คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 33 อย่ามองนะ มันน่าเกลียด!

เฉียวอันอันเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้ากลับไปยังห้องของตัวเองอย่างแข็งทื่อ 

เธอนอนอยู่บนเตียง สมองเต็มไปด้วยคำพูดของจิ้นเฉินเมื่อครู่นี้

หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่สัมผัสตัวเธอเลย

หรือว่าตอนนี้เขารู้สึกรังเกียจเวลาที่ต้องสัมผัสตัวเธออย่างนั้นเหรอ?

เฉียวอันอันรู้สึกขมขื่นในใจ พลิกตัวไปมาหลายรอบแต่ก็นอนไม่หลับ สุดท้ายก็นอนมองเพดานด้วยความว่างเปล่า

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เธอรู้สึกกระหายน้ำ จึงหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู พบว่าเป็นเวลาตีสี่แล้ว

“ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ…” เฉียวอันอันพึมพำ ก่อนจะลุกจากเตียง เพื่อไปดื่มน้ำที่ชั้นล่าง

หลังจากดื่มน้ำเสร็จและกำลังจะเดินขึ้นบันได เสียงตกใจของพ่อบ้านหวงดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณหนูเฉียว ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีกครับ?”

“ฉันหิวน้ำ เลยลงมาดื่มน่ะ พ่อบ้านหวงก็ยังไม่นอนเหรอ?” เฉียวอันอัน หันไปยิ้มให้

พ่อบ้านหวงยกแก้วในมือขึ้น “คุณจิ้นวานผมชงกาแฟไปให้เขาครับ”

“เขายังไม่นอนเหรอ?” เธอดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ตอนนี้ตีสี่แล้วนะ

“ใช่แล้ว คุณจิ้นยังคงจัดการเอกสารไม่เสร็จ คืนนี้น่าจะนอนดึกอีกแล้วละครับ” พ่อบ้านหวงถอนหายใจเบา ๆ

อีกแล้ว?

เมื่อจับใจความสำคัญของสองคำนี้ได้ เฉียวอันอัน ลังเล “เขาทำแบบนี้บ่อยไหม?”

พ่อบ้านหวงส่ายหัว “ไม่ใช่แบบนั้นครับ มีแค่เดือนนี้เท่านั้น”

พูดถึงตรงนี้ เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงมีท่าทางเลิ่กลั่กเล็กน้อย “คุณหนูเฉียว อยู่ ๆ ผมก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา คุณหนูช่วยเอาไปส่งแทนผมหน่อยได้ไหมครับ”

ให้เธอเอาไปส่ง?

เฉียวอันอันไม่ทันได้คิด รีบโบกมือปฏิเสธ “ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ”

ด้วยความรังเกียจที่จิ้นเฉินมีต่อเธอ ถ้าเธอเอาขึ้นไป เขาอาจจะไม่ดื่มเลยก็ได้

“แต่ตอนนี้ผมปวดท้องมากจริง ๆ คุณหนูเฉียว ช่วยผมด้วยเถอะ” พ่อบ้านหวงกุมท้อง สีหน้าแสดงความเจ็บปวด เหงื่อออกเต็มหน้า

เห็นเขาเป็นแบบนี้ เฉียวอันอันก็อดสงสารไม่ได้ หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เธอก็กัดริมฝีปากตอบตกลง “ก็ได้ค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ” พ่อบ้านหวงดีใจมาก

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในอดีต ถึงทำให้คุณจิ้นเกลียดชังคุณหนูเฉียวขนาดนี้

จนถึงขนาดที่ต้องทรมานกันและกัน เขาทนมองไม่ไหว จึงต้องหาโอกาสให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกัน

หวังว่าในอนาคตพวกเขาจะกลับมาดีกัน!

คิดแบบนี้แล้ว พ่อบ้านหวงก็ยัดแก้วกาแฟใส่มือเฉียวอันอัน แล้วรีบเดินจากไป

เธอถือแก้วกาแฟมาถึงหน้าห้องทำงานของจิ้นเฉิน แล้วเคาะประตู

“เข้ามา” เสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังออกมาจากในห้อง

เฉียวอันอันหมุนลูกบิดเข้าไป “คุณจิ้น นี่กาแฟของคุณ”

เสียงนี้...

จิ้นเฉินหน้าถอดสี ขมวดคิ้วมองขึ้นมา “พ่อบ้านหวงล่ะ?”

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้บอกให้เธอไปนอนเหรอ?

เฉียวอันอันวางแก้วกาแฟลง จากนั้นก็เดินไปยืนอีกด้านหนึ่ง พูดเสียงเบาว่า “พ่อบ้านหวงปวดท้องเลยขอให้ฉันช่วยเอาขึ้นมาให้คุณ”

จิ้นเฉินโยนปากกาในมือทิ้ง หัวเราะเย็นชา “เฉียวอันอัน เธอคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบเหรอ? ตอนนี้ตีสี่กว่าแล้ว เธอไม่อยู่ในห้องนอน แต่กลับวิ่งมาเอากาแฟให้ฉัน แล้วยังบอกว่าพ่อบ้านหวงปวดท้อง ในโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง”

“คุณจะบอกว่าฉันจงใจแย่งงานพ่อบ้านหวงอย่างงั้นเหรอ? นี่คุณคิดว่าฉันโกหก?” เฉียวอันอันเบิกตามองเขา

จิ้นเฉินเหลือบมองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย “ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ?”

เฉียวอันอันกัดริมฝีปาก รู้สึกโกรธและน้อยใจ “ฉันแค่นอนไม่หลับ พอหิวน้ำก็เลยลงมาดื่ม แล้วก็บังเอิญเจอพ่อบ้านหวงที่ไม่สบาย ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ไปถามพ่อบ้านหวงเองเถอะ ฉันจะกลับแล้ว”

ถ้าเธอรู้ว่าการเอากาแฟมาให้เขา แล้วจะโดนเข้าใจผิดแบบนี้ เธอก็คงไม่มาหรอก

“หยุด ใครอนุญาตให้เธอออกไป” จิ้นเฉินลุกขึ้นยืนทันที

เท้าของเฉียวอันอันชะงักเล็กน้อย และหันกลับไปมองเขา “คุณจิ้นมีอะไรคะ?”

“มานี่” จิ้นเฉินกวักมือเรียกด้วยสายตาคมกริบ

เฉียวอันอันยืนนิ่งไม่ขยับ

เมื่อเห็นวาเธอไม่เชื่อฟัง ดวงตาของจิ้นเฉินก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา และใช้มือปัดข้าวของบนโต๊ะทำงานร่วงลงไปที่พื้น “ฉันบอกให้เธอมานี่!”

ปากกากลิ้งมาหยุดที่เท้าของเฉียวอันอัน ใบหน้าหล่อนซีดเผือด ก่อนจะเดินไปหาเขาด้วยความหวาดหวั่น

เธอไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้เขาโกรธอีก

เฉียวอันอันเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าจิ้นเฉิน ก้มหน้าลง ท่าทางหวาดกลัวและหดหู่

เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลย?

จิ้นเฉินรู้สึกไม่พอใจในใจ มองเฉียวอันอันด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่นานนัก ก่อนจะคว้าตัวเธอขึ้นมา แล้ววางหญิงสาวลงบนโต๊ะทำงาน

“คุณจิ้น?” เฉียวอันอันร้องอุทานด้วยความตกใจ พยายามยันตัวลุกขึ้น

จิ้นเฉินโน้มตัวกดเธอไว้ “นอนไม่หลับเหรอ?”

เฉียวอันอันพยักหน้าแล้วส่ายหัว

“ถ้าเธอมีแรงขนาดนี้ งั้นมาออกกำลังกายกับฉันหน่อยสิ”

พูดจบ เขาก็ฉีกชุดนอนบาง ๆ ที่เธอสวมอยู่ออก

“ไม่นะ!” เมื่อไม่มีเสื้อผ้าบดบังร่างกาย เฉียวอันอันก็ตกใจและอับอายจนอยากจะขดตัวเอาไว้

แต่จิ้นเฉินไม่ให้โอกาสเธอเลย เขายกมือทั้งสองข้างของหญิงสาวสูงขึ้นเหนือศีรษะ เผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามซึ่งปรากฏสู่สายตาของเขาอย่างสมบูรณ์

เขามองดูรอยแผลเป็นบนหน้าอกของเธอ นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย

นั่นคือรอยแผลเป็นหลังการผ่าตัดที่หลงเหลือไว้ ไล่เป็นแนวยาว เหมือนตะขาบที่คดเคี้ยวอยู่บนผิวของเธอ ดูน่าเกลียดและไม่งดงาม

เฉียวอันอันสังเกตเห็นว่าสายตาของจิ้นเฉินจับจ้องอยู่ที่รอยแผลเป็นของเธอ เธอเหมือนถูกกระตุ้นจากบางอย่าง จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความกลัว มองเขาอย่างอ้อนวอน “อย่ามองนะ ได้โปรด

อย่ามองเลย มันน่าเกลียด…”

รอยแผลเป็นนั้นน่าเกลียดมาก แม้แต่ตัวเธอเองก็ยอมรับไม่ได้

เธอยิ่งไม่เต็มใจให้เขาเห็นรอยแผลมากขึ้นไปอีก

เฉียวอันอันกลัวว่าจะเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและเย็นชาจากดวงตาของเขา

“หุบปาก หยุดร้องได้แล้ว!”

หัวของจิ้นเฉินเต้นตุบ ๆ เขารู้สึกปวดหัวเพราะเสียงร้องไห้ของเธอ

เขาละสายตากลับมา มองดูดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ของเธอ แววตาของเขามีความสงสารวูบไหวเกิดขึ้น แต่ก็จางหายไปในพริบตา

เขาหยิบชุดนอนที่เพิ่งถอดออกมาคลุมตัวเธอไว้ แต่กลับพูดอย่างไม่ปรานีว่า “เธอคิดว่าฉันอยากเห็นจริง ๆ เหรอ?”

พูดจบ เขาก็ดึงเนกไทของตัวเองออก แล้วโน้มตัวเข้าหาเธอ...

เฉียวอันอัน ไม่รู้ว่าตัวเองร่วมรักไปแล้วกี่ครั้ง รู้เพียงแค่ว่าผู้ชายคนนี้เรียกร้องจากร่างกายเธออย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

บนโต๊ะทำงาน ที่พรม บนเก้าอี้ หรือแทบทุกมุมของห้องทำงานล้วนมีแต่ร่องรอยที่พวกเขาทิ้งไว้

พายุฝนอันบ้าคลั่งนี้ไม่หยุดจนกว่าจะรุ่งสาง 

เฉียวอันอันทนไม่ไหวแล้วจึงผล็อยหลับไป จิ้นเฉินอุ้มเธอกลับห้อง หลังจากล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาก็ออกไปที่บริษัทด้วยจิตใจเบิกบาน

...

เมื่อเฉียวอันอันตื่นขึ้น ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

“คุณหนูเฉียว ฉันเตรียมน้ำไว้พร้อมแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันพยุงคุณไปนะคะ” สาวใช้คนหนึ่งเห็นเฉียวอันอันเดินโซเซลงจากเตียง ก็ยื่นมือออกมาจะพยุงเธอ

“ไม่ต้อง ฉันเดินไปเองได้” เฉียวอันอันปฏิเสธ อดทนต่อความไม่สบายตัว เดินไปที่ห้องน้ำอย่างเชื่องช้า

รอกระทั่งเธออาบน้ำเสร็จ สาวใช้ก็เตรียมเสื้อผ้าให้เธอเรียบร้อยแล้ว

ภายใต้การปรนนิบัติของสาวใช้ เฉียวอันอันแต่งตัวเสร็จแล้ว ก็ลงมาชั้นล่างเพื่อทานอาหาร

สาวใช้ยกชามซุปไก่มาให้เธอ “คุณหนูเฉียว นี่คือซุปที่พ่อบ้านหวงสั่งให้ครัวต้มเพื่อบำรุงร่างกายของคุณ”

เฉียวอันอันหน้าแดง ยิ้มอย่างอึดอัดใจ

เธอรู้ดีคำว่า ‘บำรุงร่างกาย’ ที่สาวใช้พูดถึงหมายความว่าอะไร

หลังจากทานอาหารเสร็จ เฉียวอันอันนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นดูโทรทัศน์ และก็ได้ยินเสียงของเฉียวอวี่โม่มาแต่ไกล “พ่อบ้านหวง ฉันโทรศัพท์ให้คุณหาของ คุณหาเจอหรือยัง”

“คุณหนูอวี่โม่ ของที่คุณพูดถึงไม่ได้อยู่ที่นี่” พ่อบ้านหวงเดินตามหลังเฉียวอวี่โม่ ตอบกลับอย่างหมดหนทาง

“เป็นไปไม่ได้ ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนทำหล่นเอาไว้ที่นี่แน่ หรือว่าคุณไม่ได้ตั้งใจหา?” เฉียวอวี่โม่ไม่ฟังสิ่งที่เขาพูดสักคำ ยืนกรานว่าเธอทำของหล่นเอาไว้ที่นี่จริง ๆ

พ่อบ้านหวงปวดหัวมาก “คุณหนูอวี่โม่ ถ้าคุณไม่เชื่อคุณก็หาเองเถอะ”

“หาเองก็หาเอง” เฉียวอวี่โม่ฮึดฮัดเดินมาทางด้านของเฉียวอันอัน

เฉียวอันอันวางรีโมตลง มองไปที่พ่อบ้านหวง “พ่อบ้านหวง เธอมาหาอะไรเหรอคะ”

“เป็นกำไลข้อมือ คุณหนูอวี่โม่บอกว่าเธอทำกำไลข้อมือหล่นเอาไว้ที่นี่” พ่อบ้านหวงตอบพลางเอามือกุมหน้าผาก

เฉียวอวี่โม่ตกใจ จากนั้นก็ชี้ไปทางเฉียวอันอัน “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”