การทำงานในตำแหน่ง เลขานุการประธานบริษัทเรียลเอสเตท เดเวอร์ลอฟเมน เอนเตอร์ไพร์ ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่วรารี คิดไว้ ซึ่ง วรารีทำงานมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้วยังไม่ได้เจออะไรที่หนักหนาสากันมากกว่างานของเลขาทั่วๆไป
ซึ่งงานในแต่ละวันที่ได้รับมอบหมายให้ทำก็จะมีการถอดไฟล์รายงานการประชุมที่ทางท่านประธานหนุ่มจะส่งมาให้ทางเมล รับโทรศัพท์ตรวจเช็คตารางนัดหมายของท่านประธานซึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาท่านประธานหนุ่มก็เข้ามาบริษัทตอนเช้าราวๆ 7.30น. และออกจากบริษัท 10.00 น.
“คุณวรารีเข้ามาพบผมหน่อย”
เสียงสัญญาณโทรศัพท์ ซึ่งเป็เสียงจากการเรียกภายในจากห้องทำงานของท่านประธานวรารี ยกหูขึ้นรับสายยังไม่ทันได้กล่าวสวัสดี เสียงผู้เรียกก็ดังมาทันที
“ค่ะ”
วรารี ได้แต่กล่าวตอบรับสั้นๆ แล้ววางสาย แล้วลุกขึ้นพร้อมทั้งหยิบสมุดปากกาขึ้นมาและเดินไปยังห้องท่านประธานหนุ่ม เธอยกมือขึ้นเคาะประตู 3ครั้ง แล้วเปิดเข้าไป เดินไปยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของท่านประธาน
ท่านประธานหนุ่มมองมายังเลขาคนใหม่ที่ยืนประหม่าอยู่หน้าโต๊ะทำงาน วรารี เธอเป็คนสวย ยิ่งมองยิ่งสวยมองดูเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ หน้าตาหมดจดหวานซึ้ง ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อยรับกันไปหมด ผมดำตรงยาวสรวยจนถึงแผ่นหลังแต่ขัดใจตรงที่ชอบรวบเป็หางม้ายิ่งริมฝีปากนั้นยิ่งท้าทายให้จูบยิ่งนักแต่การที่เขาจะเป็สมภารกินไก่วัดก็ใช่เื่ที่เขาควรจะทำถึงแม้เขาจะได้ชื่อว่าเป็คาสิโนวาตัวพ่อแต่ก็ไม่เคยทำอะไรเกินเลยกับคนใต้การปกครอง แต่กับคนนี้ทำไมเขาถึงอยากจะล้ำเส้นกับเ้าหล่อนนักนะ
“คุณวรารีมีชี่อที่เรียกง่ายๆ ไหม?” ท่านประธานหนุ่มกล่าวถามลุกขึ้นแล้วเดินมายืนตรงหน้าโต๊ะทำงานซึ่งห่างจาก วรารี ไม่ถึงก้าว
“????” วรารี เงยหน้าขึ้นเอียงคอมองท่านประธานหนุ่มซึ่งท่านประธานหนุ่มมองดูการกระทำเช่นนี้ว่าน่ารักดี
‘มาแนวไหนล่ะเนี่ย’ วรารี คิด ‘แปลกคนจริง คราวก่อนก็ไม่เห็นถามอะไร’ วรารี ขมวดคิ้ว
“ว่าไงล่ะ?” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวย้ำอีกครั้ง
“เรียก นุ่น ก็ได้ค่ะ”
“โอเคงั้นผมจะเรียก คุณนุ่น แล้วกัน แล้วก็เรียกผมสั้นๆ ว่า ลอฟ นะ”ท่านประธานหนุ่มกล่าวแต่สายตายังคงจดจ้องมองแต่ใบหน้าหวานเช่นเดิม
“ค่ะ คุณลอฟ”วรารี กล่าว มองสบตากับท่านประธานหนุ่มนิดหนึ่งก่อนจะหลบสายตาเพราะไม่อาจทนต่อพลังบางอย่างที่แฝงอยู่ภายในสายตานั้นได้
“ั้แ่นี้ต่อไปคุณต้องมาจัดตารางนัดหมายของผมอย่างเต็มตัวก่อนหน้านี้มี วุฒิ ทำแต่เมื่อพอมีคุณแล้ว งานนี้ก็เป็หน้าที่ของคุณและคุณอาจจะต้องไปออกงานกับผมบ้างเป็ครั้งคราว คุณโอเคใช่ไหม?”
‘หะ!!! ในหน้าที่เลขามีเกี่ยวกับออกงานด้วยเหรอ??’ วรารี คิด
“ถ้าตามหน้าที่ ดิฉันก็โอเคค่ะ” วรารีกล่าวออกมาอย่างเสียไม่ได้
“อีกอย่างทุกเช้า คุณจะต้องมาแจ้งตารางนัดหมายให้ผมทราบด้วย”ท่านประธานหนุ่มกล่าว
“ค่ะ” วรารี รับคำสั่ง
“ผมไม่มีอะไรแล้วล่ะ”
“ถ้างั้นดิฉันขอตัวไปทำงานต่อนะค่ะ” ก่อนที่ วรารีจะก้าวเดินไปท่านประธานหนุ่มก็กล่าวขึ้น
“อ่อ! ผมอยากให้เปลี่ยนจากดิฉัน เป็แทนด้วย นุ่น ฟังแล้วดูสบายหูมากกว่า คุณว่าไหม?”
“ค่ะ” วรารี ขานรับแล้วเดินออกจากห้องไป
พอเดินออกจากห้องท่านประธานมาก็เจอเข้ากับอัครวุฒิ เข้าพอดี
“สวัสดีค่ะ คุณอัครวุฒิ” วรารี กล่าวทักทายพร้อมส่งยิ้มหวานให้
“สวัสดีครับ คุณวรารี” บอดี้การ์ดหนุ่มส่งยิ้มตอบกลับ
“เรียก นุ่น เฉยๆ ก็ได้ค่ะ”
“ได้ครับคุณนุ่น ก็เรียกผมว่า วุฒิ เฉยๆ แล้วกันนะครับ จะได้เป็กันเอง"
“ค่ะ” วรารี ตอบรับเสียงหวาน
‘ถ้าเ้านายเจอยิ้มหวานแบบนี้ ไม่หลงให้มันรู้ไปนี้ขนาดเขาหักห้ามใจตัวเองแล้วนะยังขนาดนี้เลย’ อัครวุฒิ คิด
“คุณวุฒินั่งอยู่ตรงไหนคะ ทำไม นุ่น เข้ามาแรกๆ ไม่เห็นเลย” วรารี กล่าว
“อ่อ!ผมมีห้องอยู่ตรงโน้นนะครับ”บอดี้การ์ดหนุ่มชี้นิ้วไปยังห้องที่อยู่ใกล้ๆ ลิฟต์ซึ่งถ้าไม่สังเกตจะมองไม่เห็นว่าเป็ห้อง
“อ่อ! ค่ะ งั้น นุ่น ขอตัวไปทำงานก่อนนะค่ะ”
“ครับ เชิญครับ พอดีผมจะเข้าไปพบคุณลอฟ อยู่เหมือนกัน คุณลอฟ สะดวกอยู่ใช่ไหม ครับ” บอดี้การ์ดกล่าวถาม
“สะดวกค่ะเชิญได้เลยค่ะ” วรารี ยิ้มแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
“ไปทานข้าวกันนุ่น” รุ้งฤดี โทรขึ้นมาเรียก วรารี เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง วรารีจึงเก็บอุปกรณ์การทำงานลงในลิ้นชัก และลุกขึ้นจะเดินไปลงไปยังประตูทางหนีไฟก็พอดีประตูห้องทำงานท่านประธานเปิดออกมาพอดี
“คุณนุ่นเดี๋ยวไปทานข้าวกับผมนะ” วรารี ชะงักไปสักพักหนึ่งจึงกล่าวขึ้น
“งั้นขอเวลาสักครู่นะคะขอนุ่น ไปบอก รุ้ง ก่อน เขารออยู่ชั้น 18 น่ะค่ะ”ซึ่งเป็เวลาเดียวกับที่อัครวุฒิ เดินมาถึงที่ทั้ง 2 คนยืนอยู่และได้ยินพอดี
“เดี๋ยวผมโทรบอกให้ก็ได้ พอดีผมมีเบอร์ คุณรุ้ง อยู่” อัครวุฒิเสนอขึ้นมา
“งั้น!! ก็ขอบคุณนะคะ”
เมื่อเห็นว่าเสร็จเื่การบอกกล่าวแล้วธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ก็เดินนำหน้าตรงไปยังลิฟต์ แล้วกดปุ่มลงเพื่อที่จะลงไปชั้นล่างเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ทั้ง 3 คนก็เข้าไปในลิฟต์สักพักประตูลิฟต์ก็ปิดและเคลื่อนลงตามจังหวะการทำงานปกติของลิฟต์
เมื่อถึงชั้นล่างสุดซึ่งเป็ชั้นใต้ดินเป็สถานที่จอดรถอีกที่หนึ่งของตึก ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้ง 3ก็ก้าวออกมา แต่มีเพียง อัครวุฒิที่เดินแยกไปเพื่อไปขับรถยนต์มารับที่หน้าลิฟต์ที่ท่านประธานหนุ่มยืนรออยู่พอรถเคลื่อนมาจอดหน้าท่านประธานหนุ่มแล้ว วรารีกำลังจะเปิดประตูตอนหน้าที่นั่งคู่กับคนขับก็ได้ยินเสียงท่านประธานหนุ่มพูดขึ้นมาเสียก่อน
“คุณนุ่นนั่งข้างหลังกับผม” วรารี ชะงักกับน้ำเสียงที่เข้มๆ ติดดุๆ เหมือนมีโมโหนิดๆ นั้น ซึ่งไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานหนุ่มเกิดมีโมโหอะไรขึ้นมาตนเองก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้ต้องโมโหเลยสักนิด งง!!
และเมื่อท่านประธานหนุ่มเข้าไปนั่งและขยับไปอีกฝากฝั่งของเบาะนั่งเพื่อให้หญิงสาวเข้ามานั่งด้วย วรารีจึงก้าวขึ้นไปนั่งข้างท่านประธานหนุ่มตามความประสงค์ที่เขาสั่งนั้นทันที
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
4K
