โชคดีฉันได้สามีสามคน

        และเมื่อฝนหยุดตก รุ่งอรุณก็ส่องสว่าง พวกเขาพร้อมเผชิญโลกใหม่ ด้วยกันโดยไม่มีกรอบ ไม่มีเงื่อนไข นอกจาก “ความรักและความไว้วางใจกันและกัน” ตลอดไป แสงอรุณยามเช้ากระจายเป็นริ้วทองฉาบทะเลกว้างเสียงคลื่นซัดฝั่งแผ่วเบาเหมือนบทเพลงบรรเลงต้อนรับวันใหม่กลิ่นไอทะเลเจือกลิ่นกาแฟหลงเหลือในอากาศ

        หลังมื้อเช้าอันแสนเรียบง่ายที่มารตี ปพนต์ และวรเมธแชร์กันด้วยจังหวะหัวใจที่เคยเต้นสับสนบัดนี้หัวใจทั้งสามดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันแล้ว มารตียืนอยู่ริมระเบียงมือทั้งสองข้างโอบโหนราวกันตก เห็นขอบฟ้าสีทองพาดยาว เธอหันไปมองวรเมธและปพนต์แล้วถอนหายใจลึกๆเป็นการถอนหายใจที่ไม่ใช่ความเบื่อหน่าย ไม่ใช่ถอนหายใจเพราะความเหงา แต่เป็นถอนหายใจที่เต็มอิ่มด้วยความหวัง“พวกเราไม่ได้ทำผิดอะไร ถ้ามันคือความรัก” เสียงเธอนุ่มละมุนดังก้องในใจของชายหนุ่มทั้งสองคน

        วรเมธยืนอยู่ข้างซ้าย สายตายังฉายให้เห็นร่องรอยความเหงาเศร้าเล็กน้อยแต่ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยให้ใครเห็นง่ายๆ เขาพยักหน้าเบาๆดวงตาเขียวเข้มสะท้อนแสงทะเล “ผม…ไม่เคยคิดว่าจะเปิดใจได้ขนาดนี้มาก่อน”เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว ทว่าทรงพลัง

        สำหรับวรเมธเขารู้ว่าบางอย่างในใจของเขาเปลี่ยนไปเข้ากล้าที่จะสัมผัสความเป็นชายของปพนต์อย่างเต็มใจ โดยไม่มีความรังเกียจใดๆ แต่ทว่ากลับตื่นตัวและเร้าใจไม่ต่างกับการได้สัมผัสผิวกายนุ่มลื่นของมารตี

        ปพนต์ที่อยู่ฝั่งขวา เอื้อมมือมากอดไหล่ทั้งสองไว้พร้อมกัน“งั้นเราก็แค่ต้องเรียนรู้… ว่าจะรักกันยังไงให้ดีที่สุด” น้ำเสียงเขาหนักแน่นอบอุ่น และปลอดภัย ราวกับเป็นเกราะกำบังหัวใจที่เปราะบางของอีกสองคน

        ณ นาทีนี้ ทั้งสามไม่ได้เรียกกันว่า “เพื่อน” อีกต่อไป มารตียกยิ้มสลับกับปพนต์และวรเมธรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจใหม่ ทั้งสามจับมือกันไว้แน่นแสงอรุณส่องผ่านปลายนิ้วที่กุมกันเป็นห่วงโซ่ของหัวใจ

        หญิงสาวรู้สึกว่าไหล่ของเธอผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินคำพูดของวรเมธ น้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาแห้งหายไปเมฆดำของความกลัวคลายตัวปลิวหายไปกับสายลมทะเล  เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยกลัวว่าความรักจะเป็นเพียงฝันร้ายแต่วันนี้… เธอรู้แล้วว่ารักแท้มิได้ผูกมัดหรือลวงหลอกหากแต่เป็นพลังที่ปลดปล่อยให้หัวใจได้เติบโตร่วมกัน

        ปพนต์สะท้อนภาพนั้นผ่านดวงตาของเขา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏเมื่อเขาเห็นมารตีและวรเมธเข้าใจความรู้สึกเดียวกันไม่ใช่บทบาทใดที่ต้องพิสูจน์ แต่เป็นความจริงใจที่เปล่งประกายออกมา“คืนนี้ที่ฝนและพายุบ่มหัวใจเราให้เข้าใกล้กัน นับจากนี้เราก็จะเดินไปด้วยกัน”เขาเว้นวรรคสักครู่ ก่อนสอดแขนทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน

        วรเมธมองทะเลสีครามข้างหน้า ลมหายใจอุ่นๆ ด้านหลังคือมารตีและอ้อมแขนมั่นคงของปพนต์ เขาอดยิ้มไม่ได้ แม้เสียงคลื่นที่สับสน เหมือนจะฉุดรั้งเขาไว้ในความเศร้าโศกแต่ตอนนี้เขาพร้อมจะรับฟังลมหายใจแห่งความรัก“ขอบคุณ…ที่ไม่ปล่อยให้ผมหลงทางอีกต่อไป” ชายหนุ่มที่เพิ่งเสียคนรักไปเอ่ยพลางเงยหน้ามองท้องฟ้า

        หลังจากสารภาพและให้คำมั่นสัญญา ทั้งสามเตรียมตัวออกจากบ้านพัก มารตีสวมชุดเดรสลินินน้ำเงินลายดอกไม้วรเมธสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขาสั้นสีครีม ปพนต์ใส่เสื้อโปโลสีฟ้าอ่อนและกางเกงขาสั้นสีเทาทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสราวโลกนี้เต็มไปด้วยความสุข พวกเขาเดินลงบันไดตรงไปยังชายหาดที่ถูกโอบล้อมด้วยแสงทองจากพระอาทิตย์ขึ้นใบหน้าของทั้งสามเต็มไปด้วยความหวัง มารตีก้าวลงในทะเลให้ปลายนิ้วเท้าสัมผัสทรายเย็นๆวรเมธเดินมาชิดข้างๆ เธอ ส่วนปพนต์ยืนข้างอีกฝั่ง เลื่อนมือมาจับมือมารตีกับวรเมธไว้เป็นวงกลม

        “ครอบครัวใหม่” มารตีพูดเบาๆ เป็นการยืนยันชีวิตบทใหม่ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงคลื่นและลมทะเล

         พวกเขาพากันเดินขึ้นถนนเลียบชายหาดถนนยังเปียกชื้นจากฝน เขาสามคนเดินเคียงกัน ไม่มีใครสนใจสายตาที่อาจมองว่าพวกเขาแปลกแยกบางคนอาจหัวเราะเยาะ แต่สำหรับพวกเขา… นี่คือการแสดงความจริงใจ ปพนต์ยื่นแขนให้ภรรยาสาวพิงมารตีสอดแขนเข้าในแขนวรเมธ แล้วมารตีผสานมือทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันท่วงท่าของพวกเขาเหมือนภาพวาด “สามหัวใจที่เป็นหนึ่งเดียว”ที่เล่าถึงการก้าวเดินบนเส้นทางใหม่

        วรเมธสูดลมหายใจลึก เขารู้สึกถึงโลกที่กว้างใหญ่แต่ไม่อ้างว้างอีกต่อไป ในมือเขาที่จับมารตีและปพนต์ไว้นั้นเต็มไปด้วยพลังที่จะก้าวต่อ ระหว่างทาง พวกเขาหยุดที่ร้านกาแฟเล็กๆ ริมทาง ปพนต์เสนอให้แวะซื้อกาแฟและขนมปังสักหน่อยทั้งสามนั่งร่วมโต๊ะสั้นๆ พูดคุยเรื่องการวางแผนชีวิต“เราอาจจะสร้างบ้านหลังนี้ให้เป็นบ้านที่ไม่มีใครกลัวฝน” มารตีกระซิบทำให้ทั้งสามหัวเราะ

        ลูกค้าชายหญิงในร้านมองหญิงสาวแสนสวยที่นั่งโต๊ะเดียวกับชายหนุ่มสองคนอย่างแปลกใจเมื่อพวกเขาเห็นเธอหันไปจูบปากกับชายหนุ่มทั้งสองสลับกันไปมาระหว่างนั่งดื่มกาแฟและคุยกัน ราวกับเห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อแต่ทั้งสามคนไม่ได้สนใจผู้คนรอบๆ ข้างเลย ราวกับว่าทั้งร้านมีเพียงพวกเขาเท่านั้น

        วรเมธเล่าว่าเขาอยากใช้ชีวิตแบบสบายๆ  มีเวลาให้ความรักไม่ต้องเร่งรีบ “ผมอยากให้หัวใจพวกเราได้ลอยไปกับคลื่นบ้างไม่ต้องคอยกังวลอยู่เสมอ” วรเมธว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        ปพนต์ส่งสายตาเป็นกำลังใจ “พี่จะยืนค้ำจุนทุกย่างก้าวไม่ให้ใครตกน้ำกลางทะเลชีวิต” น้ำเสียงเขาจริงจัง ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น

        มารตีเช็ดคราบน้ำตาเล็กน้อยจากแก้มวรเมธ “ไม่มีทางปล่อยให้ใครผจญภัยเพียงลำพัง”เธอเสริม ก่อนทั้งสามจะยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มพร้อมกัน แล้วก้าวออกจากร้านไปด้วยกัน หลังจากนั้นพวกเขาเดินกลับบ้านพักอีกครั้ง แต่คราวนี้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมบ้านหลังเล็กริมทะเลที่เคยเป็นแค่ที่หลบฝน แต่ตอนนี้ กลายเป็น “จุดเริ่มต้น”ของชีวิตใหม่

        สาวสวยเปิดประตูบ้าน พลางหันไปมองสองชาย ตากลมสวยเปล่งประกาย“พร้อมหรือยังคะ”

วรเมธและปพนต์ตอบพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม“พร้อมแล้ว”

        ทั้งสามก้าวเข้ามาด้วยกัน พร้อมรอยยิ้มและหัวใจที่เปิดกว้างพวกเขาไม่ได้เดินเข้ามาเพื่อปิดประตูอดีตแต่เพื่อเปิดประตูใหม่ให้หัวใจได้กว้างขวางยิ่งขึ้น

        แสงแดดอ่อนยามสายลอดผ่านม่านโปร่งในห้องรับแขกกว้างของบ้านหลังใหญ่กลางเมืองเปล่งประกายสีนวลลงบนพื้นหินอ่อนและเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์โมเดิร์น นายสาวของบ้านเดินเลียบกำแพงหาแจกันดอกลิลลี่สีขาวชมพูเธอวางมันไว้มุมหนึ่ง แล้วสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ให้เต็มปอดรู้สึกได้ว่าบ้านหลังนี้ กำลังหายใจเข้า รับชีวิตใหม่

        ปพนต์เดินเข้ามาในมือหนึ่งถือโหลเทียนหอมกลิ่นวานิลลา อีกมือหนึ่งเป็นกล่องเล็กเก็บของตกแต่งเขายิ้มให้ภรรยาคนสวย “แก้วนั่นไว้ตรงมุมโซฟานะ จะสวยมาก” มารตีพยักหน้ารับแล้วช่วยสามีวางเทียนไว้บนโต๊ะกาแฟ ก่อนจะส่งยิ้มหวานชวนให้ใจเต้นระรัว เสียงเท้ากระทบพื้นด้านนอกดังขึ้นเป็นวรเมธเดินเข้ามาถึง เปิดประตูห้องรับแขก เขาเดินมากับรถเข็นเล็กๆตลับหนังและกล่องใบใหญ่เต็มไปหมด เสื้อเชิ้ตขาวพับแขนหลวมๆและกางเกงผ้าลินินสีครีมเผยให้เห็นผิวสีเข้มบนแขน

        “บ้านสวยขึ้นทุกมุมเลยนะ” วรเมธเอ่ยเสียงลื่นไหล สายตาเขาสแกนจากโคมไฟเพดานจรดเฟอร์นิเจอร์สีอ่อน“ไม่ได้คิดเลยว่าจะโปร่งขนาดนี้”

        ปพนต์หัวเราะเบาๆ “นั่นแค่ห้องรับแขกนะ ยังเหลือห้องอ่านหนังสือห้องนอนหลัก ห้องแต่งตัว ห้องห้องน้ำอีกเพียบ”

        มารตีก้าวมาช่วยเขายกรถเข็น“เอากล่องเหล่านี้ไปเก็บที่ห้องนั่งเล่นก่อน แล้วเดี๋ยวเราแยกจัด” เธอว่า ขณะมือเรียวยกกล่องพลาสติกใสบรรจุของแต่งบ้าน

        วรเมธลุกขึ้นช่วย “ส่งมาให้ผมครับ”เขายกกล่องขึ้นอย่างไม่รู้สึกว่าเป็นภารอะไร ไม่ได้กังวลว่าเสื้อผ้าจะเลอะเทอะ

        ระหว่างเดินผ่านห้องครัว คนรับใช้สองคนยืนงงงัน หน้ากระจกใสกรอบสีน้ำตาลเข้ม“คุณผู้ชาย?” คนหนึ่งกระซิบ

        “ผู้ชายสองคน?” อีกคนส่งสายตามองปพนต์และวรเมธสลับกัน

        วรเมธหันมา ยิ้มให้ “สวัสดีครับ พวกผมจะย้ายมาอยู่ที่นี่ครับ” คนใช้สาวๆหดคอ ก้มหน้าเงียบ ก่อนรีบเดินไปจัดของในครัว

        ทั้งสามเดินเข้าห้องนั่งเล่นที่เพิ่งถอดผ้าม่านออก มารตีจัดเก้าอี้ให้วรเมธนั่งปพนต์จัดแจกันดอกไม้สด

        “นี่สวยมั้ย?” ปพนต์ชูแจกันดอกไม้ให้วรเมธดู

        “สวยครับ…สวยเหมือนรตีเลย” วรเมธตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

        หญิงสาวได้ยิน ก็หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยก่อนบิดเอวเน้นโชว์สัดส่วนยั่วยวน “จริงๆ เหรอ...แบบนี้ล่ะสวยไหมคะ”

ปพนต์ไม่รอช้าเอื้อมมือมากุมเอวภรรยาคนสวย ยิ้มอย่างมีเลศนัย “สวยสิจ๊ะ...ตรงนั้นของรตีสวยมากจริงๆ”