โจรู้สึกสงสัยว่าพวกเขาทำอย่างไรกับพลังของรินแต่เห็นรินไม่พูดอะไรแสดงว่าเธอก็รู้เื่พลังของตนเองแล้ว
“ในองค์กรก็พอมีคนมีความสามารถแยกแยะพลังได้อยู่” โจพึมพำ
โจเดินไปพร้อมกับรินท่ามกลางสายตาอิจฉาของเหล่าบุรุษ รินเป็ผู้หญิงที่สวยและน่ารักพร้อมกับท่าทางน่าเอ็นดูของเธอ ไม่ว่าใครที่ได้เจอก็ต้องยอมสยบใต้เท้าเธอ แต่กับโจเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขาเคยเจอเผ่าพันธุ์ชั้นสูงที่มีร่างกายเหมือนมนุษย์แต่สวยยิ่งกว่านางฟ้าหรือเทพธิดาคนไหนๆมาก่อน เขามั่นใจว่าถ้าพวกผู้ชายเหล่านี้ได้ไปเห็นสิ่งมีชีวิตเ่าั้พวกนี้คงน้ำลายไหลมารวมกันเป็แม่น้ำสายหนึ่งแน่
ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงอาคารแห่งหนึ่ง ด้านหน้าทางเข้ามีป้ายเขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า ‘อาคารหน่วยรุก’
รินพาโจเดินเข้าไปข้างในอย่างช่ำชอง พวกเขาก็มาถึงห้องทำการที่มีโอซึ่งเป็รองหัวหน้าหน่วยทหารฝึกหัดประจำการอยู่ที่นี่
“รองหัวหน้าหน่วยคะ ฉันพาเพื่อนมาเข้าร่วมหน่วยค่ะ” รินพูดด้วยรอยยิ้ม
ชายอายุสามสิบหันมาหารินและเอ่ยยิ้มๆ “ได้คนมาเข้าร่วมหน่วยแล้วเหรอ”
โดนรองหัวหน้าแซวก็อายขึ้นมา “รองหัวหน้าพูดอะไรกันคะ เดี๋ยวก็ได้คนมาเพิ่มอีก…”
โจคิ้วกระตุกหงึกๆ เขาคิดว่าจะมีคนมาเข้าร่วมหน่วยมากกว่านี้ แต่ที่ไหนได้กลับมีแค่เขากับเธอสองคน? นี่มันบ้าชัดๆ สองคนมันจะเรียกหน่วยได้ยังไงฟะ
เห็นสีหน้าของโจเธอก็รู้สึกเศร้าและผิดหวังเพราะคิดว่าโจจะไม่เข้าร่วมหน่วยของเธอ แต่เธอกลับคิดมากไป
“แล้วผมต้องทำยังไงบ้างครับถึงจะเข้าหน่วยนักสำรวจได้?” โจถามด้วยรอยยิ้ม ทำให้รินรู้สึกดีใจและตื้นตั้นใจ
รองหัวหน้าหน่วยก็กล่าวสบายๆ “แค่นำบัตรประจำตัวมาให้ผมแล้วเดี๋ยวผมจัดการให้”
โจพยักหน้าแล้วส่งบัตรประจำตัวให้กับโอ รองหัวหน้าหน่วยนำบัตรไปเข้าเครื่องเล็กๆแล้วกดแป้นพิมพ์บนคอมด้วยความช่ำชองจากนั้นสักพักก็เสร็จสิ้นแล้วยื่นบัตรคืนให้โจ
โจมองดูในบัตรมีตัวอักษรปรากฏขึ้นอีกแถว ‘หน่วยประจำการ - นักสำรวจ’
“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” รองหัวหน้าหน่วยยิ้ม
พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วรินกับโจก็เอ่ยลารองหัวหน้าหน่วย
“ริน หน่วยย่อยพวกเขาให้ทหารฝึกหัดเป็คนสร้างขึ้นมากันเองเหรอ?” ระหว่างที่เดินอยู่นั้นโจก็เอ่ยถาม
รินพยักหน้า “ใช่แล้ว เพื่อเป็การฝึกฝน เหล่าหน่วยย่อยต่างๆจะเป็ทหารฝึกหัดสร้างขึ้นมา”
หลังจากที่เอ่ยถามอีกไม่กี่อย่างโจก็ได้รับรู้ว่า หลังจากได้เข้าสู่ยุคท่องอวกาศพวกผู้ใหญ่ก็ตัดสินใจให้เด็กรุ่นใหม่เป็ผู้พัฒนา พวกเขาเชื่อว่าด้วยศักยภาพแบบใหม่และพลังงานที่ได้จากการฝึกฝน เด็กรุ่นใหม่มีโอกาสก้าวหน้ามากกว่าและจะช่วยพามนุษยชาติก้าวเดินต่อไปได้ ส่วนเหล่ารุ่นก่อนจะทำหน้าที่ค่อยซัพพอร์ตเื่ต่างๆให้จนกว่าพวกคนรุ่นใหม่จะทำทุกอย่างได้เอง แน่นอนว่าจะต้องมีการแข่งขันเกิดขึ้นอย่างเช่นหน่วยย่อยๆต่างผู้ที่เป็หัวหน้าหน่วยย่อยส่วนใหญ่แล้วเป็เด็กที่มีฐานะและภูมิหลังยิ่งใหญ่ มีครอบครัวคอยหนุนหลังเอาไว้และพวกเขาจะชักชวนคนอื่นๆให้เข้าร่วมหน่วยย่อย อย่างที่รินทำ
โจคิดว่ามันน่าสนใจดีที่ให้เด็กรุ่นใหม่เป็ผู้พัฒนา แน่นอนเขาไม่ปฏิเศธความจริงที่ว่าเด็กรุ่นใหม่มีโอกาสก้าวหน้ามากกว่า เพราะอายุของพวกเขาน้อยกว่า การฝึกฝนจึงพัฒนาได้มากกว่า
แต่โจเองก็เสียดายที่รินเป็เด็กรุ่นใหม่ที่ค่อนข้างอ่อนต่อโลก หลังจากใช้เวลาหลายวันทำได้แค่ชวนโจเข้าร่วมหน่วยนักสำรวจ
โจถอนหายใจเบาๆ
“แล้วจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ ตอนนี้มีแค่เราสองคน”
ได้ยินคำถามของโจ รินรู้สึกเศร้านิดหน่อยแต่ก็กลับมาสดใสเหมือนเดิม “เดี๋ยวจะรีบไปหาคนมาเพิ่มอีก” จากนั้นเธอก็เอ่ยลาและรีบไปชวนคนอื่นเข้าหน่วย ปล่อยให้โจยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
“ช่างเป็ผู้หญิงที่ร่าเริงดี”
ตอนเที่ยงโจไปกินข้าวฟรีที่โรงอาหารจากนั้นก็เดินเล่นต่อ เขาค่อนข้างรู้สึกเบื่อเมื่อไม่มีอะไรทำ เขาได้แต่หวังว่าจะได้ออกไปอวกาศไวๆ เพราะด้านนอกนั่นคือเวทีของเขา
สามวันโจศึกษาภาษามนุษย์และเริ่มพูดได้โดยไม่ต้องใช้เครื่องแปลภาษา แม้จะยังไม่คล่องนักแต่ก็พอพูดประโยคทั่วๆไปได้
มัวแต่คลุกอยู่ในห้องพักหลายวันเขาก็รู้สึกเบื่อจึงออกไปเดินเล่นข้างนอก วันนี้เขาตั้งใจว่าจะออกไปเดินในเมือง
“ฉันบอกว่าไม่ไง ทำไมถึงต้องบังคับด้วย” เพิ่งจะลงมาไม่ทันไรเขาก็ได้ยินเสียงคุ้นหูซึ่งเป็ริน เขาหันไปมองเห็นเธอกำลังโต้เถียงกับชายหนุ่มอายุ 21 ปีคนหนึ่ง และสิ่งที่ทำให้โจหงุดหงิดก็คือหมอนั่นมันหล่อกว่าเขา
“โถ่ริน ผมได้ยินมาว่าหน่วยของคุณมีคนเข้าแค่คนเดียว ด้วยคนสองคนจะไปทำอะไรได้ ผมว่าคุณยุบหน่วยทิ้งแล้วมาเข้าร่วมหน่วยประจัญบานของผมดีกว่า” ชายหนุ่มไม่สนใจท่าทางหงุดหงิดของหญิงสาวเขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“แล้วไงถ้าหน่วยของฉันมีแค่สองคน? ต่อให้มีแค่นี้ฉันก็สามารถออกไปสำรวจอวกาศได้อยู่ดี” รินเผยสีหน้ารังเกียจ เธอไม่แม้แต่อยากจะมองใบหน้าของชายหนุ่ม
“ผมรู้ว่าต่อให้มีสองคนคุณก็ออกไปสำรวจได้ แต่ยังไงคนน้อยแค่นี้มีแต่อันตราย คุณก็รู้ว่าตอนนี้ข้างนอกนั่นมีศัตรูใหม่และเทคโนโลยีสูงกว่ามนุษย์อีก หากคุณอยู่ใกล้ๆผม ผมรับรองได้เลยว่าต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตผมก็จะปกป้องคุณเอง ริน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความจริงใจ แต่รินรู้ว่านี่เป็แค่การแสดงใครจะไม่รู้บ้างว่าชายหนุ่มท่าทางดูดีคนนี้ลับหลังร้ายกาจแค่ไหน เธอเกิดมาในครอบครัวใหญ่โต ชายหนุ่มจึงไม่กล้าทำอะไร
“คุณพัฒ กรุณาอย่าเรียกชื่อของฉันห้วนๆ เราไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้นและต่อให้ฉันกำลังจะตายฉันก็ไม่มีวันขอร้องคุณอย่างแน่นอน” รินกล่าวเสียงกระด้าง
“หัวหน้า มีเื่อะไรให้ผมช่วยไหม” ก่อนที่ทั้งคู่จะเถียงกันต่อ โจก็เดินเข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
รินรู้สึกดีใจมากที่โจมาได้จังหวะพอดี “หัวหน้าอะไรกัน เรียกฉันแบบเดิมเถอะค่ะ” รินกล่าวอย่างอายๆ
เห็นสีหน้าเขินอายของหญิงสาว พัฒก็เกิดความรู้สึกไม่พอใจเพราะเธอไม่เคยแสดงด้านนี้ให้เขาเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ชายหนุ่มที่เพิ่งมาใหม่การแต่งตัวก็ธรรมดาดูแล้วไม่น่าจะมีภูมิหลังอะไรกลับทำให้หญิงสาวแสนสวยที่กำลังโต้เถียงกับเขาเปลี่ยนไปทันที
“นายเป็ใคร” พัฒพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
โจไม่สนใจท่าทางของพัฒก็กล่าวอย่างสบายๆ “แค่คนที่เดินผ่านมาน่ะ ไม่ต้องสนใจก็ได้”
9K
