ประเพณีที่หมู่บ้านไห่ถังคือต้องนำอาหารไปเซ่นไหว้หลังฝังศพครบ3วัน และ7วัน จินจึงยังไม่ได้กลับไปบ้านในอำเภอ จินไหว้3วันเสร็จแล้ว รออีกครั้งตอนครบ7วันในอีก4วันข้างหน้า เช้าวันนี้จินพาน้องกินข้าวเหนียวกับหมูทอด เสร็จจินก็เอาน้องไปฝากไว้ที่บ้านของคุณอา…ลี่จวิน ใช่ล่ะอาลี่จวิน จำชื่อได้แล้ว จินเอาเมล็ดแตงโมไป2กำมือใหญ่ กับลูกกวาด ที่คนที่นี่เรียกน้ำตาลก้อนไปฝากเด็กบ้านนั้นด้วย
ที่จินเอาอาจูไปฝากเพราะจินไปซักผ้าแต่เช้าแดดจะได้ไม่แรง ชาวบ้านพึ่งเก็บเกี่ยวพืชผลทางการเกษตร ตากแห้งและจัดการแบ่งสรรตามแต้มคะแนนเสร็จ ก็หน้าชื่นตาบานกัน อีก2วันได้ยินอาลี่จวินบอกว่า ทางหัวหน้าคณะกรรมการกำหนดไว้แล้วจะฆ่าหมูแบ่งให้คนในหมู่บ้าน เด็กๆ รวมถึงผู้ใหญ่ต่างก็รอคอยวันฆ่าหมูแบ่งเนื้อกันอย่างใจจดใจจ่อ
จินรีบเอาผ้ามาซักที่ลำธารในหมู่บ้านด้วยซักด้วยผงซักฟอกก็เสร็จไว แถมมีกลิ่นหอมสดชื่น ถึงจะอยู่ในหน้าร้อนแต่อากาศก็ไม่ได้ร้อนอะไร กลับเย็นสบายด้วยซ้ำ แต่…มือจินมันแดงบวมหน่ะสิ เจ็บๆแสบๆมากเลย เป็ไรอ่ะ หรือตัวอาจินเหม่ยเป็โรคร้ายอะไรรึเปล่าว่ะ เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลยนี่นา
มณฑลเหอเป่ยอากาศหนักไปทางหนาวมีหิมะมากกว่า วันนี้ถึงได้อากาศดี จินตั้งใจจะเอาถังดำในมิติมาตักน้ำไปไว้ใช้ที่บ้านอยู่พอดี ที่บ้านมีบ่อน้ำในบ้านที่พ่อจ้างคนขุดไว้ให้ แต่จินตัวเล็กบาง ดึงน้ำขึ้นมาไม่ไหว บ่อก็ลึกด้วย มองซ้าย มองขวา จึงคิดที่จะตักน้ำที่ต้นน้ำไปไว้ใช้ที่บ้าน… กำลังเอามือจุ่มลงไปในนำ้ ว้ายยยย….ไม่…ไม่นะ ตู้มมมม ว้ายยยยย…..สลัดผัก จินลื่น…..ตกน้ำ
“ ”ตู้มมมม
“ไม่นะ!! จินว่ายน้ำเป็ ไม่นะ ไม่ต้องมาช่วย โน โน โน”จินที่หางตามองไปเห็นคนจะรีบกระโจนมาช่วย ด้วยความใจึงรีบพูดห้าม แต่มันดันไปพูออกเป็ภาษาไทยกับภาษาอังกฤษออกมา
จินในตอนนี้ทั้งส่ายหัว โบกมีปัด พยายามสื่อบอกให้คนที่ะโมาช่วยนั้นได้รู้ถึงความ้า แต่ยังคงจะสื่อสารกันไม่พอต่อความเข้าใจ แก่ผู้หวังดีถึงได้ะโตู้มเดียวมาถึงตัวจินเลย จินก็พยายามดำน้ำถอยหนี
ในขณะนั้นเอง ผู้หวังดีคนนั้นก็ล็อกคอจินแล้วลากไปขึ้นไปริมตลิ่ง อย่างเป็ขั้นเป็ตอน เหมือนได้รับการฝึกเพื่อการนี้ มาเป็อย่างดี ทำยังไงดีว่ะ คนสมัยนี้ยิ่งถือสาความบริสุทธิ์ ห้ามใกล้ชิด โอ้ยอีจิน ทำไงดี…ทำไงดีว่ะ แกล้งตาย เออแกล้งตาย สลบไปเลยแล้วกัน….
“คุณครับ คุณครับ คุณเป็อย่างไรบ้าง คุณครับ”
“ใหญ่..ใหญ่ตื่นสิ ใหญ่”ขณะนั้นจินก็ได้ยินเสียงอาจูเหม่ยกับคุณอาลี่จวิน ที่รีบวิ่งมาอย่างรีบร้อน
“อาจินเหม่ยๆ เป็อย่างไรบ้างหนู เวรกรรมอะไรหนูถึงได้ตกน้ำไปแบบนี้ลูก คงจะหน้ามืดจนตกน้ำตกท่าไปแน่ๆเลย แม่คุณ น่าสงสารเหลือเกิน”
“ใหญ่ ใหญ่ ตื่นๆ จูมาแล้ว ตื่นหาจูนะ ฮื้อๆ”
มีเด็กแถวนั้นวิ่งไปบอกอาลี่จวินว่าจินตกน้ำ อาลี่จวินก็หอบลูกอุ้มอาจูวิ่งมาเลยด้วยความใ ก็มาทันเห็นผู้หวังดีอุ้มจินเหม่ยมาวางไว้ที่ฝั่งพอดี ในความคิดของจินมันก็แค่อุ้มเท่านั้น แต่ในสายตาคนอื่นที่เห็นและมุงดูคือ…เนื้อแนบเนื้อ
พอได้ยินอาจูเหม่ยร้องให้จนตัวสั่นกอดศพ เอ้ย!กอดร่างจินไว้ จินเลยเลิกแกล้งสลบหนีอาย ลืมตาขึ้นมา แล้วก็ยิ่งปวดใจกับ…คนที่มามุงดูคนตกน้ำ เยอะเลย…สลัดผัก!! จินก็ได้เอามือเกาแก้มบังหน้า ยิ้มแห้งๆแก้เก้อ
“ฟื้นแล้วหรืออาจิน อาใหมดเลย เ้าแม่กวนอิมคุ้มครองนะหนูนะ”
“ใหญ่ ใหญ่ กอด กอด”
“โอ๋…โอ๋ ไม่เป็แล้วนะอาจู พี่อยู่นี้แล้วไง ไม่ร้องแล้วนะคนดี พี่จินไม่เป็ไรแล้ว พี่จินสบายดีนะ ไม่ร้องแล้วนะ ปะ กลับบ้านกัน เดี๋ยวพี่ไปเอาผ้าก่อนนะ”
“อาจินเหม่ยไม่ต้อง เดี๋ยวอาไปเอากลับให้เอง”
“เอ่อ…ขอบคุณนะคะที่ช่วยจิน ยังไงจินจะหาโอกาสตอบแทนทีหลังนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับ…เอ่อ…ผมหยางเสวียนครับ”
“ค่ะ”
“ ”….
“ค่ะ?”…
“ไม่มีอะไรครับ…”
แล้วผู้ชายคนนั้นก็หันไปหยิบถุงกระเป๋าทหารเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ทั้งหูเหอ หน้าเน่อแดงกร่ำจนเป็แทบจะเป็สีเื แปลกคนเสียจริง ไร้เดียงสาอะไรจะขนาดนั้น
“ยังยืนกันทำไมอยู่อีกล่ะย่ะ เสนอหน้า แยกย้ายๆ กลับบ้านใครบ้านมันได้แล้ว แล้วก็อย่าพูดมากกันนักล่ะ แล้วจะหาว่าไม่เตือนนะยะ”
ส่วนคนที่มุงดูอยู่ พอได้ยินอาลี่จวิน ขู่คาดโทษไว้ ก็พากันกลับไปเมาส์กันต่อที่อื่นอย่างเมามัน
พอจินกลับมาถึงบ้าน ตากผ้าเสร็จ จินก็จัดการต้มน้ำอาบน้ำอาบท่าสระผมกับอาจูจนเรียบร้อย พอแต่งตัวเสร็จ จินก็เอาเค้กมะพร้าวอ่อนออกมาแบ่งกันกินกับอาจูหนึ่งชิ้นกินกับนมกล่อง
พอจินพาน้องเข้านอนแล้วก็ออกมา อาลี่จวินพาลูกนอนเสร็จแล้ว นางก็เดินมาที่บ้านของจิน
“อะไรกันจ๊ะหนูจิน อาไม่ใช่แขกบ้านไกลที่ไหน ถึงกับต้องยกของมารับแขกอย่างนี้”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะอา คนกันเองนี่ล่ะค่ะที่ต้องต้อนรับดีๆ แขกคนอื่นจินก็ไม่คิดจะสนใจหรอกค่ะ มันก็แค่เมล็ดแตงโม เมล็ดทานตะวัน กับน้ำหวานเองค่ะ”
“ขอบใจจ้ะอาจิน น้ำแดงๆนี่มันน้ำอะไรจ้ะ ทั้งหอมทั้งหวานดีจริงๆ”อาลี่จวินถามเมื่อเห็นน้ำเฮลบลูบอยสีแดงน่าอร่อย
“น้ำสล่ะค่ะ จินก็ไม่รู้จักหรอกค่ะ พ่อซื้อมาให้น่ะค่ะ”จินพูดไปผ่านๆสักพักก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของอาลี่จวิน
“เฮ้อ! ”เสียงถอนหายใจ
“อามีอะไรหรือเปล่าค่ะ ”
“ก็เื่วันนี้นี่แหล่ะ อาจินเหม่ยเอ๋ย หนูคิดอย่างไรกับเื่นี้ หืม?”
“เื่วันนี้…อ๋อ ก็ไม่มีอะไรนี่ค่ะ จินไม่ได้คิดอะไรเลย จินต้องคิดอะไรกับเื่นี้อีกค่ะ”
“อาจินเหม่ย อาหมายถึงเื่พ่อหนุ่มหยางเสวียนน่ะจ้ะ ตอนนี้คนในหมู่บ้านไห่ถังเรา เอาไปพูดกันทั่วแล้วนะหนูจินเหม่ย”
“จิน…เอ่อ ไม่รู้จักเขาเลยนะคะอาลี่จวิน จินไม่รู้ว่าต้องคิดอะไรนี่คะ ก็แค่ช่วยคนตกน้ำเอง ถ้ายังไงจินซื้อของหรือยกกระเช้าของขวัญไปให้เป็การตอบแทนบุญคุณเขา หรือจะตอบแทนเป็เงิน จะดีไหมค่ะ จินก็ะโบอกว่าไม่ต้องช่วย…ก็ไม่ฟัง…”
“ได้อย่างไรกันล่ะจ้ะหนูจินเหม่ย ปีนี้หนูก็ไม่เด็กแล้ว คิดไว้หน่อยก็ดี ลูกสาวบ้านไหนๆที่อายุครบ15ปีแล้ว คนเป็พ่อแม่ก็จะมองหาคู่ครองที่เหมาะสม ครอบครัวสามีดีๆหมั้นหมายให้ลูกหลานตนทั้งนั้น อย่างพ่อหนุ่มหยางเสวียน ลูกชายคนที่สี่บ้านหยาง ก็ดูไม่เลวเลยนะจ้ะ เป็ทหารมีเงินเดือนมั้นคง ถือดั่งข้าวชามเหล็กเลยล่ะจ้ะ หน้าตาหล่อเหลาสุขภาพแข็งแรง นิสัยก็ดี สุภาพ มีความรับผิดชอบ ส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน ฐานะก็ไม่ได้แย่ บ้านก่ออิฐมุงกระเบื้องอยางดี พ่อหยางแม่หยางก็นิสัยดี ไม่เลวร้ายอะไร
แม่หยางมีลูกทั้งหมด7คน พี่สาวหนึ่งคนแต่งออกไปแล้ว พี่ชายสามคนแต่งงานแล้วมีลูก และอยู่ในบ้านสายหลักรวมกันหมด ลูกสาวคนที่6อายุ20ทำงานโรงงานในอำเภอ จะแต่งงานออกไปเร็วๆนี้ ส่วนคนสุดท้องอายุ18 เรียนจบม.ปลาย จบมาก็ได้ทำงานเป็ครูมัธยมต้นในตำบล
พ่อหยางเป็ลูกคนที่สองของหัวหน้าหมู่บ้าน และเป็น้องชายของหัวหน้าคณะกรรมการของหน่วยหมู่บ้านไห่ถังเรา ที่เรียกว่ากองพลน้อยไห่ถังอย่างไรล่ะจ๊ะ””
“อาลี่จวิน้าจะบอกอะไรหนูหรือค่ะ”
“เื่ในวันนี้ โจษจันกันทั้งหมู่บ้าน ชื่อเสียงหนู…ในหมู่บ้านเราเอ่อ…ต่อไปคงไม่มีใคร กล้าส่งแม่สื่อมาหาเด็กสาวที่มีตำหนิอีก ทางพ่อหนุ่มหยางเสวียนนั้นใส่ใจในชื่อเสียงของหนู ้ารับผิดชอบรักษาชื่อเสียง และรู้ว่าบ้านหนูไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ทางบ้านหยางจึงส่งคนมาบอกว่าเย็นนี้ จะเข้ามาพูดคุยทาบทามหนูให้พ่อหนุ่มหยางเสวียนนั้นหล่ะ อาเลยมาเกริ่นบอกหนูก่อนหน่ะจ๊ะ”
“จิน….”
32K
