บทที่ 13 คัมภีร์อักขระปฐมกาล
‘ตึก! ตึก! ตึก!’
หัวใจรัวราวกับกลองศึก เืทั้งหมดในร่างพลันพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ เสียงเต้นของเส้นเืดังชัดเจนอยู่ข้างหู
หลี่ฉางอันอยากจะะโดัง ๆ แต่เขาทำไม่ได้
ตัวอักษรปรากฏบนคัมภีร์หยกขาวเป็ครั้งแรก หากสถานการณ์ของตนเองดึงดูดความสนใจจากผู้อื่น และถูกค้นพบความผิดปกติ ชีวิตน้อย ๆ ของเขาอาจไม่ปลอดภัย
เขายังไม่รู้ว่าโลกของวิถีปราชญ์นี้มีวิธีการมากมายเพียงใด เสี่ยงเช่นนี้ไม่ได้
"พี่สะใภ้... พวกเรากลับกันเถอะ..." หลี่ฉางอันกัดฟันแน่น เสียงแหบแห้งและกลั้นไว้
หลิ่วจืออินที่เมื่อลมหายใจก่อนยังจมอยู่ในทิวทัศน์อันงดงาม แต่ในชั่วขณะต่อมากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"น้องรอง… คุณชายรอง เ้าเป็อะไรไป!"
ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความใและสับสน สภาพของหลี่ฉางอันในตอนนี้ ดูเ็ปราวกับกำลังจะสิ้นลมหายใจ
ดวงตาทั้งสองที่มีเส้นเืฉานไปทั่วนั้น ดูราวกับสัตว์ป่าที่าเ็หมอบตัวอยู่ที่มุมกำแพง เต็มไปด้วยความดุร้าย และความหวาดกลัว
หลิ่วจืออินรู้สึกเหมือนหัวใจของนางกำลังจะแตกสลาย
"พี่สะใภ้ พยุงข้า... กลับไป"
หลี่ฉางอันเซไปหนึ่งก้าว เกือบจะล้มลงบนพื้น
หลิ่วจืออินรีบโอบแขนของเขาไว้ ใช้แรงทั้งหมดในร่างกายพยายามพยุงเขาขึ้น
"รีบไป พวกเราจะกลับบ้าน พวกเราจะกลับบ้าน..."
ความตื่นตระหนก ความหวาดกลัว น้ำตาของหลิ่วจืออินไหลลงมาไม่หยุด
หลี่ฉางอันพยายามประคองร่างกายของตนเอง กดข่มหัวใจที่กำลังปั่นป่วนภายในร่างกาย ด้วยการช่วยเหลือจากหลิ่วจืออินเขาก็ออกจากยอดของหอชมดาว
คุณชายชุดขาวที่พาสาวใช้ไปยืนอยู่ข้าง ๆ ดาวเด่นและยกตนเองว่าเป็คนโก้เก๋ จู่ ๆ ก็รู้สึกบางอย่างในใจ เขาหันศีรษะไปมอง พอดีได้เห็นเงาด้านหลังของหลี่ฉางอัน
"คุณชาย มีอะไรหรือ" สาวใช้ถามด้วยความสงสัย
คุณชายชุดขาวขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ข้ารู้สึกถึงลมหายใจที่แตกต่างออกไป"
เมื่อกล่าวจบ สายตาของเขาก็เลื่อนไปยังสามคนที่นั่งอยู่ในศาลาริมน้ำ
พบว่าทั้งสามคนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
"หรือว่าข้าคิดผิดไป" คุณชายชุดขาวส่ายหัว แล้วปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็แสดงรอยยิ้มยียวนพลางโบกพัด ยื่นมือไปหมายจะเชยคางอันนุ่มลื่นของดาวเด่น
สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังแสดงสีหน้าจนปัญญา คุณหนูเอย ท่านเข้าถึงบทบาทมากเกินไปแล้วกระมัง
ถ้าเื่นี้ถูกนายท่านรู้เข้า ข้าคงถูกขายไปแน่
ฉินจื่อเจาที่ปะปนอยู่ในหมู่นักเรียนสถานศึกษาอำเภอเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ
"แปลกจริง ๆ ทำไมหลี่ฉางอันยังไม่ขึ้นมาอีก ข้ายังอยากแนะนำเขาให้พวกเ้ารู้จักด้วยซ้ำ"
"เดี๋ยวเขาก็ต้องขึ้นมาแน่นอน จะรีบร้อนไปไย"
"ก็นั่นสิ..."
หลี่ฉางอันก้มหน้าลงตลอดเวลา กลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นความผิดปกติของตน
คัมภีร์หยกขาวกำลังสั่นะเื บทกวีที่อยู่บนนั้นราวกับกลายเป็สัตว์ร้าย พยายามจะพังทำลายโซ่ตรวนออกมา
‘...และโซ่ตรวนนั้น ก็คือร่างกายของข้านี่เอง’
เขาใช้พลังทั้งหมดในร่างกายต่อต้านมันไว้ หากต้านทานไม่ไหวแม้เพียงครั้งเดียว ร่างกายก็คงจะแตกสลายไป
ไม่ระบายออก ไม่สบายใจ
วิธีเดียวที่จะระบายพลังในร่างกายออกได้ คือการทำให้บทกวีนี้ปรากฏในโลก
หลี่ฉางอันรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง
เพราะบทกวีที่ปรากฏบนคัมภีร์หยกขาวนั่นแหละ คือแหล่งที่มาของพลังนี้
‘...ในความทรงจำมีบทกวีมากมายเหลือเกิน ข้าเองก็คัดลอกและท่องจำทุกวัน แต่ไม่เคยมีวันไหนเหมือนวันนี้เลย’
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ บทกวีนี้ปรากฏอยู่บนคัมภีร์หยกขาว!
ใน่เวลานั้นที่จิตใจสั่นะเื ใน่เวลาที่อารมณ์ความรู้สึกหลอมรวมเข้ากับทิวทัศน์ ได้ประทับอยู่ลึก ๆ ในห้วงความคิดของหลี่ฉางอันและยังปรากฏอยู่บนคัมภีร์หยกขาว
หลิ่วจืออินใช้แรงทั้งหมดในร่างกาย กลายเป็เสาค้ำยันของหลี่ฉางอันแล้วฝ่าฝูงชนออกไป
รอบด้านมีผู้คนมองมาอย่างประหลาด แต่ไม่นานก็ไม่สนใจแล้ว
คนผู้นี้ ดูเหมือนเขาจะเมาสุราไปแล้ว
หอชมดาวงานประชันบทกวีคนเยอะขนาดนี้ มีคนเมาหนึ่งหรือสองคนก็เป็เื่ปกติ
เมื่อกลับถึงบ้าน
หลี่ฉางอันในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป อ้าปากและพ่นเืสด ๆ ออกมา
ลูกตาราวกับกำลังจะถูกบีบจนแตก หูไม่ได้ยินเสียงจากโลกภายนอก เสียงเืไหลและเสียงหัวใจเต้นกลับดังเหมือนเสียงกลองที่ถูกกระหน่ำตี
เมื่อพ่นเืสดออกมาหนึ่งกระอัก หลี่ฉางอันกลับรู้สึกว่าความกดดันในร่างกายลดลงไปบ้าง
แต่ภาพที่เห็นนี้กลับทำให้หลิ่วจืออินรู้สึกราวกับว่าฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
"น้องรอง! ข้าจะไปตามหมอ ข้าจะไปตามหมอเดี๋ยวนี้..."
ดวงตากลมโตของหลิ่วจืออินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่าคนตรงหน้าจะจากนางไปในชั่วพริบตา
ไม่! ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
หลิ่วจืออินอยากจะพยุงหลี่ฉางอันไปที่เตียง แต่นางไม่มีแรงพอจะทำเช่นนั้น การพาหลี่ฉางอันกลับบ้านได้ก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่นางมีไปแล้ว
หลี่ฉางอันไอเป็เืออกมาอีกคำรบใหญ่ สะบัดศีรษะไปมา ในที่สุดก็ฟื้นการมองเห็นและการได้ยินกลับคืนมา
"พี่สะใภ้ ไม่เป็ไร"
หลังจากปลอบประโลมไปประโยคหนึ่ง หลี่ฉางอันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ คว้าก้อนหินที่มุมกำแพง ใช้พื้นเป็กระดาษ แล้วสลักตัวอักษรขนาดใหญ่ลงไปทีละตัวอย่างแรง
ทุกครั้งที่สลักตัวอักษรออกมาหนึ่งตัว พลังอันเดือดพล่านในร่างกายก็ลดลงไปหนึ่งส่วน หลี่ฉางอันถึงกับได้ยินเสียงแตกร้าวคล้ายแก้วแตกดังกร๊อบแกร๊บ
ในห้วงความคิด ณ สถานที่มืดมิดที่ปกคลุมด้วยหมอกขาวบาง ๆ นั้น จู่ ๆ ก็ปรากฏรอยแตกคดเคี้ยวขึ้นมาเส้นหนึ่ง
จากรอยแยก แสงสีขาวนวล ประดุจหยกอุ่น ไม่แสบตา ค่อย ๆ หลั่งไหลอย่างอ่อนโยนและทอดลงสู่ความมืด
หมอกขาวบางเบาที่ลอยอยู่ในอากาศดูเหมือนจะพบทางออก ค่อย ๆ ไหลรวมกันเข้าสู่ความลึกของความมืด
หลิ่วจืออินที่นั่งทรุดอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึงงัน ในตอนนี้ หลี่ฉางอันดูเหมือนคนบ้า แม้จะกำลังไอเป็เื แต่ก็ยังพยายามเขียนตัวอักษรบนพื้น
นางไม่กล้าแม้แต่จะออกไป เกรงว่าหลี่ฉางอันจะทำร้ายตัวเอง
ช่างไร้ซึ่งความหวังและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
น้ำตาราวกับไข่มุกที่หลุดจากสายเส้นหนึ่ง ไหลรินลงมาไม่หยุด
หลี่ฉางอันเขียนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ รอยแตกที่มีแสงสว่างสีขาวซึมผ่านความมืดนั้นก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
ความมืดนี้ เหมือนเป็กำแพงที่กั้นแสงสว่างด้านหลังเอาไว้
ทั้งที่เหลือเพียงก้าวสุดท้ายในการทลายกำแพงแห่งความมืด กลับยากที่จะทำต่อไปได้
ราวกับว่าจำเป็ต้องบดขยี้ความมืดทั้งหมดให้แหลกละเอียด จึงจะยอมหยุด
ในที่สุดก็เขียนคำว่า ‘อาคาร’ ตัวสุดท้ายเสร็จแล้ว หลี่ฉางอันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น
บทกวีบนพื้นดูเหมือนการเพิ่มดวงตาให้กับัในภาพวาดเป็จุดสุดท้าย มีหมอกขาวค่อย ๆ ลอยขึ้นมาเบา ๆ
ในชั่วขณะต่อมา พื้นดินสั่นะเือย่างรุนแรง ตัวอักษรทั้งยี่สิบตัวกลายเป็ของจริง และจมลงไปเรื่อย ๆ ทิ้งร่องลึกอันยุ่งเหยิงไว้บนพื้นดิน
ตึง!
ภาพตรงหน้าหลี่ฉางอันเปลี่ยนไปอีกครั้ง หมอกขาวที่ลอยอยู่ในความมืดค่อย ๆ รวมตัวกันเป็รูปทรงมหึมา สูงเกือบสองชั้น นั่นคือ… ศิลาจิตปราชญ์
รอบศิลาจิตปราชญ์มีลวดลายคลุมเครือปรากฏขึ้น
นี่เป็แนวโน้มที่กำลังรวมตัวเป็รูปธรรม
ศิลาจิตปราชญ์ดูดซับแสงที่ไหลออกมาจากรอยแยก ดูเหมือนจะกลายเป็รูปธรรมขึ้นเล็กน้อย แต่ความเร็วในการรวมตัวนั้นช้าเหมือนเต่า
หลี่ฉางอันในที่สุดก็ได้สติกลับมา "พี่... พี่สะใภ้..."
หลิ่วจืออินไม่สามารถเก็บความกังวลในใจได้อีกต่อไป นางคว้าตัวหลี่ฉางอันไว้ทันที
"รีบไปนอนพักเถิด ข้าจะไปต้มยาให้เ้า"
เสียงแฝงไปด้วยความสะอื้น ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกปวดใจ
หลี่ฉางอันตบหลังหลิ่วจืออินเบา ๆ
"พี่สะใภ้ ข้าไม่เป็ไรแล้ว ข้ารู้สึกว่าร่างกายเหมือนจะดีขึ้นบ้างแล้ว..."
ในชั่วขณะที่ศิลาจิตปราชญ์ก่อตัวขึ้น บนยอดหอชมดาว คุณชายชุดขาวเป็คนแรกที่เงยหน้าขึ้นด้วยความใ ตามมาด้วยนายอำเภอปลัดอำเภอที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่คำนึงถึงมารยาท
ฉินจื่อเจาและเหล่านักศึกษาจากสถานศึกษาอำเภอก็พลันเปลี่ยนสีหน้าอย่างรุนแรง
นี่… เกิดอะไรขึ้น!
ตราประทับปราชญ์ในร่างกายสั่นะเืเพราะอะไร!
นี่ไม่ใช่การสั่นะเืธรรมดา แต่เป็การสยบยอม เป็การสั่นะเืที่เปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรง
การสั่นะเืนี้มาเร็วและไปเร็ว
แต่ทุกคนที่มีตราประทับปราชญ์ต่างก็ไม่อาจรักษาความสงบได้
คุณชายชุดขาวกัดฟันเบา ๆ สายตาซับซ้อน ริมฝีปากเปล่งวาจาออกมา
"คัมภีร์อักขระ… ปฐมกาล!”
18K
