จอมหมัดราชันย์

ตอนที่ 44 พรางตัว
อสูรงูตนสุดท้ายถูกฟาดส้นเท้าใส่ก้านคออย่างจัง ก่อนที่ร่างของมันจะหมุนคว้างกลางอากาศอย่างรวดเร็ว จนไม่สามารถนับได้ว่าหมุนไปกี่ตลบ ร่างของมันพุ่งทะยานออกไปนับสิบเมตร ก่อนจะกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่น แล้วค่อยๆ ร่วงลงมาอย่างช้าๆ คราบโลหิตเปรอะเปื้อนบนต้นไม้ใหญ่เป็นสายทางยาวเนี่ยฟงก้มมองลงผลงานของตน ที่นอนจมกองโลหิตอยู่ที่พื้น พลางนึกในใจว่าลมปราณของพวกมันก็ไม่ได้อ่อนด้อยแต่อย่างไร ทว่าเหตุใดเขาจึงสามารถฆ่าพวกมันได้ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ หรือเป็นเพราะพลังของต้นชีพจรฟ้า ที่ให้กำเนิดเส้นลมปราณที่ใหญ่กว่าผู้อื่นถึงเท่าตัว จึงได้มีพลังลมปราณที่มากกว่าผู้อื่นในระดับเดียวกันถึงสองเท่า หากตั้งใจมานะฝึกฝนอย่างจริงจัง ในไม่ช้าเขาต้องไปรับหลิงเอ๋อที่หน้าสำนักเหมันต์ได้อย่างแน่นอน “หลิงเอ๋อ...รอข้าก่อนนะ” เนี่ยกล่าวพึมพำออกมาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับกำหมัดแน่นจนเสียงกระดูกดังลั่น ก่อนจะหันกลับไปมองที่รังอสูรงู ด้วยแววตาที่มุ่งมั่น เนี่ยฟงไม่รอช้าพลันกระทืบฝ่าเท้าเบาๆ กลายเป็นเงาสีดำพุ่งทะยานเข้าไปในป่าทันที พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมา“แต่ยามนี้ ข้าขอช่วยเพื่อนรักของข้าก่อน” เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม (หนึ่งชั่วโมง) อสูรงูร่างใหญ่เกล็ดดำเลื้อยวนเวียนไปมาหลายรอบ โดยมีชายหนุ่มนั่งจ้องมองจนเริ่มรู้สึกคลื่นไส้ มันได้รับการปลดปล่อยจากเชือกที่ห้อยโหน เพื่อความสะดวกในการเขียนสูตรยา แต่บนกระดาษกลับปรากฏความว่างเปล่า ชายหนุ่มมิได้เขียนตัวอักษรใดๆ ลงไปแม้แต่ตัวเดียว ทำให้อสูรงูรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ทันใดนั้น! มันก็ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะทันที“เปรี้ยง!!” “เจ้าหนุ่มเหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมเขียนสูตรยา หรือว่าเจ้าไม่อยากได้เงินทองสองหีบนี้!!” อสูรงูกล่าวออกมา พร้อมกับโชว์หีบเหรียญทองสองหีบใหญ่ มันทำให้ชายหนุ่มดวงตาเป็นประกายวาวทันที แต่แล้วชายหนุ่มกลับทอดถอนลมหายใจ พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา“เฮ้อ~!! มีเงินทองแล้วยังไง ยามนี้ข้ายังไม่ได้หญิงสาวมาคอยปรนนิบัติบีบนวด ให้หายปวดคลายเมื่อย อีกทั้งตั้งแต่โดนจับตัวมาข้าวปลาก็ยังไม่ตกถึงท้อง แล้วจะเอาเรี่ยวแรงที่ใดมาเขียน นี่ก็เกือบชั่วยามแล้ว เหตุใดลูกสมุนของท่านยังไม่กลับมากันอีก มิใช่ว่าพาพวกหญิงสาวและอาหารไปปรนเปรอกันแล้วหรือ?” ชายหนุ่มกล่าวออกมาอย่างฉะฉาน ทำให้อสูรงูหันกลับไปมองที่ชายป่าทันที พร้อมกับสายตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่คิดว่าลูกสมุนของตนจะใช้เวลานานถึงเพียงนี้ ทันใดนั้น! พุ่มหญ้าก็เกิดการสั่นไหว พร้อมกับร่างเงาที่เคลื่อนตัวมาอย่างเชื่องช้า เมื่อได้กลิ่นสาบของอสูรงูที่เข้ามาใกล้ ก็ทำให้ใบหน้าของอสูรงูยกยิ้มขึ้นทันที พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกมันกลับมากันแล้ว ทีนี้เจ้าก็เริ่มเขียนได้ซะที” ร่างเงาค่อยๆ ปรากฏตัวอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปงามในชุดเขียว ที่เปรอะเลอะคราบโลหิตไปทั่วทั้งร่าง ทำให้อสูรงูยิ้มแข็งค้างแล้วหุบยิ้มลงในทันที เนี่ยฟงก้าวเดินมาอย่างมั่นอกมั่นใจ ดวงตาทอประกายแสงที่ล้ำลึก เมื่ออสูรงูเห็นดังนั้นก็เอ่ยกล่าวออกมาทันที“ลูกสมุนข้าอยู่ที่ใด!! เกิดอะไรขึ้นกับพวกมัน?” ดวงตาของอสูรงูหดแคบลงทันที พร้อมกับปลดปล่อยพลังลมปราณอย่างบ้าคลั่ง มันมั่นใจถึงสิบส่วน ว่าคราบโลหิตบนร่างกายของเนี่ยฟงนั้น คือโลหิตของลูกสมุนตนอย่างแน่นอน“ตายหมดแล้ว” เนี่ยฟงเอ่ยตอบอย่างเชื่องช้า พร้อมกับปลดปล่อยพลังลมปราณที่บ้าคลั่ง และรุนแรงกว่าของอสูรงูหลายเท่า ทำให้มันถึงกับหลั่งเม็ดเหงื่อไหลเย็นออกมาทันที ก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมาอย่างติดขัด “ลมปราณพิภพ...ขั้นกลาง!!” อสูรงูดำถึงกับเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาในทันที แม้พลังลมปราณจะห่างแค่เพียงหนึ่งขึ้น แต่ก็เป็นหนึ่งขั้นที่กว้างขวางราวกับมหาสมุทร มันจึงไม่แปลกใจที่ชายผู้นี้ จะสามารถสังหารลูกสมุนของตนจนหมดสิ้น หากมันต้องต่อสู้กันซึ่งๆ หน้า ล้วนแต่เป็นการขุดหลุมฝังตนเอง จะมีเพียงวิธีเดียวที่สามารถชนะได้ คงไม่พ้นการลอบโจมตีเมื่อคิดได้ดังนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอสูรงูดำทันที ด้วยปีศาจงูที่มันหลอมรวมนั้น มีคุณสมบัติพิเศษบางอย่าง ทำให้สามารถลอบโจมตีได้อย่างสมบูรณ์ ทันใดนั้น! ร่างของอสูรงูดำก็สั่นไหว ก่อนจะเลือนหายไปอย่างเชื่องช้าราวกับล่องหน อีกทั้งยังไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ที่พื้น ทำให้ดวงตาของเนี่ยฟงเบิกโพลงทันที“พรางตัว!!” เนี่ยฟงพึมพำออกมาอย่างบางเบา พร้อมกับตั้งการ์ดมวยแล้วจ้องมองไปทั่วบริเวณ เพื่อหาร่องรอยของมัน ผ่านไปแค่เพียงไม่กี่อึดใจ เนี่ยฟงรู้สึกถึงจิตสังหารจนเสียวซ่านไปทั่วแผ่นหลัง ทันใดนั้น! ก็ปรากฏเขี้ยวของงู ที่โผล่มาจากความว่างเปล่า เขารีบเอนตัวหลบอย่างรวดเร็วในทันที“ฟ่อ~~!!” เขี้ยวงูที่แหลมคม พร้อมกับอาบน้ำพิษสีเขียวจนเห็นได้ชัด ผ่านหน้าของเขาไปอย่างรวดเร็ว เมื่อยามที่เนี่ยฟงจะสวนหมัดกลับไป มันก็พลันหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เนี่ยฟงชกใส่ลมที่ว่างเปล่า “ชิ!! น่ารำคาญยิ่งนัก!!” เนี่ยฟงกล่าวพึมพำออกมา พร้อมกับตั้งการ์ดมวยขึ้นอีกครั้ง พยายามจับจ้องไปทั่วบริเวณ ซึ่งก็พบแต่ความว่างเปล่า ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดใจยิ่งนักอสูรงูดำจับจ้องเนี่ยฟงอย่างใจเย็น มันแทบกลั้นลมหายใจและเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถประมาทชายหนุ่มผู้นี้ได้ หากพลาดพลั้งไปมันต้องตายอย่างแน่นอน มันค่อยๆ เลื้อยเข้าหาเนี่ยฟงจากด้านข้าง เปลี่ยนทิศทางในการโจมตี ก่อนจะพุ่งทะยานแยกเขี้ยวใส่ด้วยความรวดเร็ว“ฟ่อ~!!” หูของเนี่ยฟงสั่นไหวเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงขู่ เขาปลดปล่อยสัมผัสทั้งห้าจนถึงขีดสุด จนสัมผัสได้ถึงเสียงที่แผ่วเบาจากด้านข้าง เมื่อยามที่เขี้ยวงูโผล่ออกมาจากด้านข้าง เขาก็เอนตัวหลบถอยหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแทงเข่าขึ้นทันที “เปรี้ยง!!” เสียงปะทะดังสนั่น เข่าของเนี่ยฟงกระแทกเข้าที่ท้องของมันอย่างจัง ทำให้อสูรงูดำปลิวกระเด็นลอยละลิ่วไปไกล เมื่อยามที่เนี่ยฟงพุ่งทะยานจะเข้าไปเตะซ้ำอีกครั้ง มันก็อันตรธานหายตัวไปในทันที“ฟ่อ~! เกือบไปแล้ว เจ้าหนุ่มนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก มันรับรู้ถึงข้าได้อย่างไรกัน!” อสูรงูดำคิดในใจ พลางจับกุมที่หน้าท้องแน่นด้วยความเจ็บปวด หรือเป็นเพราะเสียงของมัน ที่ขู่คำรามออกไปในขณะที่กำลังจะโจมตี เมื่อคิดได้ดังนั้นมันจึงเริ่มเลื้อยเข้าหาเนี่ยฟงอีกครั้ง พร้อมกับโจมตีจากด้านหลังทันทีรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่วเบา เนี่ยฟงพลันหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว ปรากฏคมเขี้ยวของอสูรงูตวัดผ่านใบหน้าไป ห่างเพียงแค่หนึ่งชุ่น (หนึ่งนิ้ว) แม้จะเอนตัวหลบได้ แต่ถึงอย่างไรก็ยังช้าไปถึงหนึ่งก้าว จึงไม่อาจหนีรอดคมเขี้ยวของมันได้ “ฉึก!!” บาดแผลหนึ่งถูกทิ้งไว้บนท้องแขน หยาดโลหิตหลั่งรินไหลออกมาเป็นสาย หากไม่ดึงรั้งแขนออกมาในเสี้ยววิ ป่านนี้เนี่ยฟงคงได้พิการไปทั้งชีวิตอย่างแน่นอน เนี่ยฟงโกรธจัดพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความรวดเร็ว อสูรงูเห็นดังนั้นก็พลันหายตัวไปในทันที ก่อนที่เนี่ยฟงจะรัวหมัดรัวเท้าเข้าใส่ไม่ยั้งมือ “ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!! ตูม!!” เนี่ยฟงระดมโจมตีใส่ต้นไม้ใหญ่ดุจดั่งคนบ้า แม้อสูรงูดำจะหายตัวไปแล้วก็ตามที จนกิ่งไม้และใบหญ้าร่วงหล่นไปทั่วบริเวณพื้น ท่ามกลางการจ้องมองของอสูรงูดำที่กำลังหัวร่อและขบขัน คาดคิดว่าเนี่ยฟงคงเป็นบ้า หรืออาจเป็นเพราะพิษของมัน จนทำให้เนี่ยฟงเกิดภาพหลอน คิดว่าต้นไม้เป็นตัวมันจึงโจมตีไม่ยั้งมือ แต่ถึงอย่างไรอสูรงูดำก็ไม่ได้ปรากฏตัวออกมา จนในที่สุดเนี่ยฟงก็หยุดการโจมตี พร้อมกับเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง“ฟู่~~!! หวังว่าคงใช้แทนตับจากได้” เนี่ยฟงผ่อนลมหายใจพร้อมกับพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเดินเหยียบย้ำไปอยู่กึ่งกลาง ของกองเศษกิ่งไม้และใบหญ้าที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้น ทันใดนั้น! ดวงตาทั้งสองข้างพลันปิดตัวลงอย่างเชื่องช้า พร้อมกับยกการ์ดมวยไว้ที่เบื้องหน้าทันทีความงุนงงสงสัยปรากฏขึ้นในสายตาของอสูรงูดำ มันไม่เข้าใจว่าเนี่ยฟงกำลังทำสิ่งใดอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้มันต้องตื่นตกใจอย่างที่สุด คือเนี่ยฟงไม่ได้ลงไปนอนแน่นิ่งดิ้นทุรนทุรายเพราะพิษ หรือว่ามันจะลืมเคลือบพิษที่ปลายเขี้ยว ในขณะที่จู่โจมออกไป ซึ่งล้วนเป็นเหตุผลเดียวที่มันไม่ติดพิษของตน มันจึงเริ่มขับพิษเคลือบที่ปลายเขี้ยวอีกครั้ง ก่อนจะคืบคลานเข้าหาอย่างเชื่องช้าและใจเย็น ในขณะที่กำลังอ้อมไปอ้อมมาอยู่ด้านหลัง มันก็เลื้อยเข้ามาในอาณาเขตของกิ่งไม้ใบหญ้าทันที “แกร๊ก!!” ดวงตาของเนี่ยฟงพลันเบิกกว้าง กระโจนทะยานไปทิศทางของเสียง ด้วยความรวดเร็วดุจดั่งสายลมที่โบยพัด ราวกับราชสีห์ที่กำลังไล่ตะครุบเหยื่อ อสูรงูดำถึงกับยืนนิ่งค้างด้วยความโง่งม ไม่คาดคิดว่าเนี่ยฟงจะรู้ถึงที่ซ่อนของตนได้ ในขณะที่มันกำลังจะกระโจนทะยานหนี เข่าทั้งสองข้างของเนี่ยฟง ก็กระแทกลงบ่าของมันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระแทกศอกคู่ลงที่ศีรษะของมันอย่างรุนแรง “เปรี้ยงง~!!!!” “บั่นเศียรทศกัณฐ์” “อ๊ากกกกก!!!!!!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 44 พรางตัว

คล้ายกับเรื่องจอมหมัดราชันย์ ที่คุณอ่าน

จอมหมัดราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 44 พรางตัว

คล้ายกับเรื่องจอมหมัดราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้