รักสายแข็ง (ยูริ)

ตอนที่ 5 รักสายแข็ง

“ แม่ค่ะ เบอร์รี่กำลังไปโรงพยาบาลนะค่ะ รอแป๊ปหนึ่งนะค่ะแม่ ”

เบอร์รี่โทรรายงานแม่ ในขณะที่สายตาทั้งคู่ยังจอจ้องที่ท้องถนนสายหลัก ส่วนมืออีกข้างก็หยิบมือถือขึ้นมาคุย เพราะเธอกำลังบึ่งรถไปโรงพยาบาลเพื่อไปเปลี่ยนเวรกับแม่ ในการเฝ้าดูแลพ่อที่เป็๲คนป่วย เพื่อที่แม่จะได้กลับมานอนพักผ่อนที่บ้านอย่างเต็มที่ 

โรงพยาบาล MB

ทันทีที่รถคันเดิมเลี้ยวมาจอดบริเวณลานจอดของโรงพยาบาล เปเปอร์ยิ้มเบิกกว้างเมื่อเธอนึกถึงหน้าคนที่เป็๞ที่รัก ซึ่งก็คือพ่อและแม่ ความเหนื่อยหน่ายที่มีสะสมมาทั้งวันก็สบัดหายเป็๞ปิดทิ้ง เมื่อกำลังใจลอยมาทดแทนความเหนื่อยหน่ายนั้น

เรียวขายาวๆก้าวลงจากรถทันที เธอสาวเท้ายาวๆของตัวเอง เดินไปที่ห้อง VIP ซึ่งพ่อนอนรักษาอาการอยู่ที่นั้น สักพักก็มีบางเสียงดังขึ้นเหมือนมีคนกำลังเรียกชื่อเธอซ้ำๆ เสียงมันดังลอยมาจากด้านหลัง จึงทำให้คนตัวสูงหันไปหาต้นเสียงที่ดังนั้น

“ คุณเบอร์รี่ คุณเบอร์รี่ค่ะ ?  ”  น้ำเสียงหอบ อาการเหมือนคนที่ทั้งวิ่งทั้งพูดจนหายใจไม่ทัน 

“ อ้าว คุณพยาบาล ” ฉันยิ้มให้เธอเมื่อเห็นคนที่รู้จักเดินมาทักทาย ก็เพราะเธอเป็๞พยาบาลส่วนตัวที่เราจ้างมาพิเศษเพื่อดูแลคุณพ่อ เพราะฉะนั้นเราจึงรู้จักกันดี เพราะเราจะเจอกันทุกวันของกะกลางคืนในการมาเฝ้าคุณพ่อ  

“ คุณเบอร์รี่ไปหาคุณพ่อหรือค่ะ ? ” เธอถามฉันในขณะที่เราสองคนก็เดินไปด้วยกัน

“ ใช่ค่ะ ” ฉันตอบเธอไป

แล้วเราสองคนก็เดินมาด้วยกันจนถึงห้อง VIP ของโรงพยาบาล

“ แม่กลับไปนอนพักผ่อนเถอะนะค่ะ เดี๋ยวทางนี้เบอร์รี่ กับ คุณพยาบาล จะดูแลคุณพ่อเอง ” ฉันเดินไปหาแม่ในขณะที่แม่ดูท่าทางจะอ่อนเพลียมาก สังเกตได้จากแววตาทั้งคู่ที่ดูดำคล่ำเหมือนคนนอนน้อย และตอนนี้แววตาทั้งคู่ก็กำลังฟ้องว่า๻้๵๹๠า๱พักสายตาคู่นี้แบบยาวๆ บวกกับอาการง่วงงาวหาวนอนของแม่ที่ต้องเอามือมาปิดปากไว้ 

“ ถ้างั้นแม่กลับก่อนนะ ฝากดูแลพ่อด้วยนะ เบอร์รี่ คุณพยาบาล ? ”

 แม่หันหน้ามามองฉัน และคุณพยาบาลสาว เธอส่งยิ้มมาอย่างไร้กังวงและหมดห่วง เพราะรู้อยู่แล่วว่าเราสองคนดูแลพ่อได้อย่างดี  แล้วแม่จึงค่อยๆเดินจากออกไป

ฉันหันหน้าไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้  พ่อก็นอนแน่นิ่งไปแล้ว คงหลับไปนานแล้ว หลังจากที่ได้ทานยา ฉันเองในฐานะลูกสาวคนเดียว มันก็รู้สึกใจหายไม่น้อย ทุกครั้งที่มองหน้าพ่อ เพราะมันเป็๲สิ่งเดียวที่บอกกับฉันว่าวันหนึ่งฉันจะไม่ได้เห็นใบหน้าของเขาอีก วันหนึ่งฉันจะได้มองใบหน้าแบบนี้ในรูปถ่ายแทน แล้วเรียกชื่อของพ่อ ในขณะที่พ่อกลายเป็๲เธาผงธุลีดินไปแล้ว 

 ดังนั้นเวลาที่พ่อยังมีลมหายใจอยู่ ฉันก็อยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ ไม่รู้ว่าเวลานี้จะยาวนานหรือสั้นแค่ไหน แต่ฉันก็อยากจะใช้เวลานี้ให้มันมีค่ามากที่สุด  เท่าที่ลูกคนหนึ่งจะทำได้ ฉันยืนมองคนที่นอนหลับสติอยู่บนเตียงมาสักพัก 

แล้วจึงเดินถอยร่นมานั่งลงที่บนโซฟา ฉันไม่ลังเลที่จะหยิบเอาการบ้านของวิชาที่ฉันติดเอฟ ขึ้นมานั่งทำต่อ ตามที่คุณเปเปอร์บอกไว้ ฉันก้มเขียนคำตอบลงไป ส่วนคุณพยาบาลสาวเธอก็นั่งอยู่โต๊ะอีกฝั่งหนึ่งตรงข้ามกับฉัน 

จู่ๆเบาะโซฟาที่ฉันนั่งอยู่ก็ยวบลง เมื่อสาวพยาบาลเธอเดินมานั่งลงข้างๆฉัน 

“ คุณเบอร์รี่ขยันจังเลยนะค่ะ ” เธอพูดออกมาส่วนตาสายนั้นก็มองจ้องกระดาษขาวที่กำลังเปือดหมึกปากกาลงไป 

“ มันจำเป็๲นะค่ะ ” ฉันตอบเธอไป ส่วนในใจก็กำลังคิดหาคำตอบที่มันน่าจะถูกต้องที่สุด

“ วันนี้คุณก็ยังตัวหอมเหมือนเดิมเลยนะค่ะ กลิ่นนี้ก็เป็๞กลิ่นเดิม กลิ่นที่คุณใช้เป็๞ประจำ ฉันยังจำมันได้ดี กลิ่นตัวของคุณ ”

น้ำเสียงยั่วยวนของเธอ เธอจับที่บ่าไหล่ของฉันแล้วทำทีท่าจะดอมดมสูดกลิ่นกายของฉัน การกระทำเช่นนี้เหมือนเธอกำลังเปิดทางให้เสือได้ขยำเหยื่อชัดๆ

“ ทำไมหรอค่ะ กลิ่นกายของฉันมันไปทำอะไรให้คุณหรือเปล่า ? ”

 ฉันพูดขึ้นทั้งๆที่มือยังจับปากกา จอหัวเข็มด้ามปากกาลงกระดาษอยู่ และก็ไม่ได้หันหน้ามามองเธอที่นั่งข้างๆด้วยซ้ำ

“ ใช่ค่ะ... ทำค่ะ.... มันให้ฉันเสพติดคุณ มันทำให้ฉันคลั่งคุณ ”

 คุณพยาบาลสาวยังพูดยั่วยวนไม่หาย

“ ฉันต้องขอโทษด้วยนะค่ะ ถ้าทำมันให้คุณรู้สึกปั่นป่วน ” ฉันก็เล่นไปตามน้ำ พูดยียวนกวนประสาทตอบกลับเธอไปเช่นกัน

“ นี่คุณมองฉันไม่ออกจริงๆหรอค่ะ ? คุณเบอร์รี่ ” น้ำเสียงเปลี่ยนไปเมื่ออีกคนเริ่มรู้สึกสงสัย กับอาการที่เธอพยายามอ่อย เบอร์รี่หลายครั้ง แต่เขากับยังไม่ยอมสนใจเธออีก จนเธอเริ่มรู้สึกหงุดหงิดอยากเอาชนะคนที่แข็งทื่อนี้แล้ว 

“ หมายความว่ายังไงหรอค่ะ ฉันไม่เข้าใจ ? ”

ฉันแกล้งแสร้งทำเป็๞ตอบว่าไม่รู้ แต่จริงๆแล้วทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ฉันมองออกตั้งนานแล้ว ว่าเธอมีรสนิยมแบบเดียวกันกับฉัน ของแบบนี้มันรู้สึกได้เองโดยสัญชาติญาณ ว่าใครเป็๞หรือไม่เป็๞ ? ฉันหมายถึงเป็๞เลสเบี้ยน น่ะ อาการเหมือนผีเห็นผี ( คำเปรียบเปรย ) มันจะมีกลิ่นอายบางอย่างลอยฟุ้งออกมาจากคนๆนั้น มันเป็๞ความรู้สึกที่๱ั๣๵ั๱ได้ มันอธิบายยากเหมือนกัน และกลิ่นอายนั้นจะไม่เหมือนคนปกติทั่วไป 

แต่ที่ต้องตอบไปแบบนั้นก็เพราะ ฉันอยากเห็นอาการคนที่หิวกระหายเหมือนขาดของมานาน ดิ้นรน ทุรนทุลาย ทรมานใจ 

เฮ้ย......ฉันไม่ได้โรคจิตน่ะ ? 

แต่ฉันชอบความจนตอกของคน ที่ตกอยู่ในสภาวะยอมจำนนทุกอย่าง โดยศิโรราส

ฉันชอบ ชอบ ชอบความรู้สึกแบบนี้มาก

มันมีความสุขต่อใจ มันเป็๲อาหารอันโอสะของฉันเลยล่ะ 

เมื่อสาวพยาบาลกำลังเปิดทางให้เบอร์รี่

สาวพยาบาลต้องอ่อยแรงแค่ไหน ?

เสืออย่างเบอร์รี่ถึงจะสนใจ ?

แล้วอะไรจะเกิดขึ้น 

ติดตามในต่อนต่อไปเลยจ้า

เราจะอยู่กันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้

รู้สึกยังไง

ได้โปรด....................บอกไรท์ที