวปัญหาก็ไปเสียที

        ซูลั่วแตะมุมปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยของตัวเอง บางทีนี่อาจจะเป็นจูบอำลา

        อีกสามวันให้หลัง เมื่อฉู่ซิงหลานได้สติกลับมา เขาก็คงจะเป็นฝ่ายขอยกเลิกการแต่งงานกับเธอเอง

        แม้จะน่าเสียดายอยู่หน่อย ๆ  

        แต่ก็ยังดีกว่าต้องเจอปัญหาอีกมากมาย

        ซูลั่วจัดการความคิดของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว พลันสมองกลของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากพี่ใหญ่ซูหนานจิ่น

        ซูลั่วสนิทกับซูหนานจิ่นมาตลอดและไว้ใจเขาเหมือนพี่ชายแท้ ๆ เธอจึงรับสายทันที

        “พี่ใหญ่ มีอะไรเหรอคะ?”

        ซูหนานจิ่นซึ่งนั่งอยู่บนยานบินของตน มองยานบินของราชวงศ์ที่ค่อย ๆ ทะยานขึ้นจากหน้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิด้วยความรู้สึกซับซ้อน

        “ลั่วลั่ว เธอไปรู้จักกับองค์ชายเก้าได้ยังไง? พวกเธอ...”

        “เป็นอุบัติเหตุน่ะค่ะ แต่คิดว่าหลังจากนี้คงไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกแล้ว”

        “งั้นก็ดีแล้ว เรื่องในราชวงศ์มันซับซ้อน สถานะขององค์ชายเก้าเองก็ละเอียดอ่อนมาก ว่าแต่...ลั่วลั่ว เธอยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าคำร้องขอแต่งงานของเธอผ่านหรือเปล่า?”

        ซูลั่วคิดว่าในอนาคตคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉู่ซิงหลานอีก

        ดังนั้นเรื่องที่พวกเขาจับคู่แต่งงานกันก็ไม่จำเป็นต้องบอกใคร

        “จับคู่ได้แล้วค่ะ แต่ว่าช่วงนี้หนูกำลังจะคุยกับอีกฝ่ายเพื่อขอยกเลิกความสัมพันธ์”

        เมื่อซูหนานจิ่นที่นั่งอยู่ในยานบินได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว “อืม งั้นเธอจัดการไปก่อนนะ ถ้ามีปัญหาอะไร อย่าลืมบอกพี่ล่ะ แล้วก็...เดี๋ยวพี่กลับไปจะให้เสี่ยวซีมาขอโทษเธอเอง”

        “ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ใหญ่...ยังไงซะ หนูก็ไม่ใช่คนของตระกูลซูจริง ๆ อยู่แล้ว”

        “ไม่! ตราบใดที่เธอยังเรียกพี่ว่าพี่ใหญ่ พี่ก็จะนับว่าเธอเป็นน้องสาวของพี่เสมอ!”

        หลังจากวางสาย ซูลั่วก็รู้สึกอ่อนใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะดื้อรั้นขนาดนี้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าในใจของเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็เป็นการพิสูจน์ว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่ใช่ทุกคนที่มองเธอเป็นแค่ตัวแทนของซูเสี่ยวซี

        สิ่งที่ซูลั่วไม่รู้ก็คือ หลังจากที่ซูหนานจิ่นแน่ใจแล้วว่าเธอปลอดภัย เขาก็ขับยานบินกลับบ้านทันที แต่พอกลับถึงบ้าน เขาก็พบกับดยุกซู บิดาผู้เข้มงวดของเขารออยู่

        ดยุกซูกำลังนั่งจิบชา เมื่อเห็นลูกชายคนโตกลับมา เขาก็วางถ้วยชาลง พลางขมวดคิ้วถาม “ยานของแกเทียบท่าตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเพิ่งกลับมา?”

        “ท่านพ่อครับ ผมไปหาลั่วลั่วที่มหาวิทยาลัยมา ท่านพ่อคงทราบเรื่องของลั่วลั่วแล้วใช่ไหมครับ?”

        “อืม” ดยุกซูตอบเพียงสั้น ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

        ซูหนานจิ่นขมวดคิ้ว “ท่านพ่อ เรื่องนี้เสี่ยวซีเป็นคนผิด ต้องให้เสี่ยวซีไปขอโทษลั่วลั่วนะครับ!”

        “ได้”

        “แล้วก็ คำร้องขอแต่งงานของลั่วลั่วก็ผ่านแล้วด้วย ตอนนี้เธอกำลังคุยกับอีกฝ่ายเพื่อขอยกเลิกการแต่งงาน ถ้าหากมีปัญหาอะไร เราต้องช่วยเธอนะครับ”

        ดยุกซูพยักหน้ารับ “เรื่องนั้นได้ แล้วเด็กคนนั้นจะกลับมาเมื่อไร?”

        ซูหนานจิ่นถอนหายใจ “เธอบอกว่าตอนนี้ยังไม่กลับครับ พอดีมหาวิทยาลัยเปิดเทอมแล้ว เธอก็เลยจะอยู่ที่หอพักไปเลย”

        ดยุกซูขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ช่างหัวดื้อนัก! ถ้าอย่างนั้นเรื่องยกเลิกการแต่งงานก็ไม่ต้องรีบไปช่วย ส่วนเสี่ยวซีก็ยังไม่ต้องไปขอโทษ”

        ซูหนานจิ่นชะงัก “ท่านพ่อ นี่ท่านหมายความว่ายังไงครับ?”

        “เด็กคนนั้นหัวดื้อเกินไป เป็นแบบนี้มาตลอด ถ้าไม่ฉวยโอกาสนี้สั่งสอนให้รู้จักยอมคนและก้มหัวให้เป็น อนาคตอาจจะสร้างปัญหาใหญ่ให้ตระกูลซูได้!”

        ซูเสี่ยวซีที่แอบฟังอยู่ตรงมุมห้อง พอได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเธอก็ยกสูงขึ้นด้วยความสะใจ

        เธอรออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงแกล้งทำเป็นเพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน เอ่ยเรียกดยุกซูด้วยน้ำเสียงหวานหยด “ท่านพ่อคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ หนูตั้งใจตุ๋นซุปให้ท่านพ่อเป็นพิเศษเลย ท่านพ่อต้องลองชิมให้ได้นะคะ”

        ดยุกซูมองลูกสาวแท้ ๆ ที่ทั้งฉลาดและรู้ความ แม้จะพลัดพรากไปอยู่ข้างนอกนับสิบปี ทว่าก็ไม่ได้เติบโตมาอย่างเสียคน ยังคงมีมารยาทและได้รับการอบรมมาอย่างดี เขาพอใจเป็นอย่างยิ่ง

        บนโต๊ะอาหาร สามคนพ่อแม่ลูกดูชื่นมื่นกลมเกลียว มีเพียงซูหนานจิ่นที่ไม่มีกะจิตกะใจจะกินแต่อย่างใด เขาตักอาหารเข้าปากไปสองสามคำก็ลุกขึ้นเดินกลับขึ้นชั้นบน

        ซูเสี่ยวซีมองแผ่นหลังของซูหนานจิ่นแล้วพูดกับแม่ของตนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างน้อยใจ “คุณแม่คะ วันนี้พี่ลั่วไปพูดอะไรกับพี่ใหญ่หรือเปล่าคะ พี่ใหญ่ดูเย็นชากับหนูมากเลย...”

        คุณนายซูรีบปลอบ “อย่าคิดมากเลยลูก พี่ใหญ่ของลูกเขาเพิ่งกลับมาจากภารกิจ คงจะเหนื่อยเกินไปน่ะ ส่วนเรื่องของลั่วลั่ว...”

        เธอหันไปมองดยุกซูผู้เป็นสามี

        ดยุกซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เด็กคนนั้นนิสัยดื้อรั้นเกินไป ปล่อยให้สงบสติอารมณ์ไปสักสองสามวันก่อนค่อยว่ากัน”

        “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ว่าแต่...เราควรจะหาเวลาไปคุยกับตระกูลเจียงเรื่องงานแต่งงานของเสี่ยวซีกับเจียงเฉินได้แล้วหรือยังคะ?”

        “ได้สิ”

        ซูหนานจิ่นได้ยินบทสนทนาของพวกเขาทั้งหมด เขารู้สึกเย็นเยียบไปถึงหัวใจ และเมื่อนำเรื่องของเจียงเฉินกับเสี่ยวซีมาประกอบกัน เขาก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมลั่วลั่วถึงไม่อยากกลับมา

        เขาเดินผ่านห้องของลั่วลั่วที่ตอนนี้ว่างเปล่า ในใจก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก

        เมื่อกลับมาถึงห้องหนังสือ ซูหนานจิ่นจึงส่งข้อความไปหาซูลั่ว ถามว่าเธออยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นอย่างไรบ้าง และคุ้นเคยกับสารอาหารเหลวที่มหาวิทยาลัยแจกให้แล้วหรือยัง

        พร้อมกันนั้นเขาก็โอนเงินสองหมื่นเหรียญดวงดาวไปให้เธอด้วย

        แต่ในวินาทีต่อมา เงินจำนวนนั้นก็ถูกโอนกลับคืนมา

        [ซูลั่ว: พี่ใหญ่คะ หนูมีเงินใช้ค่ะ แล้วก็อยู่ที่มหาวิทยาลัยสบายดีทุกอย่าง ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ]

        ซูหนานจิ่นรู้ว่าเธอเป็นคนหัวแข็ง ไม่ยอมรับเงินของเขาแน่ และมหาวิทยาลัยจักรวรรดิก็จะจัดหาสารอาหารเหลวให้นักศึกษาตรงเวลาอยู่แล้ว

        แต่สารอาหารเหลวที่ทั้งจืดชืดและน่าเบื่อเหล่านั้น จะไปอร่อยสู้อาหารในโรงอาหารได้อย่างไร?

        เมื่อนึกถึงภาพพ่อแม่และน้องสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารมื้อค่ำอย่างมีความสุขอยู่ชั้นล่าง ซูหนานจิ่นก็ยิ่งรู้สึกสงสารซูลั่วจับใจ

        แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ซูลั่วไม่ได้โกหกเขา...เธอมีเงินจริง ๆ 

        แบบแปลนเมคคาทั้งสามฉบับของ ‘เฮเดส’ ที่เธอโพสต์ขายบนอินเทอร์เน็ต ถูกประมูลไปในราคาสูงกว่าราคาตั้งต้นถึงสิบเท่าภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง ทำให้การซื้อขายสิ้นสุดลงก่อนกำหนด

        ในบัญชีของซูลั่ว เพิ่งจะมีเงินสามล้านเหรียญดวงดาวโอนเข้ามาสด ๆ ร้อน ๆ !