นางพลันนึกถึงมารดาที่ทั้งใจอยากจะรั้งอยู่ในบ้านตระกูลซย่าต่อให้ได้ผู้นั้นหากเว่ยเยียนหรานที่ตายไปกลับไปแทนที่นางในยุคปัจจุบัน แล้วนางที่ผ่านการถูกทำร้ายถูกทอดทิ้งเกิดสิ้นหวังในการใช้ชีวิตจนเรียกหาความตายแบบตนเล่า แล้วมารดาของนางคนนั้นจะรับไหวหรือไม่ใจเขาใจเรา หากตนไม่ใช้ชีวิตเป็เว่ยเยียนหรานต่อไป เช่นนั้นเว่ยเส่าเจี๋ยกับหวังเล่อซานที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อนางจะรับมันได้หรือ
“บนโลกใบนี้มีไม่กี่คนที่ได้อยู่อย่างสุขสงบตรงไหนที่มีคนก็จะมีการแก่งแย่ง มีการต่อสู้ ทว่ามันมีอะไรน่ากลัวกัน” เจียงอวิ่นจือมองตะเกียงไฟที่วูบไหวบนกำแพงคล้ายกำลังพูดกับเว่ยเยียนหราน และคล้ายกำลังพูดกับตัวเอง “ธรรมชาติของใจคนนั้นน่ากลัวแต่บนโลกนี้ก็มีบางสิ่งที่พวกเราควรค่าแก่การใช้ชีวิตเพื่อปกป้อง ข้าเต็มใจขึ้นเขาลงห้วยตรากตรำทนทุกข์ ต่อให้คนทั้งใต้หล้าจะร้ายใส่ข้า ลืมเลือนข้าข้าก็ยังพยายามเปลี่ยนเป็เข้มแข็งเพื่อปกป้องสิ่งที่ข้าอยากปกป้อง เ้าถูกหลอกใช้ถูกทอดทิ้ง ถูกทำร้าย ชีวิตของเ้าถูกเหยียบย่ำ นั่นพูดได้เพียงว่าเ้ายังไม่แกร่งพอ”
เจียงอวิ่นจือพูดจบก็มองเว่ยเยียนหราน“สายเืไม่ได้มีความหมายอะไรคนสายเืเดียวกันบางครั้งอาจจะทอดทิ้งเ้าเพื่อบางสิ่งบางอย่าง แต่คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเืบางครั้งก็อาจจะเสียสละบางสิ่งเพื่อปกป้องชีวิตเ้าได้เหมือนกันไม่ว่าใครก็อยากอยู่ในบ้านที่ดี มีบิดามารดาที่รักตน แต่จะมีใครที่เลือกบิดามารดาของตนได้บ้างพระโพธิสัตว์ตีตราป้ายแบบไหนให้เ้า เ้าก็ควรใช้มันให้ดีที่สุด บนโลกนี้ไม่มีอะไรมีค่าพอให้เ้าอยู่ต่อหรือควรค่าพอให้เ้าปกป้องเลยหรือ เ้าจะไม่ใยดีพวกเขาจริงๆ รึ”
เว่ยเยียนหรานกำมือแน่นนางเอ่ยถามตัวเองอยู่เช่นกัน ไม่มีเลยหรือ
ไม่ มีสิ! น้องชายที่เพิ่งเกิดของนางนางจะต้องปกป้องเขาให้อยู่ดีมีสุข ท่านน้าซื่อบื้อของนางผู้นั้นนางก็อยากจะเห็นเขาอยู่อย่างสุขสบายไปจนแก่เฒ่า ยังมีท่านอารองกับอาสะใภ้รองของนางนางต้องปกป้องให้พวกเขาอยู่อย่างปลอดภัยไร้กังวล
“วางใจเถิด ข้าเคยรับปากเว่ยฮูหยินไว้ไม่ว่าอยางไรก็ต้องช่วยชีวิตเ้าให้ได้ แต่ไหนแต่ไรมาข้าเป็คนรักษาสัจจะ พูดจริงทำจริงแต่ข้าคงทำได้เพียงช่วยชีวิตเ้าไม่อาจช่วยใจที่เอาแต่เรียกหาความตายดวงนั้นของเ้าได้ เป็เช่นนี้แล้วจะมีประโยชน์อันใดกัน”เจียงอวิ่นจื่อพูดจบก็หันหลังเดินออกไป
เว่ยเยียนหรานลุกขึ้นยืนภาพในอดีตโผล่ขึ้นปรากฏขึ้นมาในสมองเป็ฉากๆ มีตอนที่อยู่ริมสระบัว ท่านหญิงอิ๋นจูมารดาของนางลากร่างกายอันหนักอึ้งเอ่ยปากกล่อมนางอย่างปวดใจ ขอให้นางล้มเลิกความคิดเพ้อฝันไม่เป็จริงพวกนั้นหาคนดีๆ แต่งงานด้วย ทว่าเว่ยเยียนหรานในตอนนั้นกลับพูดว่า “ท่านแม่ หากท่านรักข้าจริงเหตุใดจึงไม่คิดเพื่อทำข้าบ้าง ให้ข้าได้สมหวัง เซียวอี๋เหนียงไม่มีทางเป็แบบท่านแน่ข้าเกลียดท่าน!”หลังจากนั้นเว่ยเยียนหรานก็เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป และนั่นก็เป็ประโยคสุดท้ายที่เว่ยเยียนหรานได้พูดกับมารดานางบนโลกใบนี้
เว่ยเยียนหรานนึกถึงท่านหญิงอิ๋นจู หนึ่งศพสองชีวิตที่ตายอย่างไม่เป็ธรรมนึกถึงเว่ยเส่าเจี๋ยที่้าช่วยเหลือนางอย่างจริงใจนึกถึงหวังเล่อซานที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อนาง นางรู้สึกได้ว่าความจริงแล้วชีวิตของเว่ยเยียนหรานก็ไม่ได้แย่เกินไปนางนึกถึงมารดาที่บ้านตระกูลซย่าของตนอีกครั้ง นึกถึงเพื่อนๆที่คบหาด้วยความจริงใจ นึกถึงคำกล่าวเมื่อครู่ของหนิงอ๋องทันใดนั้นก็ไม่คิดอยากตายอีก นางไม่อยากทำให้คนที่รักต้องเป็ทุกข์แต่ศัตรูกลับได้ใจนางจะต้องสู้รบกับโชคชะตา แม้ว่าสุดท้ายจะมีาแเต็มตัว หรือตายอย่างไม่สมประกอบนางก็ไม่เสียใจอย่างน้อยก็เคยสู้และพยายามแล้ว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
466
