พอตื่นขึ้นมาก่อนจะไปออกกำลังกายที่ฟิตเนส ดีหน่อยที่วันนี้ผมตื่นเช้าเลยยังไม่มีใครสักคน ผมใช้เวลาออกกำลังกายด้วย 1ชั่วโมง ผมออกกำลังกายแบบกระชับสัดส่วน น้ำหนักเท่าเดิมแต่ร่างกายส่วนอื่นจะเปลี่ยนไป พอได้เหงื่อแล้วรู้สึกสดชื่น หลังออกกำลังการเสร็จผมก็กลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อทำมื้อเช้าวันนี้ผมเลือกทำเมนูแบบง่ายๆ โจ๊กหมูใส่ไข่ 2 ฟอง อิ่มอร่อย
หลังจากทานอาหารเสร็จผมก็นั่งทำบัญชีรายรับรายจ่าย เพื่อที่จะให้รู้ว่าต่อจากนี้ไปจะมีเงินเข้าเงินออกเท่าไหร่
หลังจากนี้ผมจะเริ่มหาเงินการทำแบบนี้ถือเป็การจัดการระบบการเงินที่ดีที่สุด
ผมนั่งทำเพลินๆ จนเกือบบ่ายคล้อยรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เ้าของร้านต้นไม้โทรมาหาบอกว่าตอนนี้มาถึงแล้ว
ผมรีบหยิบสวมหมวกและใส่ผ้าปิดปากมาใส่ก่อนออกจากห้องลงลิฟต์มาไม่นานก็เจอกับเ้าของร้านต้นไม้ที่กำลังนั่งรออยู่บนโซฟา
"สวัสดีครับพี่"
"อ้าวน้องมาแล้ว ปะไปกันเถอะ"พอพูดเสร็จเ้าของร้านต้นไม้ก็ไปเข็นเอาต้นไม้ทั้งหมดตามหลังผมไปที่ลิฟต์
"ปกติคนในคอนโดนี้ ก็มาสั่งต้นไม้กับพี่บ่อยนะ แต่ไม่ค่อยมีใครสั่งผักมาปลูกเหมือนน้องหรอก"
"สงสัยเขาคงไม่มีเวลาดูแลมั้งครับ"
"คงใช่แหละ ไม่ว่าจะต้นไม้หรือผักถึงบางต้นมันจะทน ยังไงมันก็ยัง้าการดูแลจากเ้าของอยู่ดี"
เราสองคนพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเื่ราวกันใช้เวลาเเป๊บเดียวก็มาถึงชั้น7
"วางไว้หน้าห้องเลยครับ เดี๋ยวผมเอาเข้าไปข้างในเอง"
"ได้ๆ"เ้าของร้านต้นไม้ไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไร เพราะมันเป็สิทธิ์ของเ้าของห้องที่จะไม่ให้เข้าไป คนในนี้ส่วนใหญ่ก็ทำกันแบบนี้
ห้องคือพื้นที่ส่วนบุคคล จะให้ใครที่ไม่รู้จักเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
"นี่ครับพี่ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวผมจะไปอุดหนุนไปอีก ต้นไม้พี่มีแต่ต้นสวยๆ"ผมหยิบเงินในกระเป๋าส่งให้พี่เ้าของร้านต้นไม้และให้ค่าเหนื่อยไปอีกหนึ่งร้อย ถึงจะบอกว่าส่งฟรีก็เถอะผมก็ยังแอบเกรงใจพี่แกอยู่ดี เอาไว้ให้แกไปซื้อกาแฟแล้วกัน
"ขอบใจมากน้อง อย่าลืมแวะมาหาพี่บ่อยละ ถ้าพี่มีต้นไม้ดีๆ มาใหม่เดี๋ยวพี่แนะนำน้องคนแรกเลย"
"ได้เลยครับพี่ บ๊ายบาย~"ผมโบกมือลาอีกฝ่ายจนประตูลิฟต์ปิดลง
พอทุกอย่างเรียบร้อยเเล้ว ผมก็เริ่มขนต้นไม้เข้าไปในห้อง ต้นไม้มีหลายต้นเเละบางต้นก็หนัก จึงทำให้เกิดเสียงดังเป็ระยะ
"ตุ้บ!...หนักโคตร ทำไมตอนพี่แกยกมันถึงดูเบาๆ ว่ะ"
แต่ทันใดนั้นเอง
แอ๊ด!! เสียงเปิดประตูห้องตรงข้ามเปิดขึ้น
ผมที่ได้ยินดังนั้นจึงรีบหันไปมองก็เจอเข้าพู่กันที่สภาพหัวฟูยังกับรังนก สงสัยคงเพิ่งตื่นแน่ๆ อาจจะตื่นเพราะเสียงขนต้นไม้ก็ได้
จะซวยไหมเนี่ย
"ขอโทษครับพอดีขนของนิดหน่อยเลยทำให้เสียงดัง แต่ใกล้เสร็จแล้วครับขอโทษที่รบกวนอีกครั้งนะครับ" ผมพูดขอโทษก่อนจะโค้งหัวให้อีกฝ่าย ในเมื่อผมทำเื่เสียมารยาทก็ควรพูดขอโทษ
พู่กันไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่มองเรย์นิ่งๆ ก่อนจะปิดประตูกลับไป
ปัง! เสียงปิดประตูดังลั่น ส่งผลให้เรย์คิดว่าพู่กันไม่พอใจตัวเองมากแน่
"เฮ้อ รีบขนก่อนดีกว่า"ผมมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็ได้แต่ถอนหายใจ มือก็รีบขนต้นไม้เข้าไปในห้อง พยายามทำทุกอย่างให้เสียงเบาที่สุด
พอขนเข้ามาข้างในเสร็จ ผมก็รีบย้ายต้นไม้ไปวางไว้จุดต่างๆ ส่วนผักก็เอาไปไว้ระเบียง ก่อนจะนำกระถางมาวางเรียงใส่ดินลงไป เกลี่ยหน้าดินให้เท่ากันก่อนจะนำเมล็ดผักลงไปปลูกแล้วรดน้ำ ส่วนผักที่อยู่ในกระถางผมก็เอาจัดเรียงวางไว้ที่ชั้นอย่างสวยงาม รดน้ำพวกมันเล็กน้อยนิดพอปลูกผักเสร็จก็ทำความสะอาดพื้นระเบียบให้เรียบร้อย กวาดเศษดินตามพื้นใส่ในถังขยะ
ตอนนี้เเดดเริ่มออกแล้ว ห้องตรงนี้แดดสาดมาในระยะที่พอดี ไม่ได้ร้อนจนเกินไป ถ้าเปิดประตูระเบียงเอาไว้ก็จะมีลมโกรกเป็พักๆ แดดที่สดมาถึงเหมาะสำหรับปลูกผัก พวกมันได้รับแสงอย่างเหมาะสม
ผมมองความสำเร็จขนาดย่อมของตัวเอง ก่อนจะยกยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เพียงเท่านี้ก็ถือว่าเป็ก้าวแรกที่ดีแล้ว
ขอให้พวกหนูเติบโตมาอย่างดีนะ เ้าผักน้อย
ผมเดินไปเร่งเเอร์ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กโซลเชียล ปกติผมเอาโทรศัพท์มาเปิดเพลงฟัง ยังไม่ได้ลองกดเข้าไปดูแอพอื่นๆ เลย ไม่รู้ว่าเรย์คนเก่าทำอะไรบ้าง
อันดับแรกผมเปิดดูอินสตาแกรมเรย์ตั้งเป็ส่วนตัวไว้ ไม่ติดตามใครและไม่ให้ใครติดตามรูปภาพที่ลงส่วนมาก จะเป็รูปท้องฟ้ากับภาพศิลปะที่เรย์เคยสร้างผลงาน ผมเลื่อนดูรูปต่างๆอย่างใจเย็น แคปชั่นส่วนมากก็จะเป็
'คิดถึงแม่ อยากไปหาแม่จังครับ แม่อยู่บน์สบายดีไหมครับ'
'อยากมีอิสระในชีวิต ทำไมทุกคนไม่เข้าใจเรย์เลย'
'ทำไมทุกคนต้องรังเกียจเรย์ด้วย'
'อยากตายจัง'
แคปชั่นอันสุดท้ายหนักสุดเลย เรย์โพสต์ก่อนจะโดนดักทำร้ายแค่ไม่กี่ชั่วโมง นี่เป็อีกหนึ่งเหตุผลหรือเปล่าที่น้องไม่ทนสู้เพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อ
น้องคงอยากไปสบาย คนเราถ้าไม่สุดทนจริงๆ ก็ไม่อยากตายหรอก ตัวอย่างเช่นผมในตอนนั้น
ผมขอให้น้องไปเป็นางฟ้าบน์กับแม่ ขอให้ชีวิตหลังความตายของน้องพบเจอแต่สิ่งดีๆ
ให้เจอแต่สิ่งดีๆ
ชีวิตต่อจากนี้ไปผมจะใช้มันชีวิตให้คุ้มค่าเพื่อตอบแทนการได้มาอยู่ในร่างของน้อง
ผมกดออกจากอินสตาแกรม ก่อนจะเข้าเฟซบุ๊กเป็แอพเดียวที่เรย์เปิดสาธารณะไว้ เรย์ใช้เฟซบุ๊กนี้มาั้แ่เด็กจึงมีคนในครอบครัวกับพี่ชายทั้งสองอยู่ด้วย เเต่ก็มีไม่ถึงร้อยคนและหนึ่งในมีไข่มุกเป็เพื่อน
ส่วนมากเรย์ก็จะเเชร์รูปหมาเเมวแล้วก็บ่นอะไรไปเรื่อยเปื่อย มีโพสต์รูปตัวเองบ้างบางครั้ง
ปกติเวลาเรย์ถ่ายรูปลง ไข่มุกจะชอบแชร์ไปในเฟสตัวเองให้คนอื่นเห็น ไข่มุกหน้าตาดีและถือเป็คนดังคนหนึ่งในมหาลัย พอแชร์อะไรออกไปคนก็จะเห็น
โดยส่วนมากก็จะวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปาก ไม่ว่าจะเป็
'อ้วนเหมือนหมู'
'แต่งหน้าเทาจัง'
'ไม่มีเงินซื้อรองพื้นเหรอจ้ะ ถ้าไม่มีมาขอแบ่งได้นะแต่บริจาคให้ แต่งหน้าเหมือนไม่ส่องกระจก'
'โอ่งเดินได้ '
'มีแบรนด์เนมใช้อะ ของปลอมปะ'
'กระเป๋าแพงจังเลยอะครับ ไปขายแล้วเสี่ยให้มาเหรอ5555555'
'ถ้าใครอารมณ์ไม่ดีให้มาดูรูปคนนี้ ขำแน่นอนครับ'
'เห็นแล้วไม่แข็งเลยว่ะ หดกว่าเดิมอีกฮ่าๆๆๆ'
'เมนต์บนโคตรทุเรศ เป็เหี้ยอะไรอะ เขาจะอ้วนก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าเขาอย่างนั้นนะ''
'อีกะเทยเรย์อีกแล้วเหรอ แชร์มาให้กูขำปะจ้ะเอาดีๆ55555'
คำพูดมากมายถูกส่งผ่านออกมาใต้คอมเมนต์ของไข่มุก
และที่แย่ไปกว่านั้นไข่มุกไม่ได้ห้ามปรามใครเลยสักคน ยังคงแชร์รูปเรย์ออกมาเรื่อยๆ พอเรย์ถามไข่มุกก็บอกว่าแค่ขำๆ เอง แกอย่าคิดมาก
อืม ก็ไม่ได้เป็คนโดนด่าเลยไม่คิดมาก แถมตัวเองได้พื้นที่สื่อ
ผมนั่งเลื่อนอ่านคอมเมนต์ด้วยความรู้สึกโมโห ด่าอะไรกันขนาดนี้เเล้วเเต่ละเมนต์มีแต่คำหยาบและทุเรศๆ ทั้งนั้น
ส่วนเื่ของแบรนด์เนมที่คนเขาสงสัยว่าจริงหรือปลอม เรย์มีเงินขนาดนี้จะใช้ของปลอมทำไม ทุกคนในมหาวิทยาลัยไม่รู้ว่าเรย์เป็ลูกชายคนเล็กของเ้าสัววิชัยนักธุรกิจแนวหน้าของประเทศ ส่วนริวก็ไม่ได้พูดออกมา เวลาทั้งสองเห็นกันในคณะก็ทำเป็ไม่รู้จักกันต่างฝ่ายต่างอยู่ เรย์แอบไปเปลี่ยนนามสกุลั้แ่ออกมาอยู่คนเดียว เรย์นั้นใช้นามสกุลของแม่เหตุนี้จึงไม่มีใครสาวไปถึงฐานะที่แท้จริงของเรย์ได้
และเรย์เองก็ไม่อยากให้ใครรู้ เรย์รู้สึกว่าใช้นามสกุลของแม่ทำให้รู้สึกเป็อิสระ จะทำอะไรก็ได้ไม่ต้องแคร์ใคร มันดีกว่ากลับใช้นามสกุลของตระกูลอันมีชื่อเสียงนั้น ถ้าทำผิดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว คนก็จะไม่ได้เพียงด่าเพียงเเค่เรย์แต่มันรวมไปถึงตระกูล จะเป็ผลเสียมีผลกระทบต่อวงกว้าง
ยิ่งไปกว่านั้นเวลาไปเรียนเรย์ก็จะขับมอเตอร์ไซค์ไป คนส่วนใหญ่ในคณะขับแต่รถยนต์ ทุกคนจึงคิดไปเองว่าเรย์จน พอเรย์ถือของแบรนด์เนมก็หาว่าเป็เด็กเสี่ย ยิ่งเรย์เป็กะเทยยิ่งโดนเหยียดเข้าไปใหญ่ คงมีก็แต่ไข่มุกที่รู้ว่าเรย์มีเงินอยู่พอสมควร เ้าตัวถึงได้ชอบหลอกให้เรย์ซื้อนั่นซื้อนี่ให้ แต่เรย์ก็ไม่ได้โง่จนถึงขนาดที่จะให้ไข่มุกรู้ว่ามีเงินมากมายขนาดไหน
ผมไล่อ่านจนรู้สึกปวดหัวเลยรีบวางโทรศัพท์ลงก่อนจะไปทำมื้ออาหาร วันนี้ผมจะทำเป็สุกี้ทะเล ผมรู้สึกอารมณ์ยังไม่คงที่จึงอยากหาอะไรทำเลยเลือกที่จะทำเค้ก เพื่อโฟกัสแค่กับมันหลังจากทานข้าวเสร็จ
ผมจึงเริ่มลงมือทำเค้กดีหน่อยที่ของในครัวมีครบ ผมจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำเค้ก เค้กที่ทำวันนี้จะทำเป็เค้กนมสด
พอทำเสร็จก็ลองชิมมันออกมาอร่อยมาก แบบนี้ทำขายได้สบายๆ ผมกินไปชิ้นหนึ่งส่วนที่เหลือเก็บไว้ในตู้เย็นเอาไว้กินทีหลัง กว่าจะทำเค้กเสร็จก็เย็นแล้วผมจึงลงมือทำมื้อเย็นต่อเลย เมนูที่จะทำก็คือราดหน้าเพราะผมี้เีหุงข้าว ฮ่าๆๆๆ
กว่าจะทานข้าวเสร็จก็สองทุ่มกว่า ในตอนนั้นเองไข่มุกก็โทรมาหาผม สงสัยเห็นเฟซบุ๊กผมขึ้นออนมั้ง
ชื่อของไข่มุกปรากฏบนหน้าจอ ผมจึงตัดสินใจกดรับสาย
'เรย์แกออกจากโรงพยาบาลตอนไหน ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้ไปเยี่ยม ฉันเป็ห่วงแกมากเลยนะเว้ย ติดต่อแกไม่ได้เลย'
"ขอโทษที พอดีเพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล นอนไปนานเป็เดือนเลย เพิ่งฟื้นได้ไม่กี่วันนี้เองเลยไม่ได้จับโทรศัพท์"
'โอ๊ย ดีแล้วแกที่ฟื้นฉันนึกว่าแกจะตายไปแล้วฮ่าๆๆ'กำลังแช่งผมปะเนี่ย
"อืม"
'ฉันเหงามากเลย ตอนแกไม่อยู่อะไม่มีเพื่อนไปช้อปปิ้ง'
"ไม่มีเพื่อนช้อปปิ้งหรือไม่มีเพื่อนจ่ายเงินให้กันแน่"
'แกพูดบ้าอะไรอะเรย์ ฉันไม่เคยขอเงินแกสักหน่อย'
"เหรอ ปกติแกก็ขอฉันตลอดนะ มีครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่ออกให้แก ไม่ว่าจะค่ากินหรือค่ากระเป๋าที่แกสะพาย"
'อีนี่!!!!'
"หืม"
'เอ่อ ขอโทษทีแกฉันโมโหแมวน่ะ' คงไม่อยากพูดผิดใจผมเพราะกลัวจะไม่มีคนออกเงินค่านั่นนี่ให้ล่ะสิ 'ขำๆ นะแกฮ่าๆๆๆๆ' หัวเราะกลบเกลื่อนเชียว
"แกโทรมาพอดีเลย ฉันมีเื่จะพูดกับแกพอดี"
'แกจะชวนชั้นไปช้อปปิ้งเหรอ'
"เปล่าหรอก ฉันอยากเลิกคบกับแกว่ะ"
'นี่แกบ้าปะเรย์ โดนตีจนเป็บ้าไปแล้วหรือไง'
"ฉันไม่ได้บ้า ฉันอยากเลิกคบกับแกจริงๆ ฉันขอพูดหน่อยนะเพื่อนดีๆ ที่ไหนเขาทำกันแบบนี้ ทำไมต้องชอบเเชร์รูปฉันไปให้คนอื่นด่าสนุกปาก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกชอบนินทาฉันให้กลุ่มอื่นฟัง เราไม่ดีกับแกตรงไหนไข่มุก" เรย์เว้นหายใจ"เพื่อนดีๆ ที่ไหนหลอกชอบหลอกให้ฉันซื้อของให้ แกยังคิดว่าแกยังจะเป็เพื่อนที่ดีของเราได้อีกเหรอ ฉันคงเป็เพื่อนกับแกต่อไปไม่ได้ล่ะ"
เงียบอยู่นาน อยู่ๆ ไข่มุกก็หัวเราะออกมา
'ฮ่าๆๆๆๆ อีกะเทย! ทำมาเป็พูดดูดี ใครเขาจะอยากเป็เพื่อนกับกะเทยแบบมึงกัน อ้วนก็อ้วน หน้าก็เหี้ย จนก็จน นามสกุลมึงต่ำต้อยกว่ากูเยอะ ก็มึงโง่ให้กูหลอกเอง ขอบคุณนะที่ซื้อของให้กูใช้ฟรีๆ มึงคิดว่าคนอย่างกูอยากจะคบมึงมากเหรอ อีกะเทยไม่เจียมตัว คิดหวังสูงเสนอหน้าไปแอบชอบพี่พู่กัน กูอยากจะขำให้ฟันร่วง ทำไมมึงไม่ตายๆ ไปั้แ่เขาไปดักทำร้ายมึงนะ อยู่ไปก็รกโลก กูมีเพื่อนเยอะแยะไม่มีมึงสักคนชีวิตกูคงจะสูงขึ้นมาก....'
ไข่มุกร่ายยาวจนแทบไม่พักหายใจ คงจะอยากด่าผมมากกว่านี้อยู่หรอก แต่ทำไมผมต้องทนฟัง ผมกดตัดสายก่อนจะบล็อกเบอร์อีกฝ่าย
อยู่แจ้งเตือนเฟซบุ๊กก็ขึ้น
ไข่มุก ตัวเล็ก
ไข่มุกขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะคะ ไข่มุกกับเรย์ที่เป็กะเทยเลิกคบกันแล้วนะคะ อย่ามาพูดชื่อนี้ให้ไข่มุกได้ยินอีกนะ ไม่ขอรับฟังอีกค่ะ
(แนบรูปทำหน้าพองแก้ม)
'ใครทำอะไรนางฟ้าของผม'
'เกิดอะไรขึ้น มาเม้าท์มอยกับพส.
'ชีวิตสูงขึ้นและทีนี้'
'อีหมูเลิกคบกับไข่มุกแล้ว ใครจะคบกับมันอะ'
'แกงกันปะ เสือกเฟซนางมาก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรนะ'
'รอค่าาาา อยากรู้ว่ามีเื่อะไรทำไมถึงได้แตกหัก แต่ไม่ว่ายังไงไข่มุกก็มีกลุ่มอยู่แล้วไม่เหมือนกับ...อุ้ปปป'
'@Rayyyyy ดูซิกะเทย ทำอะไรให้เขาโกรธนะ ถึงได้เลิกคบกันมีสาวสวยอยู่ข้างกายไม่ดีเหรอ หยิ่งเหรอมึงน่ะ555555'
Rayyyyy Block ไข่มุก ตัวเล็ก
การกดบล็อกคือสิ่งที่ควรทำ มีเพื่อนแบบนี้ผมอยู่คนเดียวดีกว่า แต่ก่อนก็อยู่คนเดียวได้ไม่เห็นตาย
ผมยิ้มออกมาอย่างมีความสุขในใจรู้สึกโล่งมาก เหมือนเรย์กำลังส่งผ่านความรู้สึกออกมาเหมือนกัน ว่าน้องชอบกับการตัดสินใจของผมในครั้งนี้
เครียดๆ แบบนี้ก็หาอะไรผ่อนคลายหน่อย ผมวางโทรศัพท์ก่อนจะหยิบซองบุหรี่ เดินออกไปนอกระเบียง
จริงๆผมไม่ได้เครียดหรอกจริงๆ แค่ก็หาข้ออ้างสูบเฉยๆ55555
เรย์จับบุหรี่มาคาบไว้ที่ปากก่อนเ้าตัวจะจุดไฟแช็ก สารนิโคตินเริ่มไหลเข้าสู่ร่างกาย เรย์สูบเอาปอดก่อนจะพ่นควันออกมา พอสารนิโคตินเข้าสู่ร่างกายมันก็ไปกระตุ้นการหลั่งของสารโดปามีนทำให้เกิดอารมณ์แห่งความสุข
เรย์ดูบุหรี่พร้อมกับมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างเลื่อนลอย มองแสงไฟของเมืองหลวงที่มีสีสันแปลกตา กว่าจะรู้ตัวอีกทีเรย์ก็จับบุหรี่ตัวที่สองขึ้นมาดูดแล้ว
___
ยังไม่แก้คำผิด
การปลูกผักในคอนโดสามารถทำได้ ขอเพียงเเค่มีพื้นที่ เราต้องดูแลใส่ใจไม่ว่าจะพื้นที่เล็กหรือใหญ่ก็ปลูกได้ทั้งนั้นค่ะ