“เป็นไปได้ยังไง เส้นทางที่ข้าให้กงกงไป มันเป็นทางลับนี่” องค์หญิงทรงไม่อยากเชื่อ
“ท่านมือปราบหานอู่มีวรยุทธ์สูงมากจริงๆ เขาสามารถเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรก็สามารถตามตัวท่านกงกงมู่หลงไปติดๆ ดังนั้นกงกงที่แบกแม่ของเขาอยู่จึงตะโกนขอให้พวกเราช่วย จากนั้นเขาก็มอบแผนที่ไปบ้านหมอฉินฟง ดาบเทวะ และตัวแม่ของเขาให้พวกเราเป็นผู้พาไปรักษา ส่วนตัวกงกงก็ล่อมือปราบให้ไปอีกเส้นทางนึง จนกระทั่งท่านหานอู่ตามกงกงทัน และทั้งสองก็ปะทะต่อสู้กัน จนกระทั่งกงกงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับท่านมือปราบและถูกกุมตัวไปพะย่ะค่ะ” ทหารรายงาน
ชิงชิงเผลอพูดว่า “พวกท่านรู้จักฉินฟงด้วยหรอ”
“แล้วเจ้าล่ะ รู้จักหมอเทวดาได้ยังไง” องค์หญิงทรงสงสัย
“เอ่อ หม่อมฉัน….” ชิงชิงหยุดชะงักเพราะต้องรักษาสัจจะ
“ไม่เป็นไร ให้ข้าเดาเรื่องเองก็ได้ ข้าได้ข่าวว่า พ่อเจ้าถูกพิษ เจ้าคงพาพ่อไปรักษากับหมอฉินฟง ซึ่งมันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่คนร้ายขโมยลูกแก้วมังกร แต่เพราะพวกเจ้าสัญญากับท่านหมอว่าห้ามบอกเรื่องราวของเขา ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่มีพยานบุคคล พอขุนนางสงสัยพ่อเจ้าเพราะพ่อเจ้าเคยเป็นโจรป่ามาก่อน พ่อเจ้าผู้ซึ่งรักษาสัจจะจึงไม่ยอมพูดเรื่องราวเกี่ยวกับท่านหมอเลย พ่อเจ้าเลยไม่พ้นมลทิน มันเป็นอย่างนั้นใช่มั้ย” องค์หญิงทรงเดาเรื่อง
“ใช่แล้วเพคะ พระองค์ช่างคาดการณ์ได้แม่นยำยิ่งนัก แต่ในเมื่อกงกงไม่ใช่คนร้ายตัวจริง ไว้ให้ข้าไปอธิบายกับใต้เท้าเองเพคะ” ชิงชิงรับอาสา
“แต่อย่างที่เจ้าบอก ก็คือ มีนางกำนัลเห็นกงกงเป็นผู้ขโมย ยังไงกงกงก็ไม่อาจพ้นผิด และถึงเจ้าไปอธิบาย มือปราบก็จะหาว่าข้าปั่นหัวเจ้าโดยการสร้างเรื่องเพื่อช่วยกงกง พวกเขาไม่ยอมเชื่อเจ้าหรอกชิงชิง” องค์หญิงทรงอธิบาย
“แล้วจะทำยังไงล่ะเพคะ” ชิงชิงสงสัย
“มีทางเดียว ต้องให้มือปราบหานอู่เป็นผู้ไปจับตัวหมิงจู่ด้วยตนเอง” องค์หญิงตรัส
“ในเมื่อเขาไม่เชื่อ เขาจะยอมไปจับนางได้ยังไงเพคะ” ชิงชิงสงสัย
“เรื่องนั้นต้องให้เจ้าช่วยยังไงล่ะ” หลังจากนั้นองค์หญิงก็ทรงกระซิบบอกแผนการกับชิงชิง
********************************************************
กงกงเหอเป่ยกำลังแต่งหน้าให้กับชิงชิง โดยทำให้ชิงชิงมีรอยฟกช้ำบนใบหน้า ตามตัวมีรอยเฆี่ยนตี พอเสร็จแล้วก็มานั่งดื่มน้ำชาและทานขนมหวานกับองค์หญิงอย่างเอร็ดอร่อย สักพักกงกงก็วิ่งมารายงาน
“เรียนองค์หญิง ท่านมือปราบหานอู่บุกมาที่ตำหนักของพระองค์พะย่ะค่ะ” กงกงรายงาน
“เป็นไปตามคาด เขาคงจะห่วงคู่หมั้นมากจริงๆ” องค์หญิงทรงแอบน้อยพระทัย
“เอ่อ แล้วมันจะได้ผลหรือเพคะ” ชิงชิงยังไม่มั่นใจ
“เจ้าดูต่อไปก็แล้วกัน” องค์หญิงพยักพระพักตร์ให้กับทหารองครักษ์ เพื่อให้พวกเขาเข้าไปจับกุมชิงชิงไว้ ส่วนพระองค์ก็แกล้งง้างพระหัตถ์จะตบหน้าชิงชิง
จนกระทั่งหานอู่เข้ามาเห็นเข้าก็รีบห้าม “หยุดเดี๋ยวนี้พะย่ะค่ะ พระองค์ทรงไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”
“ช่วยข้าด้วยพี่หานอู่” ชิงชิงแกล้งบีบน้ำตาตามบท
“หุบปาก ในเมื่อพวกเจ้ารักกันมากนัก อยากรู้นัก หากนางเสียโฉม เจ้าจะยังรักนางอยู่มั้ย” องค์หญิงทรงตะเบ็งเสียง
“ไม่ว่านางอยู่ในสภาพไหน กระหม่อมก็จะรักเพียงแต่ชิงชิงเท่านั้นพะย่ะค่ะ และพระองค์ก็เลิกทำร้ายนางได้แล้ว อย่าหาว่ากระหม่อมไม่เตือน” มือปราบกำลังจะพุ่งตัวไปช่วยชิงชิง
องค์หญิงทรงแอบเจ็บที่พระทัย แต่ก็ยังคงแสดงละครต่อไป พระองค์พยักพระพักตร์ให้ทหารนำดาบมาจ่อที่คอของชิงชิง และตรัสว่า “อย่าเข้ามา ไม่งั้นนางได้ตายไปจริงๆ แน่”
“หยุดนะพะย่ะค่ะ บ้านมีกฎบ้าน เมืองมีกฎเมือง แม้พระองค์จะเป็นถึงพระธิดาของฝ่าบาท พระองค์ก็อาจถูกประหารชีวิตฐานฆ่าคนตายได้เช่นกัน” มือปราบกล่าวเสียงแข็ง
“แล้วใครจะเชื่อเจ้าล่ะ ท่านมือปราบ ก่อนที่จะนำข้าไปลงโทษ เจ้ากับชิงชิงก็ต้องถูกลงโทษเสียก่อน ฐานบุกรุกเข้ามาลอบทำร้ายข้าถึงในตำหนักนี้ เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อจะทรงเชื่อใคร” องค์หญิงทรงแสดงสีหน้าท้าทาย
“พระองค์ช่างอำมหิตนัก กระหม่อมไม่สนใจหรอก ยังไงกระหม่อมก็จะจับตัวองค์หญิงไปลงโทษตามกฎหมาย” มือปราบรู้สึกโกรธ
“อย่าลืมสิท่านมือปราบ ข้าอาจยุให้เสด็จพ่อลงโทษใต้เท้าฐานไม่ควบคุมลูกน้องอย่างเจ้าให้ดี ปล่อยให้เจ้ากำเริบเสิบสานมาทำร้ายข้าแบบนี้” องค์หญิงทรงเตือน
หานอู่หยุดชะงัก เพราะกลัวใต้เท้าจะเดือดร้อนไปด้วย เขาจึงยอมตั้งสติและยอมพูดกับองค์หญิงดีๆ “ขอประทานอภัยพะยะค่ะ พระองค์ทรงปล่อยตัวชิงชิงไปเถิด พระองค์ทรงสั่งให้กระหม่อมทำอะไร กระหม่อมก็ยอมทำตาม ยกเว้นเพียงอย่างเดียว คือเรื่องแต่งงานเท่านั้น”
องค์หญิงทรงแอบเม้มพระโอษฐ์ แต่ก็ต้องรีบทำตามแผน “ได้ เจ้าพูดเองนะ หานอู่ ห้ามตระบัดสัตย์เด็ดขาด”
“กระหม่อมขอเอาหัวเป็นประกันว่าจะรักษาคำพูด” หานอู่รับปาก
“ทหารพาตัวชิงชิงไปขังไว้ก่อน” องค์หญิงทรงสั่งการ
“พระองค์ต่างหากไม่รักษาคำพูด เหตุใดถึงไม่ยอมปล่อยตัวชิงชิงล่ะพะย่ะค่ะ” หานอู่ตกใจเพราะต้องการเห็นองค์หญิงปล่อยตัวชิงชิง
“เจ้าต้องทำงานให้ข้าชิ้นนึงก่อน ข้าถึงจะยอมปล่อยตัวชิงชิงไป” องค์หญิงตรัส
“งั้นพระองค์ก็ทรงสั่งการมาเถิดพะย่ะค่ะ” หานอู่ไม่มีทางเลือก
“เหอเป่ย เจ้าทำการแปลงโฉมหานอู่ได้เลย” องค์หญิงทรงสั่ง
“พะย่ะค่ะ” เหอเป่ยนำอุปกรณ์แปลงโฉมมาวางตรงหน้าหานอู่พร้อมกับดำเนินการทันที
ในขณะที่ชิงชิงถูกนำตัวไปที่ห้องบรรทมขององค์หญิง องค์หญิงทรงเสด็จตามเข้ามาพร้อมกับตรัสว่า “พรุ่งนี้เจ้าค่อยล้างรอยแผลปลอมออกก็แล้วกัน นอนไปทั้งๆ อย่างนี้ก่อน เจ้านอนบนเตียงของข้าได้เลย”
“แต่ว่า ที่นี่เป็น” ชิงชิงไม่สะดวกใจ
“เจ้าต้องหลบอยู่ที่นี่เท่านั้น ไม่เช่นนั้นแผนแตกแน่นอน และหากมีใครมาเยี่ยมในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าจะได้แสดงเป็นข้าโดยการนอนบนเตียงแต่พยายามไม่ให้พวกเขาเห็นใบหน้าเจ้า เจ้าเข้าใจใช่มั้ย” องค์หญิงตรัส
“เหตุใดพระองค์ถึงไม่อยู่ที่นี่ล่ะเพคะ” ชิงชิงสงสัย
“ข้าจำเป็นต้องไปนัดแนะกับเสด็จพี่ของข้าเสียก่อน ไม่เช่นนั้นหานอู่อาจมีความผิดฐานปลอมตัวเป็นองค์รัชทายาท” องค์หญิงทรงห่วงท่านมือปราบ กลัวเขาได้รับโทษทัณฑ์
“ห๊า ว่ายังไงนะ เหตุใดถึงทำเช่นนั้นล่ะเพคะ” ชิงชิงตกใจ
“พวกเราสงสัยว่าหมิงจู่อาจหลงรักองค์รัชทายาท เลยจะหลอกให้นางดื่มน้ำชาที่ผสมกับยาสลบ เพื่อเลี่ยงการปะทะกัน แต่ถ้างานพลาด หานอู่ก็จะได้ช่วยจับกุมนางให้” องค์หญิงตรัส
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ” ชิงชิงจึงล้มตัวลงนอน
องค์หญิงทรงพยักพระพักตร์แล้วรีบออกไปจากห้อง แล้วเสด็จไปสั่งการให้หานอู่ทำตามแผนการ
********************************************************
“พระองค์ทรงต้องการแกล้งกระหม่อม เพื่อให้กระหม่อมถูกลงโทษอย่างหนัก ถึงให้กระหม่อมปลอมตัวเป็นองค์รัชทายาท ใช่มั้ยพะย่ะค่ะ” หานอู่นึกไม่ถึงว่าองค์หญิงจะให้ตนปลอมตัวเป็นองค์รัชทายาท
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว ท่านหานอู่ พวกเราจะให้ท่านไปจับโจรต่างหาก” กงกงกล่าว
“แล้วทำไมต้องปลอมตัวด้วยพะย่ะค่ะ” หานอู่สงสัย
“คนร้ายเป็นว่าที่พระชายา นางก็คือนางมารหมิงจู่ ผู้ซึ่งอยู่พรรคมาร นางขโมยของมีค่าในวังไป ทหารองครักษ์ไม่อาจสู้นางได้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถจับกุมนางได้” องค์หญิงทรงอธิบาย
“ในเมื่อจะให้กระหม่อมไปจับนาง เหตุใดถึงยึดดาบของกระหม่อมไว้ล่ะพะย่ะค่ะ” หานอู่จำเป็นต้องใช้อาวุธ
“เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกัน ข้าจะให้เจ้าหลอกให้นางกินยาสลบ หลังจากนั้นก็ค้นตัวนำของมีค่าที่ติดตัวนางมาให้ข้า แต่ถ้านางรู้ทันและเข้าโจมตีเจ้า ทหารองครักษ์จะโยนดาบไปให้เจ้าเอง” องค์หญิงทรงไม่ต้องการให้หมิงจู่เกิดการระแวง
องค์หญิงได้ทรงนัดแนะกับองค์รัชทายาทแล้วเรียบร้อย ดังนั้นเพื่อความแนบเนียน คนขององค์รัชทายาทจึงมาช่วยแสดงละครติดตามหานอู่ไปพบหมิงจู่ที่ตำหนักของนาง
********************************************************
ณ ตำหนักของว่าที่พระชายา
“นี่มันดึกมากแล้วนะเพคะ เหตุใดพระองค์ถึงเสด็จมาถึงที่นี่แบบนี้” หมิงจู่มีท่าทางเอียงอายเล็กน้อย
“ข้าก็อยากมาฉลองกับเจ้า และเอ่อ อยู่กับเจ้าคืนนี้” หานอู่แกล้งพูดเสียงหวาน
“แต่พวกเรายังไม่ได้เข้าพิธีอภิเษกเลยนะเพคะ” หมิงจู่สงสัย
“ข้าจะไม่ล่วงเกินเจ้าหรอกหมิงจู่ ข้าเพียงแต่อยากชมจันทร์กับเจ้าเท่านั้น” หานอู่แกล้งแหงนไปมองบนท้องฟ้า
“ดาวสวยจริงๆ เพคะ” หมิงจู่ยิ้มและกำลังเพลิดเพลินกับการชมดาว
“งั้น พวกเรามาดื่มน้ำชากันเถอะนะ” หานอู่เริ่มเข้าแผน
นางกำนัลยกถ้วยน้ำชามาถวายให้ทั้งสองพระองค์
องค์หญิงและพรรคพวกที่แอบดูอยู่ ต่างพากันลุ้นให้หมิงจู่ดื่มน้ำชาถ้วยนั้น
หมิงจู่กำลังจะดื่ม แต่สักพักนางก็หยุดชะงักพร้อมกับขว้างปาถ้วยน้ำชาด้วยอารมณ์โมโหเพราะได้กลิ่นยาในน้ำชา “พระองค์ทรงวางยาหม่อมฉัน พระองค์ทรงต้องการอะไรกันแน่เพคะ”
“เจ้าขโมยของในวัง ข้าต้องจับตัวเจ้า” หานอู่ใช้น้ำเสียงปกติและตั้งหลักเตรียมต่อสู้กับหมิงจู่
หมิงจู่รู้แล้วว่าชายตรงหน้าไม่ใช่องค์รัชทายาทที่ตนหมายปองเลยเข้าโจมตี หานอู่จำต้องปะทะต่อสู้ ทั้งสองมีฝีมือสูสีกันมาก และต่อสู้กันอยู่ในสวนอุทยาน โดยมีกองทหารองครักษ์ขององค์รัชทายาทโอบล้อมเอาไว้ และคอยหยั่งเชิงดูชาวยุทธ์ทั้งสองต่อสู้กัน
ทหารองค์รักษ์เห็นหานอู่ต่อยเตะด้วยมือเปล่า ในขณะที่หมิงจู่ใช้มีดสั้นเข้าโจมตี ทหารจึงตะโกนเรียกหานอู่พร้อมกับโยนดาบของหานอู่ไปให้
เสียงดาบกับมีดสั้นกระทบดังสนั่น ในระหว่างที่หนุ่มสาวต่อสู้กันอยู่นั้น ลูกแก้วมังกรก็หล่นออกมาจากตัวของหมิงจู่ พร้อมกับเรืองแสงสีน้ำเงินภายใต้แสงจันทร์ ทำให้ทุกคนเห็นเป็นบุญตา และรู้แล้วว่าโดยแท้จริงแล้ว หมิงจู่เป็นคนขโมยลูกแก้วมังกรจริงๆ
องค์หญิงทรงแอบวิ่งไปเก็บลูกแก้วที่หล่นบนพื้น หมิงจู่มองเห็นว่าองค์หญิงกำลังจะแย่งชิงลูกแก้วมังกรไป เลยผละตัวจากองค์รัชทายาทตัวปลอม แล้วพุ่งตัวเข้าโจมตีองค์หญิง
หานอู่เห็นเข้ารีบเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปกันองค์หญิงไว้ และกล่าวว่า “ทรงหลบไปพะย่ะค่ะ มันอันตราย”
องค์หญิงรีบเก็บลูกแก้วเป็นอย่างดี และนิ่งอึ้งชั่วขณะเพราะทรงทึ่งในความสามารถของหานอู่ที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว และพุ่งตัวเข้าไปปะทะกับหมิงจู่ต่อ แต่พระองค์ก็ต้องรีบนำลูกแก้วมังกรของจริงไปเข้าเฝ้าฝ่าบาททันที เพื่อจะได้ช่วยให้กงกงมู่หลงถูกลงโทษในสถานเบา
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม แรงของผู้หญิงก็ย่อมน้อยกว่าผู้ชายเป็นธรรมดา หมิงจู่เริ่มหมดแรงและเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำจนถูกหานอู่เข้าทำการจับกุมตัว ทหารองครักษ์นำโซ่ตรวนเหล็กมาพันธนาการนางมารหมิงจู่ไว้ แล้วนำตัวไปส่งทางการ
ส่วนหานอู่ก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเปลี่ยนตัวเองให้กลับคืนสู่สภาพเดิม ฮองเฮาทรงทราบเหตุการณ์ก็ทรงกริ้วมาก เมื่อทรงทราบว่าหานอู่กล้าปลอมตัวเป็นพระโอรส เลยเสด็จไปหาหานอู่เพื่อลงโทษ แต่ฝ่าบาท องค์รัชทายาทพร้อมกับองค์หญิงซานยี่ก็รีบมาช่วยไว้ได้ทัน
“เหตุใดพระองค์ถึงไม่ลงโทษมือปราบผู้นี้ล่ะเพคะ” ฮองเฮาทรงสงสัย
“ลูกเป็นคนสั่งให้เขาปลอมตัวเป็นลูกเองพะย่ะค่ะ หากมันเป็นความผิด ก็ต้องลงโทษลูก” องค์รัชทายาทตรัส
“ไม่ใช่นะเพคะ นั่นเป็น…อื้อ” องค์หญิงทรงถูกพี่ชายปิดพระโอษฐ์
องค์รัชทายาททรงกระซิบว่า “ให้พี่จัดการเองนะซานยี่”
“ในเมื่อองค์รัชทายาทกระทำไปเพื่อต้องการจับกุมตัวคนร้ายตัวจริง ก็ต้องอภัยให้กับลูกๆ นะฮองเฮา” ฝ่าบาทตรัส
“หากไม่ลงโทษ อาจมีครั้งต่อไปและเป็นเยี่ยงอย่างได้นะเพคะ” ฮองเฮาทรงไม่ยอม
“เอาล่ะ เราจะเป็นผู้ลงโทษเอง” ฝ่าบาททรงถอนพระทัยและตรัสอีกว่า “ในเมื่อเรื่องนี้มันเป็นแผนการขององค์หญิงซานยี่ พ่อจะสั่งจำกัดบริเวณเจ้า เจ้าห้ามออกนอกตำหนักอีกเป็นเวลาหนึ่งเดือน”
“ลูกทราบแล้วเพคะ” องค์หญิงตรัสเสียงเศร้า
“ส่วนองค์รัชทายาท เจ้าให้ท้ายน้องสาว ดังนั้นพ่อจะสั่งให้เจ้ารับตำแหน่งเป็นผู้ตรวจการแผ่นดินไปตรวจสอบการทำงานของขุนนางที่ชายแดน” ฝ่าบาททรงถือโอกาสใช้งานพระโอรสและต้องการให้บุตรชายฝึกฝนตน
“รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตรัสน้อมรับ
“ส่วนเรื่องนี้ ท่านมือปราบก็เพียงทำงานตามคำสั่ง เรื่องนี้เจ้าไม่ผิด เจ้ากลับไปทำงานที่จวนผู้ว่าเถิด” ฝ่าบาทตรัสอย่างเข้าพระทัย
“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” หานอู่แสดงความเคารพ
หานอู่จึงเป็นคนพาตัวหมิงจู่ไปรับโทษที่จวนผู้ว่า ท่ามกลางการสรรเสริญของชาวเมืองทุกคน นับว่าเขามีความดีความชอบที่สามารถจับกุมตัวคนร้ายตัวจริงได้ ดังนั้นฝ่าบาทจึงทรงปูนบำเหน็จรางวัลให้
อันที่จริงกงกงมู่หลงนั้นจะต้องได้รับโทษถูกขังคุกเป็นเวลาสิบปี แต่เพราะองค์หญิงทรงไปขอร้องฝ่าบาทโดยอ้างถึงเรื่องความกตัญญู ดังนั้นฝ่าบาทจึงลดโทษโดยการเนรเทศให้กงกงมู่หลงไปอยู่ชายแดนแทน
แม่ของมู่หลงถูกขับพิษออกหมดแล้วเพราะหมอฉินฟงยอมรักษาให้ ทหารองครักษ์จึงพาตัวแม่ของมู่หลงไปพบมู่หลง โดยให้นางนั่งรถม้าอย่างดี
องค์หญิงทรงอยากไปส่งมู่หลง แต่เพราะตนถูกจำกัดบริเวณ จึงสั่งให้กงกงอู่ฉานกับทหารองครักษ์สองคนมาพบท่านมู่หลงแทนพระองค์
“องค์หญิงทรงอยากมาส่งท่านมากเลยนะ มู่หลง” อู่ฉานกล่าว
“ฝากขอบพระทัยองค์หญิงด้วยนะ ท่านอู่ฉาน ชาตินี้ข้าก็ยังตอบแทนพระคุณขององค์หญิงไม่หมด” มู่หลงซึ้งใจ
“รออีกหน่อยนะมู่หลง รถม้าของแม่เจ้ากำลังจะมาถึงที่นี่แล้ว” อู่ฉานกล่าว
“อะไรนะ แม่ข้าจะไปด้วยอย่างนั้นหรือ ไม่ได้นะ แม่ข้าเพิ่งหายป่วยเอง” มู่หลงไม่อยากให้แม่ลำบากไปด้วย
“ท่านดูนางเองเถิด ตอนนี้นางแข็งแรงขึ้นมากแล้วนะ” อู่ฉานพูดยิ้มๆ
“อะไรกัน เจ้าจะทิ้งแม่ไว้ที่นี่อย่างนั้นหรือ” แม่ได้ยินเข้าพอดี
“ท่านแม่ นี่ท่านแข็งแรงขึ้นมากขนาดนี้เลยงั้นหรือ สามารถเดินเหินได้อย่างปกติเหมือนไม่เคยป่วยเลยสักนิด” มู่หลงทึ่ง
“ต้องขอบคุณท่านหมอฉินฟงจริงๆ” แม่มู่หลงกล่าว
“ข้าซึ้งใจท่านฉินฟงและองค์หญิงซานยี่จริงๆ หากมีโอกาส ข้าจะทดแทนบุญคุณทั้งสอง” มู่หลงให้คำมั่น
“ตอนนี้รีบออกเดินทางเถิด เอ้อ องค์หญิงทรงส่งทหารไปคุ้มกันพวกท่านถึงชายแดนด้วยนะ” อู่ฉานนึกขึ้นได้
“ฝากขอบพระทัยองค์หญิงด้วยนะ ข้ากับแม่ไปล่ะ” มู่หลงประคองแม่ขึ้นรถม้าและออกเดินทางไปพร้อมกับทหารองครักษ์สองนาย
********************************************************
ชิงชิงพร้อมพรรคพวกเดินทางมารับตัวหัวหน้าพรรคที่จวนท่านผู้ว่า มือปราบเห็นเข้าพอดี ก็เลยรีบเข้าไปทัก
“ชิงชิง เจ้าถูกองค์หญิงทำร้ายร่างกายขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่มีร่องรอยแผลเป็นเลยล่ะ หรือว่ามียาดี” มือปราบสำรวจน้องสาว
“ใครบอกล่ะพี่หานอู่ องค์หญิงไม่ได้ทำร้ายข้าเลยต่างหาก ทุกอย่างเป็นการตบตาให้ท่านไปจับกุมหมิงจู่ทั้งนั้น” ชิงชิงยอมเผย
“อะไรนะ นี่พวกเจ้ากล้าหลอกใช้ข้างั้นหรือ แล้วทำไมไม่บอกข้าดีๆ ล่ะ ไม่เห็นต้องแสดงละครอะไรแบบนั้นเลย” หานอู่กล่าว
“พูดปกติ แล้วท่านจะเชื่ออย่างนั้นหรือ พี่หานอู่” ชิงชิงกล่าวตามตรง
“เอาเถอะ ถึงยังไงองค์หญิงก็มีส่วนทำให้ข้าจับคนร้ายตัวจริงได้ ข้าจะไม่เอาเรื่องพวกเจ้าก็แล้วกัน” หานอู่กล่าว
“ว่าแต่หมิงจู่นั้นถูกลงโทษยังไงน่ะพี่” ชิงชิงอยากรู้
“ถูกคุมขังเป็นเวลายี่สิบปี” หานอู่บอกตามตรง
“น่าสงสารนาง นางคงรักองค์รัชทายาทมากถึงขั้นทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตคู่อยู่กับพระองค์ แม้จะต้องทำผิดโดยการขโมยลูกแก้วมารักษาแผลอัปลักษณ์บนใบหน้าก็ตาม” ชิงชิงรู้สึกเห็นใจ
“เปล่าหรอกชิงชิง นางไม่ได้รักองค์รัชทายาทหรอก” หานอู่กล่าว
“หมายความว่ายังไง” ชิงชิงสงสัย
“นางต้องการตำแหน่งฮองเฮาในอนาคตต่างหาก สิ่งที่นางต้องการจริงๆ ก็คืออำนาจ ไม่ว่ามันต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม” หานอู่ถึงกับส่ายหน้า
“เรื่องนี้ ทำไมท่านรู้” ชิงชิงสงสัยอีก
“นางสารภาพกับปากเอง” หานอู่เองก็อึ้งเมื่อได้ยิน
ชิงชิงส่ายหน้า และคิดว่าโชคดีที่จับนางมารได้ ไม่เช่นนั้นอาจเป็นภัยต่อราชสำนักและบ้านเมืองก็เป็นได้
2K
