นักบินยอดรัก ภาคสี่

ร้านอาหารแห่งหนึ่งในกรุงนิวเดลฮี

“เฮ้ออ” เสียงถอนใจเกือบยี่สิบครั้งของสาวสวยซันนี เสียงพูดคุยเต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างหญิงสาวอดีตคู่หมั้นของวินนี่กับเพื่อนสาวที่นั่งรอการตัดสินใจของใครสักคน  “ฉันจะบอกพ่อว่าอะไรดี ฉันส่งลูกน้องพ่อสองคนนั้นไปสั่งสอนพวกมัน แต่ถูกผู้กองเดฟเก็บตายและหนึ่งในสมุนพ่อยิงเดฟด้วย” ริย่าเตรียมใจไม่ถูกกลัวการเผชิญหน้ากับบิดา   “นี่เธอ เงินค่าว่าจ้างครั้งก่อน ว่าไง ”  อัญญาน่าเดินสะปัดสะโพกเข้ามานั่งไขว่ห้างพิงพนักหลังเก้าอี้ คว้าบุหรี่ขึ้นมาทำท่าจะจุดไฟด้วยไม้ขีดไฟกล่องเล็กๆ ริย่าค้อนมองอย่างไม่พอใจ “เธอทำงานไม่สำเร็จ ยังมีหน้าเรียกร้องอะไรอีกงั้นเหรอ”  อัญญน่าวางกล่องไม้ขีดไฟลง  “ริย่าความจริงเธอคือคนที่น่าสงสารมากกว่าฉันเสียอีก” ริย่าโกรธจัดกัดริมฝีปาก เมินหน้าไปทางอื่น

“ขอเหตุผลหน่อยสิ”  ซันนี่ถามแทนเพื่อนสาวที่มีอารมณ์โกรธ “เอาเถอะที่พวกเราตกลงกันคือ 5 ล้าน ฉันขอ 2.5ล้าน อย่างน้อยนิทตี้ก็ไม่มีวันที่จะมีทายาทได้” คำพูดเพียงประโยคสุดท้านนี้ทำให้ริย่าหันหน้ามาสนใจในสิ่งที่พี่สาวของนิทตี้พูดทันที “อะไรน๊ะ ว่าใหม่สิ”

อัญญาน่าเปลี่ยนท่านั่งไขว่ขาจุดสูบบุหรี่พ่นควันขึ้นฟ้า  “ฉันเชื่อว่าภายในปีนี้นิทตี้จะต้องวางแผนลูกเพราะความโลภในสมบัติและตอนนี้วินนี่คือทายาทของอภิมหาเศรษฐี  แต่มันขึ้นอยู่กับว่านิทตี้ตั้งท้องเมื่อไหร่  ฉันจะไม่ปล่อยมันแน่ๆ” ฝ่ามือของริย่าโบกไปมาหัวเราะออกมาใส่หน้าเพื่อนสาวทั้งสอง  “พวกเธอกำลังฝันกลางวัน”  ริย่าหยิบสมุดเช็คออกมาจากกระเป๋า “เซ็นชื่อและกรอกจำนวนเงิน” เธอดึงออกพร้อมกัน 2ใบ “เพื่อมิตรภาพ ฉันจะให้แค่คนละ 1ล้านเท่านั้น ส่วนเ๱ื่๵๹ที่นิทตี้จะตั้งท้องมันคืออนาคตที่เป็๲ไปไม่ได้ ผู้ชายอย่างวินนี่เขารักสนุกมากกว่าที่จะเป็๲พ่อของใคร   เขาไม่ชอบเด็ก สำหรับเขาเ๱ื่๵๹บนเตียงคือเ๱ื่๵๹ใหญ่” ริย่าพูดจบแค่นี้น้ำตาซึมท่วมดวงตา

“นี่เธอรักวินนี่จริงๆเหรอ ฉันคิดว่าเธอเสียหน้าแค่นั้น”  ซันนี่พยักหน้าให้อัญญาน่ารีบรับเช็คใบนั้น  “งั้นเ๹ื่๪๫ต่อไปที่พวกเราจะทำคืออะไร” ในใจของซันนี่เริ่มไม่พอใจในจำนวนเงินที่ได้เช่นกัน  อัญญาน่ากล่าวลาหญิงสาวทั้งสอง สะพายกระเป๋าราคาแพง ยืนขึ้นมองรอบๆบริเวณร้านอาหาร  หันมายิ้มให้เพื่อนสาว แนะนำต่อ “อย่าพากันนั่งนาน พวกเธออาจถูกนักสืบตามสืบอยู่ก็ได้” ร่างเซ็กซี่ของอัญญาย่าก้าวออกไปจากร้านอาหาร  “ผู้หญิงคนนี้พิลึกจริงๆ น้องสาวของตัวเองคิดวางแผนฆ่า และกีดกันไม่ให้ฉันทำ” ซันนี่เคาะปลายส้อมและปักลงบนโต๊อาหาร “เอาเถอะน่า หล่อนคงไปหาวิธีเอง ฉันจะให้เธอทำเ๹ื่๪๫หนึ่งให้ นี่เงินสดสามล้าน” ริย่าฉีกเช็คใบที่สองและสามยื่นให้หญิงสาวเพื่อนสนิทคนสุดท้าย “ฆ่าวินนี่ให้ฉัน เร็วๆนี้ได้ยิ่งดี”

ริย่าจ้องมองที่ปลายเล็บแหลมคมทาสีแดงสด เธอภูมิใจที่เคยทำร้ายวินนี่  “อย่างน้อยวันนั้น ฉันได้ฝากรอยที่ระลึกให้เขา” ซันนี่หยิบใบเช็คขึ้นมาดูจำนวนเงิน “โอ้โห้เธอกล้าให้ฉันเหรอ ริย่า”  ผู้หญิงฉลาดและมีไหวพริบอย่างซันนี่เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี ส่ายหน้าไปมา สายตามองออกไปนอกร้านอาหาร ริมฝั่งตรงกันข้าม ดวงตาโตมองร่างอัญญาน่าถูกชายสองคนประกบและพาขึ้นรถตู้สีขาว

สมุนของริย่าเข้ามารายงานว่าจับตัวของอัญญานาไว้ทัน “พวกผมจับตัวเธอได้แล้วครับ” ริย่ายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างสบายใจ “นี่คือรางวัลชุดใหญ่ของแม่นั่นไง  ซันนี่..ฉันขอโทษนะ ถ้าใครคิดจะเบี้ยวฉันก็ต้องเจอแบบนี้”  ซันนี่น้ำตาปริ่มดวงตาทั้งสองข้าง “ฉันไม่คิดโง่ๆแบบนั้น  เรารู้จักกันมานานไม่ใช่เหรอความจริงวินนี่เคยจีบฉันก่อนเธอ ฉันยังหลีกทางให้เธอ เธอจำไม่ได้แล้วรึ”  ซันนี่อธิบายอย่างใจเย็น  “ก็เพราะฉันเชื่อใจเธอ เธอทำงานตามที่ฉันสั่งก็พอ  ครั้งนี้เก็บเ๽้าวินนี่คนเดียวเท่านั้น เ๱ื่๵๹นี้ห้ามถึงฉัน จำไว้ด้วยว่า ห้ามถึงฉัน”

โรงพยาบาล Seventh Health

เจ็ดวันต่อมา  เดฟเดินออกมาจากห้องกายภาพบำบัด พบคุณหมอราชระหว่างเดินกลับห้องพยาบาล “สีหน้าคุณดีขึ้นมาก และคุณพ่อของภาวนามีอาการดีขึ้นมาก ผมทราบมาว่า ค่ามะเร็งลดลง คนไข้๻้๪๫๷า๹กลับบ้าน เดือนหน้าคงกลับบ้านได้” คุณหมอราชอธิบายอย่างละเอียดเ๹ื่๪๫ค่ามะเร็งเป็๞เวลานานพอสมควร  ภาวนาเดินตามหาผู้กองเดฟ เมื่อเธอพบว่าทั้งคู่ยืนคุยกัน หญิงสาวเลี่ยงมานั่งรอที่หน้าห้องพยาบาลของเดฟ มาธูรตรงหรี่เข้ามาฟ้องภาวนา   “ภาวนานี่คือรายการอาหารของเดฟค่ะ ทางห้องครัวแจ้งว่าผู้กองไม่ยอมทานอาหารของโรงพยาบาลแม้แต่มื้อเดียว ฉันก็ปรึกษาคุณหมอโภชนาการนำเมนูพวกนี้ที่เธอน่าจะทำได้” ภาวนายิ้มให้มาธูร  “เขาเรียกว่าสำออย คนนี้ต้องฝึกให้กินอาหารของที่นี่ใครจะว่างปรุงอาหารให้เขา” ป้าวันดาก้าวเข้ามาทักทายสองสาว  “เ๹ื่๪๫อาหารมันเป็๞หน้าที่ของหลานจะมัดใจเขาอยู่ต้องทำอาหารให้อร่อยเป็๞เสน่ห์ปลายจวักไม่รู้เหรอ” 

สนามบินกรุงเดลี

วันนี้วินนี่เสร็จภารกิจการบินเดินตัวปลิวเข้ามาในห้องทำงานของสำนักงานLife airline

“พวกพี่ไม่รู้ให้เรานั่งทำอะไรที่สนามบิน ทำงาน6เที่ยวต่อวันก็ดีอยู่แล้ว“  วินนี่นั่งบ่นพรึมพรำเบื่องานนั่งจ้องแฟ้มเอกสารกองตรงหน้า  กัปตันมิคกี้ได้ยินเสียงที่นักบินหนุ่มบ่นพรึมพรำตามลำพัง  “คุณจะเป็๞ผู้บริหารในอนาคตควรฝึกนั่งทำงานบนโต๊ะของผู้บริหาร“  วินนี่ให้ความสนใจเวลาบนนาฬิกามากกว่าอย่างอื่น เขาเหลือเวลาอีก4 ชั่วโมงเมื่อเลิกงานเขาจะนิทตี้ที่โรงเรียน “ครับผมกำลังนั่งทำงานอยู่ครับ“  เสียงรองเท้าส้นสูงดังเป็๞จังหวะเพื่อนรวมงาน  ปรี้ทยืนข้างโต๊ะทำงาน สีหน้าสดใสยิ้มให้เขาเอ่ยขึ้น  “ ท่านผู้ช่วยคะ มีคนมาขอพบค่ะ “  ร่างสูงลุกขึ้น หยิกแก้มนวลของปรี้ท   “ คุณเรียกผมว่าวินนี่ดีกว่า  ห้ามเรียกตามคนพวกนั้น ผมไม่ชอบ  เอ้ออ แล้วใคร๻้๪๫๷า๹พบผม”

หญิงสาววัย 21 ปี สวมแว่นตาดำสนิท มัดผมมวยขึ้นคลุมด้วยผ้าไหมลายสีดำปนเทา ยืนลับๆล่อตรงเสาหินอ่อนหน้าห้องทำงานของวินนี่ นักบินหนุ่มรู้ว่ามีคนมาหาตนก็รีบเปิดบานประตูออกมา  เสียงเรียกชื่อนักบินหนุ่มดังขึ้น  “วินนี่ วินนี่”   ซันนี่ฉุดท่อนแขนเขาอย่างแรง ร่างนักบินหนุ่มเซแต่มือขวารีบโอบเสาหินอ่อนไว้ทัน  “ซันนี่ มีอะไร คุณเข้าไปหาผมในห้องทำงานก็ได้ “ ซันนี่วางซองเอกสารในมือของชายหนุ่ม  “ นี่คือหลักฐานทั้งหมด  ริย่า๻้๵๹๠า๱กำจัดคุณ เธอเคยใช้วิธีให้คุณเลิกกับแฟนต่อมาครั้งที่สองนี้ริย่าจ้างฉันกับอัญญานาสิบล้านในนี้มีเช็คเงินสดสองฉบับ เธอ๻้๵๹๠า๱กำจัดคุณไม่ว่าจะวิธีใดก็ได้  ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันถ่ายสำเนาเอกสารทั้งหมดให้คุณ  ส่วนเอกสารฉบับจริงขอเก็บไว้เพราะชีวิตของฉันตกอยู่ในอันตราย ฉันลาออกจากที่ทำงานแล้ว  พ่อของฉันเลือกสามีให้ฉัน  ฉันตกลงจะแต่งงานกับชารีฟ   ฉันต้องรีบไปก่อนจะมีคนเห็น โชคดีนะที่รัก” หญิงสาวนัยต์ตากลมโต ปลายขนตางอน  เธอสวยน่ารักมากกว่าริย่า  หญิงสาวร่างเพียวงามยืดปลายเท้าขึ้นจุมพิตริมฝีปากของนักบินอย่างรวดเร็ว “นี่เบอร์โทรฉัน เราคงไม่ได้เจอกันอีก ลาก่อนค่ะ” ฝ่ามือของชายหนุ่มรั้งต้นแขนของเธอไว้ “นี่มันแผนอะไรของคุณมันคืออะไรกันแน่”   เข็มกลัดป้ายชื่อและตำแหน่งสะดุดตาของซันนี่ ปลายนิ้วมือหญิงสาวเริ่มไล่บนตัวอักษรที่ละตัว “ฉันอาจจะดูงี่เง้าในบางเ๱ื่๵๹ แต่ฉันไม่เคยคิดจะฆ่าใคร หรือ อาฆาตใครแบบนั้น   ฉันกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่เขา๻้๵๹๠า๱ฉันจริงๆ เ๱ื่๵๹การแต่งงานของฉันห้ามบอกริย่า เพราะฉันไม่ได้เชิญใครจากที่นี่แม้แต่เพื่อนร่วมงานก็ไม่เชิญ ในซองนี้มีเทปการสนทนาระหว่างฉันอัญญานา และ ริย่า”

สามวันต่อมา  สามหนุ่มนัดหมายเจอกันที่ผับเปิดใหม่ในย่านสตาร์ไลท์  ค่ำคืนนี้เป็๲ค่ำคืนที่วิเศษที่สุดสำหรับสามหนุ่ม   ผู้กองเดฟได้มีโอกาสคลอเคลียสาวรัสเซียผมทอง  ห่างจากผู้กองเดฟ  คุณหมอรูปหล่อนั่งดื่มไวน์กับนักวอลเลย์สาวนิคกี้   ส่วนพ่อหนุ่มนักบินหนุ่มกำลังโชว์ลีลาท่าเต้นกลางฟอร์ ความเมามันส์ในอารมณ์ทำให้เสื้อผ้าเขาหลุดลุ่ยออกจากกายตามประสาหนุ่มเ๽้าสําราญที่สามารถปรับตัวให้โดดเด่นได้ทุก สถานการณ์ เมื่ออยู่ต่อหน้าสาวสวยที่ล้อมหน้าล้อมหลังเขาหว่านเสน่ห์ให้พวกหล่อนร้องกรี๊ดจนกลายเป็๲จุดเด่น 

นักบินหนุ่มเริ่มเหนื่อยลากสังขารกลับมานั่งที่โต๊ะ “ นี่คุณหมอ และไอ้เดฟ ๰่๭๫เวลาที่ผ่านมา พวกเราไม่เคยมีความสุข สาเหตุจากกระทำของคนพวกนั้น มันมีไม่กี่คน เ๹ื่๪๫หนึ่งจบเ๹ื่๪๫หนึ่งโผล่ จริงป่ะ”  วินนี่ฉกแก้วเหล้าของผู้กองมาดื่มจนเกลี้ยง  “เราคงต้องเป็๞ฝ่ายรุกกันเสียที่  พวก...เรา.....พวกเราจะเป็๞ผู้ถูกกระทำต่อไปมันไม่ใช่วะ“ ปลายนิ้วมือเดฟชี้ไปที่เพื่อนทั้งคู่  พร้อมเอ่ยขึ้น “ ผมเห็นด้วย ขึ้นอยู่กับคุณหมอ จะร่วมมือกับพวกเราไหมครับ”

” ตกลง ด้วยความเต็มใจ “ คุณหมอยังคงแสดงความสุภาพ  ยกมือขึ้นเขานั่งห่างจากนิคกี้พอสมควร  วินนี่ยกคิ้วมองทั้งสองคนที่นั่งตรงกันข้ามกับเขา    ผู้กองเดฟขอกระดาษเปล่าวางบนโต๊ะที่เต็มด้วยแก้วเครื่องดื่ม  เขาลงมือเขียนชื่อบุคคลที่จะต้องได้รับบทเรียน  คนแรก คือ ลุงของนิทตี้  “ ผมขอเชิญคุณหมอไปกับพวกเราที่หมู่บ้านสุขขีของนิตยาอาทิตย์หน้า ส่วนเ๱ื่๵๹อื่นๆให้วินนี่แจ้งคุณหมออีกที“

เวลาผ่านล่วงไปถึงสามนาฬิกาของวันใหม่ พวกเขาแยกย้ายกันกลับบ้าน  ร่างสูงของหนุ่มนักบินยืนพิงบานประตูใหญ่  พยายามเอื้อมกดกริ่งแต่กดไม่ถูกกริ่งสักที่ “ใครย้ายกริ่งวะ เมื่อวานก็อยู่ตรงนี้” เขาตาลายมองภาพทุกอย่างซ้อนกันไปหมดเมาไม่รู้เ๹ื่๪๫ วินนี่สะบัดหน้าไปมา รวบรวมสติหยิบโทรศัพท์มือถือกดโทร.หาคู่หมั้น “ที่....รัก ผมขอเข้าบ้านครับ” คำพูดที่หนักแน่นพยายามซ่อนความเมาเอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  นิทตี้วางสายโทรศัพท์มือถือรีบเปิดบานประตูใหญ่  เมื่อพบวินนี่ยืนยิ้มแป้นหน้าแดงเธอถามเขา “คุณทานข้าวมาหรือยังคะ”  กลิ่นเหล้าฟุ้งทำให้เธอจ้องหน้าเขา “วินนี่....คุณเมามาหรือคะ” เธอกลั้นใจถามทั้งๆที่เธอได้กลิ่นเหล้าฟุ้งไปทั่วร่างของเขา  “ผมอิ่มแล้วครับ  ขอโทษที่กลับช้า  มีการต่อยอดขวดกันนิดหน่อย”  วินนี่พาร่างเมาของตัวเองเดินเข้าไปข้างในห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกบ้านหมุน สายตาของเขาพยายามจับจ้องทิศทางไปห้องนอน  “ผมอาบน้ำก่อนดีกว่า คุณนอนเถอะที่รัก”

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงไม่มีเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำ นิทตี้เริ่มกังวลใจ เธอเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป หญิงสาว๻๠ใ๽กับภาพที่เห็น  “แย่แล้วนอนหลับในอ่างน้ำซะงั้น”  หญิงสาวปล่อยน้ำอาบในอ่างทิ้ง  นำผ้าเช็ดตัวห่อร่างของเขาไว้  ยืนมองสภาพเมาแป้ขาดสติของเขา “ปล่อยให้นอนในนี้ดีกว่า” วินนี่รู้สึกตัวดึงร่างของเธอ “วินนี่ ดึกมากแล้วนะคะ ปล่อยตัวฉันก่อน” เขาปล่อยมือเธอและเอียงศีรษะลงบนขอบอ่างอาบน้ำ “สำหรับพวกเรามีดึกด้วยหรอครับ”  นิทตี้ดันร่างของเธอขึ้นจากอ่างอาบน้ำ  “พรุ่งนี้ ฉันมีสอนและคุณก็ต้องไปทำงาน  ฉันจะล้างตัวให้ก่อนนะคะ คุณไปนอนที่เตียงนอนดีกว่าค่ะ”

ตึก B ชั้น 10 หน้าห้อง 10/399

คืนนี้คนที่เมาหนักที่สุด  คือคุณหมอราช  คุณหมอยืนพิงบานประตูหน้าห้อง  ค้นหาพวงกุญแจประตูไม่เจอเพราะเขาลืมไว้ในรถ  ร่างสูงมองบริเวณกว้าง  พื้นสะอาด ทรุดร่างนั่งลง  “นอนตรงนี้ก็ได้“ คุณหมอราชล้มตัวลงนอนบนพื้นบริเวณนั้นทันที   เ๯้าหน้ารักษาความปลอดภัยพบภาพคุณหมอนอนบนพื้นจึงพากันรีบขึ้นมาเข้ามาพยุงร่างคุณหมอให้ลุกขึ้นแล้วกดกริ่ง        มาธูรตื่นขึ้นมองที่นาฬิกาปลุก เวลา 03.45  เธองัวเงียเดินมาเปิดบานประตูใหญ่  “ คุณนาย ครับ ผมว่าคุณหมอเมาหนัก ให้ท่านนอนข้างในดีกว่าครับ ยุงเยอะและมันไม่ปลอดภัยด้วยครับ“  เธอไม่เคยเจอสภาพเมาไม่ได้สติของราชมาก่อน  หญิงสาวชี้นิ้วไปที่ห้องนั่งเล่น  “ช่วยพาเขาไปส่งที่ห้องนั่งเล่นค่ะ“  เธอเอียงคอมองสภาพของคุณหมอ   “ตัวใหญ่และหนักด้วย ปล่อยให้นอนตรงนี้ก่อนดีกว่า “ เธอถอดรองเท้า เข็มขัด  เก็บกระเป๋าเงินพร้อมมือถือ และนาฬิกาข้อมือ วางไว้บนโต๊ะข้างหน้า หญิงสาววางถังขยะไว้ใกล้ร่างของคุณหมอที่เมานอนหลับไม่ได้สติ  “น่าตีจริงๆ  ดื่มจนเมา พรุ่งนี้จะตื่นไหวหรือเปล่า“

ลานจอดรถใต้ตึก A

รถเอนกประสงค์สีน้ำเงินจอดสนิท   ผู้กองเดฟนอนหลับในรถอย่างสบายอารมณ์  เสียงคนเคาะกระจกหน้าต่างรถ “คุณเดฟครับ “  เสียงเรียกสลับเสียงเคาะกระจก  ผู้กองลืมตาขึ้นมอง “มีไรวะเรียกอยู่ได้”ผู้กองลุกขึ้นนั่งเอื้อมมือเปิดประตูรถออกกว้าง “ท่านจะนอนในรถที่ปิดสนิทมันอันตรายครับ ผมว่าเปิดหน้าต่างทิ้งไว้สักนิดนะครับ” ผู้กองล้วงกระเป๋าเสื้อเชิ้ต เงินแบงค์ร้อยถูกยื่นให้รปภคนนั้น “ขอบใจพรุ่งนี้นายปลุกฉันตอน 7 โมงนะฉันมีประชุมด่วน”