“ได้สิคะ พิมพ์รักคุณจะตายไป” พิมพ์พาพูดด้วยความมั่นใจ ก่อนหญิงสาวจะนึกอะไรบางอย่างได้จึงลุกขึ้นเดินมานั่งที่โซฟาตัวเล็ก
“พิมพ์ได้ยินว่าคุณวิน้าผู้จัดการฝ่ายผลิตคนใหม่ใช่ไหมคะ พิมพ์มีเพื่อนที่อยากแนะนำให้คุณวินพิจารณาค่ะ รับรองเลยนะคะว่ารายนี้โพไฟล์ดีเยี่ยม ประวัติการทำงานไม่มีด่างพร้อย แน่นอนค่ะ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวด้วยความแปลกใจ
“ใครหรือครับ” หากแต่น้ำเสียงทุ้มนั้นแสดงถึงความสนใจอยู่บ้าง เขา้าหาคน มาแทนคนเก่าที่โดนไล่ออกไป
“เขาชื่อพายุค่ะ เป็เพื่อนสนิทของพิมพ์เอง” ในขณะนั้น ชายหนุ่มหน้าตาดีได้เปิดประตูเข้ามาหลังจากที่พิมพ์พาเกริ่นถึง ทำให้ธาวินได้เห็นรูปร่างหน้าตาอย่างชัดเจน เขารู้สึกสับสนอยู่บ้างเล็กน้อย หากแต่หันกลับไปตั้งใจฟังพิมพ์พา
“นี่คือพายุคะ เรียนจบโทจากมหาวิทยาลัยที่อังกฤษ แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว ปัจจุบันเป็ฟรีแลนซ์ แต่ถ้าคุณวินสนใจ พายุก็เต็มใจที่จะเข้าทำงานที่นี่ค่ะ พิมพ์คุยกับเขาเรียบร้อยแล้วค่ะไม่มีปัญหา” ธาวินส่งยิ้มให้กับพายุ ด้วยเพราะเขาไม่ใช่เพียงผู้สมัครงาน หากแต่มีฐานะเป็เพื่อนของพิมพ์พาด้วยเช่นกัน
เสียงจอแจในร้านอาหารของโรงงานหลังจากพักเที่ยง พนักงานส่วนใหญ่มุ่งหน้าตรงดิ่งเข้ามาเลือกหาอาหาร ภีมพลเช่นเดียวกันต้องต่อแถว และฝ่าฝูงพนักงานจำนวนมาก เพื่อมายืนสั่งข้าวมันไก่ ก่อนจะโดนใครบางคนมาปาดหน้า
“หมดแล้วจ้า เมื่อกี้จานสุดท้าย” เมื่อถึงคิวของภีมพล แม่ครัวจึงะโบอก
“อ้าว ผมยืนรอตั้งนาน” ชายหนุ่มชุดหมีสีส้มร้องท้วง เมื่อเห็นชายเสื้อสีขาวเข้ามาหยิบจานสุดท้ายไปต่อหน้าต่อตา
“ให้คุณเขาเถิดน่า น้องก็ไปหาอย่างอื่นกินแล้วกัน” แม่ครัวบอกปัด พลางเก็บถาดอาหารเปล่าลงไปไว้ด้านล่าง ภีมพลถอนหายใจมองป้าเ้าของร้านอย่างไม่พอใจ แล้วหันเดินตามชายหนุ่มใส่เสื้อขาวไปติดๆ ท่าทางคงทำงานในออฟฟิศ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีอภิสิทธิ์มากกว่าคนอื่น
“พี่ครับ เมื่อกี้แซงคิวคนอื่นเขา รู้ตัวหรือเปล่า” ภีมพละโถามเสียงดังแสดงออกว่าไม่พอใจเท่าไหร่นัก ก่อนชายเสื้อขาวจะหันหน้ากลับมา ใบหน้าเรียวรูปไข่ ผิวขาวละเอียดยิบไม่มีรูขุมขนแม้แต่น้อย ปากอวบอิ่มเป็สีชมพูธรรมชาติ จนผู้ชายอย่างภีมพลถึงกับยอมรับว่าเขาดูดีกว่าใครทั้งหมดในบริเวณนั้น
“เมื่อกี้ว่าไรนะครับ” คนถูกกล่าวหาหันกลับมาถามเพื่อให้แน่ใจว่า ชายหนุ่มชุดหมีกำลังพูดกับเขาอยู่ ไม่ได้พูดกับคนอื่น
“เมื่อกี้ แซงคิวคนอื่นเขา รู้ตัวหรือเปล่า” ภีมพลยืนถามด้วยความข้องใจ
“ผมว่าคุณน่าจะเข้าใจผิดนะ ผมสั่งป้าเขาไว้ั้แ่ยังไม่พักเที่ยง ดังนั้นจานนี้เป็จานของผมถูกแล้ว”
“งั้นหรือ แล้วไป” ภีมพลหันตัวกลับในทันที แล้วเดินตรงไปยังร้านก๋วยเตี๋ยว ชายชุดหมีทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นปล่อยให้คนถูกล่าวหายืนงงเป็ไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น ทว่าภีมพลทำให้พายุรู้สึกประทับใจอย่างมาก เขาเป็เด็กผู้ชายที่กล้าหาญอย่างมากในการรักษาสิทธิ์ของตัวเอง
“ไมช้าจัง” นายตั้มนั่งรออยู่ที่นั่งม้ายาวเอ่ยถามอย่างสงสัย
“เปล่าครับ ข้าวมันไก่หมด ผมเลยไปซื้อก๋วยเตี๋ยวมาแทน เออ..พี่ตั้ม คนนั้นอ่ะ เป็ใครหรือ ผมไม่เคยเห็นหน้า” ภีมพลชี้มือยังชายหนุ่มเสื้อสีขาวที่เกือบมีเื่เมื่อครู่
“อ้าว ก็ผู้จัดการคนใหม่ไง แทนคนเก่า เห็นว่าพึ่งเข้ามาทำงานได้วันสองวันละ ไปอยู่ไหนมาไม่รู้เื่อ่ะ” ภีมพลยักไหล่ จะไปรู้ได้ไงวันๆ มัวแต่หน้าตั้งทำงานแทบไม่มีเวลาไปไหน
1K
