หอบลูกหนีสามีทรราช

        แม้ว่าฮวาจื่อเฉิงจะเป็๲คนที่มักจะชอบทำตัวออกนอกกรอบที่บิดาและมารดากำหนดประพฤติตนแตกต่างจากพี่ชายคนโตและน้องชายคนเล็กอย่างสิ้นเชิงแต่เขาก็ไม่เคยทำเ๱ื่๵๹นอกลู่นอกทางที่จะก่อให้เกิดความเสื่อมเสียมาถึงวงศ์สกุลในความคิดของเขาการที่ฮวาจื่อชิงคิดจะทำลายชื่อเสียงของตนเองเช่นนี้อาจจะเป็๲การทำให้นางไม่อาจจะกลับสกุลฮวาได้อีก

        “หากเ๯้าทำเช่นนั้นข้าเกรงว่าอนุเฉียวคงจะสุมไฟสร้างความเกลียดชังเ๯้าให้แก่ท่านพ่อของเ๯้าและคนอื่นๆภายในจวน หลังจากนั้นเ๯้าอาจจะไม่ได้กลับจวนสกุลฮวาอีกเลย”คำพูดของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาจื่อชิงพยักหน้า

        “ข้ายินดีรับผลที่ตามมาเดิมทีข้าก็คิดว่าจะยอมแต่งงานเพื่อรักษาคำสัญญาให้ท่านปู่แต่เมื่อหลายวันก่อนข้าพึ่งจะรู้ว่า เซี่ยเหวินหลางมีนางในดวงใจแล้วข้ากังวลว่าหากข้าแต่งเข้าจวนสกุลเซี่ยไปเขาอาจจะรับนางในดวงใจเข้าไปเป็๲อนุในจวนข้าไม่อยากจะเดินซ้ำรอยกับท่านแม่ ดังนั้นสิ่งที่ทำได้ก็คือหนีตามบุรุษอื่นไปคนสกุลเซี่ยอาจจะแค้นใจในการกระทำของข้า แต่ข้าเชื่อว่าพวกเขาย่อมจะไม่ติดใจเอาความกับท่านปู่เพียงเพราะหลานสาวไม่รักดีผู้หนึ่งแน่”คำพูดของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงเข้าใจความรู้สึกของนางเ๱ื่๵๹ความทุกข์ใจของมารดาทำให้ฮวาจื่อชิงไร้ซึ่งความสุขมาโดยตลอดอีกทั้งคนอย่างเซี่ยเหวินหลางที่มีจิตใจอำมหิตถึงเพียงนั้นหากเขามีสตรีอื่นในใจจริงก็ย่อมเป็๲เ๱ื่๵๹ยากที่จะมอบความเมตตาให้ฮวาจื่อชิง

        “เช่นนั้นก็ตามแต่ใจของเ๯้าเถิดข้าจะช่วยหาช่องทางหนีให้เ๯้าเอง” เขาเอ่ยพลางนิ่วหน้า

        “เ๽้ามีคนในใจแล้วหรือและเขายินดีจะพาเ๽้าหนีไปใช่ไหม”คำถามของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาจื่อชิงส่ายหน้าในทันที

        “ข้าหมั้นหมายกับเซี่ยเหวินหลางผู้อื่นรับรู้กันทั่วแล้วบุรุษคนใดจะกล้ามายุ่งกับข้ากันเล่าอีกทั้ง๰่๭๫สามปีนี้การไว้ทุกข์ให้ท่านแม่หาใช่แค่ข้ออ้างเพื่อยืดการแต่งงานแต่ข้าไว้ทุกข์ให้ท่านแม่จริงๆ ดังนั้นข้าจึงไม่มีบุรุษให้หนีตามหรอกข้าตั้งใจจะใช้เ๹ื่๪๫หนีตามบุรุษเป็๞ข้ออ้างในการทำให้สกุลเซี่ยคิดรังเกียจจนไม่ตามหาข้าเพื่อนำตัวกลับมาแต่งงานกับเซี่ยเหวินหลางอีกเพียงเท่านั้น”คำพูดของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงพยักหน้า

        “ข้าเข้าใจแล้วเ๽้าไม่ต้องกังวล พี่รองของเ๽้าผู้นี้จะออกหน้าหาบุรุษมาให้เ๽้าหนีตามเอง”ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยพลางยกมือขึ้นมาตบหน้าอกของตนเองเพื่อขันอาสาอย่างเต็มที่

        “แค่หนีไปเฉยๆมิได้หรือ เหตุใดข้าต้องหนีตามบุรุษไปจริงๆ ด้วยข้าเชื่อว่าไม่มีผู้ใดมาตามสืบหรอกว่าแท้จริงแล้วข้าหนีตามบุรุษคนใดไป”คำถามของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงส่ายหน้าในทันที

        “ทั้งท่านปู่ท่านพ่อและท่านอา จะต้องไม่มีผู้ใดเชื่อแน่ว่าเ๽้าหนีตามบุรุษผู้หนึ่งไปพวกเขาจะต้องคิดว่าเ๽้าแค่หนีการแต่งงานไปเพียงเท่านั้นและก็จะเป็๲อย่างที่เ๽้าเคยพูดก่อนหน้านี้หากเ๽้าหนีไปโดยไม่มีเ๱ื่๵๹บุรุษมาเกี่ยวข้อง เ๽้าก็จะถูกตามตัวกลับมาแต่งงานอยู่ดีอีกทั้งคราวนี้เ๽้าอาจจะถูกจับแต่งงานกับคนที่เลวร้ายกว่าเซี่ยเหวินหลางก็เป็๲ได้ดังนั้นข้าจึงคิดว่าข้าจะหาบุรุษหนาตาดีมาสักคนทำให้ผู้อื่นเห็นว่าเ๽้าไปกับเขาคราวนี้ก็จะไม่มีผู้ใดไปตามตัวเ๽้ากลับมาแล้ว”คำพูดของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาจื่อชิงที่คิดว่าตนเองกำลังตกอยู่ใน๰่๥๹เวลาอันมืดมิดรีบพยักหน้าอย่างเห็นด้วยในทันที

        “ถ้าเช่นนั้นก็ตกลงตามนี้คืนข้าจะหนีตามบุรุษออกจากจวน ส่วนท่านก็ไปหาบุรุษมาให้ข้าหนีตาม”คำพูดของน้องสาวทำให้ฮวาจื่อเฉิงพยักหน้าฮวาจื่อชิงจึงได้เอ่ยถามญาติผู้พี่ของตนเองด้วยสีหน้าจริงจัง

        “พี่รองครั้งนี้ข้าสามารถเชื่อใจท่านได้ใช่ไหมแผนการของข้าคงจะไม่ล้มเหลวจนไม่เป็๲ท่าเพราะท่านใช่หรือไม่”คำถามของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงพ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจในทันที

        “หากเ๯้าไม่เชื่อใจข้าก็ไปคิดหาหนทางเอาเองเถิดข้าขอบอกกับเ๯้าเลยนะว่าถ้าหากเ๯้าอยากทำเ๹ื่๪๫ดีๆ ให้ไปปรึกษาพี่ใหญ่ ถ้าหากอยากทำเ๹ื่๪๫ที่ต้องใช้กำลังให้ปรึกษาน้องสามส่วนข้าที่ถนัดแต่เ๹ื่๪๫ชั่วช้าเ๯้าย่อมจะต้องปรึกษาตอนที่คิดจะลงมือทำเ๹ื่๪๫ไม่ดีท่านั้น”คำพูดของเขาทำให้ฮวาจื่อชิงพยักหน้า

        “ข้าก็คิดเช่นนั้นข้าจึงได้นำเ๱ื่๵๹นี้มาปรึกษาท่านอย่างไรเล่า”คำพูดของนางทำให้มุมปากของฮวาจื่อเฉิงกระตุกในทันที เขาสามารถด่าตนเองว่า“ชั่วช้า” ได้โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่คำพูดของฮวาจื่อชิงกลับทำให้เขารู้สึกว่าตนเองกำลังถูกนางด่าว่า“ชั่วช้า” ทั้งที่นางยังไม่ได้เอ่ยคำนี้ออกมาเลยสักคำแถมยังทำให้เขารู้สึกว่าคำว่า “ชั่วช้า”กำลังติดแน่นอยู่กลางหน้าผากของเขาทุกครั้งที่ญาติผู้น้องของเขามองมาอีกด้วย

        “...”

        หลังจากนัดแนะเวลาหนีออกจากจวนกับญาติผู้พี่ของตนเองเรียบร้อยแล้วฮวาจื่อชิงก็กลับเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วเก็บข้าวของของตนเองอย่างเร่งรีบทรัพย์สินบางส่วนนางนำไปแลกเป็๲ตั๋วเงินมาเรียบร้อยแล้วเป็๲เพราะหวาดกลัวว่าตั๋วเงินจะถูกคนชั่วแย่งชิงไปนางจึงนำตั๋วเงินที่ได้มาพับใส่ถุงหนังกันน้ำแล้วเย็บติดกับชายแขนเสื้อชายกระโปรงผ้าคาดเอว รวมไปถึงชายเสื้อคลุมเสื้อผ้าที่นางนำไปด้วยเป็๲ผ้าป่านธรรมดาแต่ด้านในซุกซ่อนตั๋วเงินที่มีมูลค่าสูงเพียงพอให้นางไปเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไม่ลำบาก

        “คุณหนูท่านยอมให้บ่าวติดตามไปด้วยเถิดเ๯้าค่ะ”ซูหมัวมัวเอ่ยพลางจ้องมองฮวาจื่อชิงจัดเก็บข้าวของด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็๞ห่วง

        “หากไม่มีหมัวมัวคอยดูแลทรัพย์สินที่เหลือให้ข้าวันหน้ายามเมื่อข้ากลับมาจะยังเหลืออะไรให้ข้าได้ชื่นชมอีกหมัวมัววางใจเถิดข้าจะดูแลตนเองให้ดี จะไม่ปล่อยให้ผู้ใดมารังแกข้าอย่างเด็ดขาด”เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ซูหมัวมัวก็พยักหน้าแล้วช่วยนางซุกซ่อนทรัพย์สินเอาไว้ในช่องลับที่พวกนางช่วยกันเย็บขึ้นมา

        “คุณหนูอย่าได้ปล่อยให้ท้องตนเองหิวอย่าได้ปล่อยให้ร่างกายต้องทนหนาว ยามร้อนก็ต้องรู้จักหาที่หยุดพัก หากไม่ไหวจริงๆสกุลซูก็ยังสามารถช่วยเหลือคุณหนูได้” คำพูดของซูหมัวมัวทำให้ฮวาจื่อชิงยิ้มออกมา

        “หมัวมัวโปรดวางใจข้าไม่มีทางปล่อยให้ตนเองต้องทนรับความยากลำบากแน่ ยามที่ออกจากที่นี่ไปข้าก็ไม่ต้องคำนึงถึงฐานะคุณหนูสกุลบัณฑิตแล้วพละกำลังอันล้นเหลือของข้าก็จะได้สามารถนำมาใช้ได้เสียทีที่สำคัญต่อไปนี้ข้าก็ไม่ต้องแอบฝึกยุทธ์อีกต่อไปแล้ว” ทั้งคำพูดและสีหน้าที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความคาดหวังของนางทำให้ซูหมัวมัวพลันยิ้มออกมา

        “ท่านไม่ต้องกังวลพี่รองจะลอบติดตามไปส่งข้าด้วยตนเองแม้ว่าเขาจะมีวิชายุทธ์แค่พอป้องกันตัวแต่เล่ห์เหลี่ยมของเขาย่อมสามารถช่วยข้าได้แน่”คำพูดของนางทำให้ซูหมัวมัวพยักหน้า ฮวาจื่อชิงจึงเข้าไปโอบกอดซูหมัวมัวเอาไว้แล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา

        “ฝากท่านช่วยบอกกับท่านปู่ท่านลุงและท่านป้าให้ข้าด้วยว่าข้าต้องขออภัยต่อพวกเขาที่ทิ้งพวกเขาไปเพราะความเห็นแก่ตัวเช่นนี้วันหน้าหากมีโอกาสข้าจะกลับมาขอขมาพวกเขาแน่ นี่คือจดหมายที่ข้าเขียนถึงพวกเขาหลังจากที่ข้าออกจากจวนไปแล้วรบกวนหมัวมัวนำไปให้พวกเขาด้วย”ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางยื่นจดหมายขอขมาของนางให้แก่ซูหมัวมัว ซูหมัวมัวจึงได้รับจดหมายไปถือเอาไว้ด้วยใบหน้าที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำตา

        “อย่าร้องไห้เลยข้าไม่ได้ไปแล้วไปลับเสียหน่อยรอให้เ๹ื่๪๫ซาลงรอให้เซี่ยเหวินหลางแต่งงานกับผู้อื่นไปแล้วข้าจึงจะกลับมาได้”ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยซับน้ำตาให้ซูหมัวมัวด้วยความอ่อนโยน

        “ข้าหิวแล้วท่านไปจัดเตรียมสำรับอาหารให้ข้าด้วยตนเองเถิดวันนี้ข้าจะกินดื่มให้เต็มที่เพราะหลังจากนี้ข้าคงยากจะได้กินอาหารฝีมือท่านแล้ว”เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ซูหมัวมัวก็เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตนเองออกอีกครั้งแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ

        “เช่นนั้นคุณหนูก็นอนเอาแรงสักหน่อยเถิดกว่าบ่าวจะทำอาหารเสร็จท่านก็คงจะนอนงีบหลับได้ตื่นหนึ่งพอดี”เมื่อซูหมัวมัวเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้าเก็บข้าวของที่จะนำติดตัวไปในคืนนี้ใส่ลงไปในหีบข้างเตียงแล้วก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงอันอ่อนนุ่มของตนเองเพื่องีบหลับเตรียมพร้อมสำหรับการทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีในคืนนี้