รสขิงแห่งการ
ตอนที่ 1 : วันแรกของการ
กรุงเทพฯ เช้าวันจันทร์ที่อากาศยังร้อนอบอ้าว แม้จะเป็่ต้นเดือน
มิ้นท์ยืนเกร็งอยู่หน้าลิฟต์ชั้นผู้บริหารของอาคารสำนักงานหรูใจกลางสาทร มือทั้งสองข้างกำกระเป๋าเอกสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบกับกระโปรงยาวถึงเข่า สีครีมที่เลือกมาอย่างระมัดระวัง ผมยาวดำสนิทมัดเรียบหลัง เพื่อให้ดูเป็มืออาชีพมากที่สุด
“หายใจเข้า… หายใจออก… มันแค่เลขานุการส่วนตัว ไม่ใช่ขึ้นศาล” เธอพึมพำกับตัวเอง
ประตูลิฟต์เปิดออก เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทตามคำแนะนำของ HR เมื่อวาน
“คุณมิ้นท์สินะ” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนจากเคาน์เตอร์เลขานุการเก่ายิ้มให้ “ประธานรอคุณอยู่แล้ว เชิญเข้าไปได้เลยค่ะ”
มิ้นท์พยักหน้า ก้าวเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทา-ดำ ดูเ็าและทรงพลัง หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับวิวเมืองที่ยังคับคั่งด้วยรถติด
และแล้วเธอก็เห็นเขา
วายุ วัฒนาไชย ประธานบริษัท ณ วันนี้
เขายืนหันหลังให้เธอ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ มองออกไปนอกหน้าต่าง ร่างสูงโปร่งในสูทสีกรมท่าที่ตัดเย็บมาอย่างลงตัว ไหล่กว้าง เอวแคบ กล้ามเนื้อที่เห็นชัดแม้จะถูกปกปิดด้วยผ้า
“คุณคือผู้ช่วยคนใหม่” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นโดยไม่หันมา
“ค่ะ… สวัสดีค่ะท่านประธาน ฉันชื่อมิ้นท์ ธนวดีค่ะ” เธอตอบเสียงนุ่ม แต่พยายามให้มั่นใจ
วายุหันมา
ดวงตาคมกริบคู่หนึ่งสบตาเธอตรง ๆ มิ้นท์รู้สึกเหมือนถูกจับจ้องถึงกระดูก ใบหน้าของเขาคมเข้ม ไร้รอยยิ้ม แต่มือที่ถือแก้วกาแฟกลับดูสงบและควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ฉันไม่ชอบคนช้า” เขาพูดสั้น ๆ “และฉันไม่ชอบให้ใครมาสร้างปัญหาให้ฉัน”
“ฉันเข้าใจค่ะ” มิ้นท์ตอบทันที
เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นกาแฟลอยมาแตะจมูกเธอ
“ดี” วายุพยักหน้า “วันนี้เธอจะเริ่มด้วยการจัดตารางประชุมทั้งวันให้ฉัน และเตรียมเอกสารสำหรับการเจรจาโครงการใหม่กับพันธมิตรญี่ปุ่น ฉัน้ารายงานสรุปภายในบ่ายสองโมง”
“ค่ะ”
เขาหยุดมองเธออีกครั้ง สายตาลากจากใบหน้า ลงไปที่คอเสื้อเชิ้ตที่กระดุมปิดมิดชิด แล้วกลับขึ้นมาที่ดวงตาเธอ
“และอีกอย่าง…” เสียงเขาต่ำลงเล็กน้อย “ฉัน้าผู้ช่วยที่ ‘เข้าใจ’ ฉัน ไม่ใช่แค่ทำงาน”
มิ้นท์รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความร้อนแผ่ขึ้นมาที่ใบหน้าเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไรกันแน่
“ฉัน… จะพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ”
วายุพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน
“เริ่มได้แล้ว”
ตลอดทั้งวัน มิ้นท์แทบไม่มีเวลาหายใจ เธอวิ่งไปวิ่งมา จัดเอกสาร โทรประสานงาน จดบันทึกคำสั่งของเขาที่พูดเร็วและชัดเจน ทุกครั้งที่เธอเข้าไปในห้องทำงานเพื่อส่งเอกสาร สายตาของเขาจะมองเธอด้วยความสนใจที่มากกว่าปกติ
ตอนบ่ายสามโมงครึ่ง หลังประชุมเสร็จ วายุเรียกเธอเข้ามาอีกครั้ง
“นั่งก่อน” เขาพูดโดยไม่เงยหน้าจากแล็ปท็อป
มิ้นท์นั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา
“วันแรกเป็ยังไงบ้าง” เขาถาม
“เหนื่อย… แต่สนุกค่ะ” เธอตอบตรงไปตรงมา
วายุเงยหน้าขึ้น มองเธอตรง ๆ เป็ครั้งที่สองของวัน
“เธอตัวเล็ก แต่ดูทนได้” เขาพูดเสียงเบา “น่าสนใจ”
มิ้นท์รู้สึกอุ่นวูบที่หน้าอกโดยไม่รู้ตัว เธอรีบก้มหน้าลง
“ขอบคุณค่ะ”
วายุลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนข้างเก้าอี้ของเธอ มือข้างหนึ่งวางลงบนพนักเก้าอี้ด้านหลังของเธอเบา ๆ
“พรุ่งนี้ฉันมีนัดดึกกับลูกค้า” เขาพูด “เธอต้องอยู่เป็เพื่อนฉัน”
มิ้นท์เงยหน้าขึ้น มองสบตาเขา
“ค่ะ… ฉันเข้าใจ”
วายุยิ้มมุมปากเล็กน้อย ครั้งนี้ชัดเจนกว่าเดิม
“ดี… ฉันชอบคนที่เข้าใจเร็ว”
เขาก้มลงใกล้เธอเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยมาเตะจมูกอีกครั้ง
“กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ คืนนี้ยังไม่ต้องทำงานเพิ่ม”
มิ้นท์พยักหน้า ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงตัวเอง
ขณะที่เธอเดินออกจากห้องทำงาน เธอไม่รู้เลยว่า…
การของวายุ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
19K
