มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่43 โดนโจรปล้น

เสียประตูเปิดออกเหลียนเฟ่ยก้าวเข้ามาเห็นลั่วอันอันเธอก็ยิ้มกว้าง แน่นอนว่าเธอสืบเรื่องของเฉินหนานมาแล้ว เธอรู้ทุกอย่างที่เฉินหนานไม่ต้องการปิดบัง เธอเอาของฟากมาให้จำนวนมาก

“เอ่อเธอเป็นใครน่ะ”ลั่วอันอันรู้สึกสับสนและรับมือไม่ถูก

“อ่อหนูเป็นแขกของคุณไป๊และเป็นเพื่อนฉินหนานค่ะ”แม้ว่าเหลียนเฟ่ยจะอายุพอๆกับอันอันแต่ว่าตอนนี้เธอดูสาวกว่าและดูอายุน้อยมากใบหน้าเธอไม่เกินอายุยี่สิบห้าและยิ่งตอนนี้อยู่ราวๆยี่สิบปีด้วยยาปรับสภาพ เพื่อไม่ได้มีคำถามมากมายเธอจึงทำตัวเป็นคนที่เด็กกว่า

“เธอชื่ออะไรล่ะ”

“หนูชื่อเหลียนเฟ่ยค่ะ”

“ลูกชายฉันรู้จักแต่คนสวยๆนะ”

“หนูถึงเป็นคำชมนะ”ไป๊หยุนซวงยิ้ม

“อย่าไปหลงกลเธอนะอายุเธอพอๆกับอันอันเลย”ลั่วอันอันเบิกตากว้าง

“เป็นไปได้ยังไง”

“เรื่องนี้ซับซ้อนนิดหน่อยค่ะ”เหลียนเฟ่ยยิ้มให้

“แล้วเธอมีธุระอะไรถึงนัดฉันมา”หยุนซวงรู้ฐานะของเธอแล้วจึงพูดตรงไปตรงมา

“หนูอยากขอร่วมลงทุนที่ดินบนเขาเหม่ยค่ะ”หยุนซวงยิ้ม

“สายข่าวตระกูลเหลียนไม่ธรรมดาเลยนะ”เหลียนเฟ่ยยิ้ม

“ก็นิดหน่อยค่ะ”

“แล้วเธออยากลงทุนเท่าไรล่ะ”เหลียนเฟ่ยยิ้มออกมา

“ห้าพันล้าน”ไป๊หยุนซวงยิ้ม

“ดีถือว่าไม่มากไม่น้อยดูเหมือนผู้นำตระกูลคนนี้จะไม่ใช่เล่นๆเลยนะ”เหลียนเฟ่ยหัวเราะ

“ยังต้องเรียนรู้จากคุณอยู่มาก”

“ได้ยินมาว่าผู้นำตระกูลเหลียนเฟ่ยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้วยใช่ไหม”

“นิดหน่อยค่ะคุณพ่อสอนฉันค่ะ”ทั้งสองคุยกันอยู่สักพัก

“เรื่องสัญญาอีกสองเดือนถึงจามีการเปิดเทขายแต่ในเมื่อเธอเป็นคนรู้จักหลานชายฉัน จะยอมแหกกฎเซ็นกับเธอก่อนแล้วกัน โครงการเขาเหม่อยเป็นโครงการที่จะสามารถสร้างกำไรได้อีกหลายสิบเท่าด้วยเมืองใหม่นี้ มีแหล่งการค้าและห้างที่ออกแบบสวยงาม รวมไปถึงอาคารที่เป็นแลนด์มาร์ค จำนวนไม่น้อยโดยการออกแบบที่สุดยอดของเฉินหนานเมื่อมันสร้างเสร็จราคาของบ้านและคอนโดจะต้องมีราคาสูงเทียมฟ้า ดังนั้นเหลียนเฟ่ยต้องการห้องในคอนโดและบ้านในเมืองใหม่นี้ ร่วมไปถึงห้างเล็กๆในย่านธุรกิจ เพื่อเก็บไว้ให้เช่าหรือขายเอากำไรอีกด้วย

“ของคุณค่ะ”เหลียนเฟ่ยยิ้ม ไป๊หยุนซวงโบกมือเลขาก็นำสัญญาออกมาให้เหลียนเฟ่ยอ่าน

“ตกลงคะ”ทั้งสองจับมือกันจากนั้นเหลียนเฟ่ยก็ขอตัวกลับก่อน เธอยังต้องฝึกวิชาที่เฉินหนานให้มาอีก

เฉินหนานทำข้อสอบต่อในช่วงบ่ายเป็นวิชาภาษาจีนก็เหมือนเดิม เขาทำจนมันเรียบร้อยและรวดเร็วมันเป็นวิชาที่เขาชอบมากๆ เขาจึงไม่รู้สึกว่ามันยากอะไร คำตอบของเขาออกมารวดเร็ว เฉินหนานตอบคำถามทั้งหมดด้วยเวลาสามสิบนาที หลังจางทำขอสอบเสร็จแล้วเขาก็ใช้ความคิดอย่างหนักเนื่องจากเขามีเงินมากเกินไปต้องหาทางใช้มัน เขาก็ได้ความคิดขึ้นมาที่เดินที่เขาชิงเหอยังมีเนื้อที่จำนวนมาก เขาควรทำเป็นสถานที่พักผ่อนหรือแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์เล็กขึ้นมา เพื่อให้คนในบริษัทของเขาหรือชาวบ้านที่ใกล้เคียงพักผ่อน

“ไม่เลว”เฉินหนานพอใจในความคิดนี้ จากนั้นเขาก็มีอีกความคิดหนึ่งเขาต้องไปอยู่เซี่ยงไฮ้ถึงสี่ปีควรหาธุรกิจทำที่นั่นด้วย

“ฉันควรขายอะไรดี”เฉินหนานไม่อยากทำธุรกิจแบบถาวร เพราะเข้าไม่ได้อยู่ตลอด

“หรือฉันควรเปิดร้านอาหาร”เฉินหนานมีความสามารถในด้านทำอาหารอยู่แล้วจึงไม่กังวลหากจะเปิดร้านสักสาขาหรือถ้ามันโตก็เปิดเพิ่มได้ อย่างไรก็ตามนี่แค่ความคิดของเขา

“ช่างเถอะตอนนี้ต้องหาของขวัญให้ชิงถานก่อน เฉินหนานมองเวลาก็พบว่าเขาสามารถออกจากห้องสอบได้แล้วเฉินหนานเดินออกมา วิชาภาษาจีนเป็นวิชาสุดท้ายของวันนี้ เขาจึงขึ้นรถเมล์ไปที่บริษัททันที บนรถเมล์เขาเห็นชายที่สวมหมวกและหน้ากากสีดำทำถ้าทางแปลกๆ เฉินหนานนั่งอยู่ด้านหลังเขา ชายคนนั้นนั่งข้างๆหญิงสาวที่มีท่าทางกังวลเนื่องจากเขาอยู่ด้านหลังจึงไม่เห็นหน้าเธอ เฉินหนานรู้ทันทีว่าเธอกำลังเจอปัญหาแน่นอนด้วยท่าทางปิดปกติของเธอ เฉินหนานตัดสินใจเดินเข้าไป

“พี่ชายขอโทษนะครับตึกฟู่ซุนอยู่ที่ไหนหรือครับ”ชายคนนั้นไม่ยอมตอบ เฉินหนานมองสำรวจก็พบว่ามีปืนจ่อที่เอวของหญิงสาวผ่านเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่นั่งก้มหน้าอยู่

“โอ้โลกนี้มันอะไรกันกลางมันแสกๆยังมีการปล้นอีกงั้นหรือเนี่ย”เฉินหนานบ่นพึมพำ เฉินหนานอยากจะดูเสียหน่อยว่าชายคนนี้ต้องการอะไร เขามองไปรอบๆแล้วก็ถามต่อ

“พี่ชายผมถามไม่ได้ยินหรือไง”ชายที่สวมหน้ากากเริ่มรำคาญพูดไปอย่างหงุดหงิด

“อีกสามป้ายรถเมล์”เฉินหนานยิ้ม

“ขอบคุณพี่ชาย อ่อนั่นพี่ถือปืนด้วยงั้นหรืออย่ายิงผม นี่ผมแค่ถามทางเองนะ”!!!เฉินหนานตะโกนเสียงดังแกล้งโวยวาย คนบนรถกว่ายี่สิบคนกันหันมามอง

“ไอ้เด็ดเวรตาดีจริงๆนะ”มันเอาปืนชี้มาทางเฉินหนาน

“น้องนักเรียนหลบเร็ว”!!!หญิงสาวที่ถูกจี้ร้องเตือนเฉินหนาน เพี้ยะ!!!ชายสวมหน้ากากหันไปตบหน้าเธอจนล้มลง

“ใช่ๆอย่ายิงเด็กนะ”คนอื่นๆก็พูดออกมาห้าม

“หุบปากไปนังตัวดี”!!!ทุกคนกรีดร้องเสียงดังในรถเมื่อเห็นมันกำลังจะยิงเฉินหนาน

ปัง!!!”เงียบ”!!ไอ้พวกเวร”!!!คนขับกดสัญญาณเตือนเรียบร้อยไปแล้ว

“ห้ามทุกคนขยับ”หญิงสาวลุกขึ้นมา

“ไอ้โจรชั่วแกคิดจะทำอะไร”เฉินหนานเห็นใบหน้าหญิงสาวเป็นครั้งแรก หญิงสาวเป็นคนอายุสามสิบห้าหน้าตาผิวพันธุ์ดีใบหน้าของเธอสวย เฉินหนานเดาว่าคงเป็นคนตระกูลใหญ่โตพอสมควร มันหันกระบอกปืนไปที่เธอ

“หุบปากถ้าไม่อยากตาย”!!!เธอหยุดตะโกนใส่ทันที ไม่นานเสียงรถตำรวจก็ดังขึ้น

“ใครแจ้งตำรวจวะ”!!!มันเริ่มสติแตก รถกำลังจะจอดเมื่อได้ยินเสียงรถตำรวจมา

“ห้ามจอดรถไม่งั้นฉันจะฆ่าคนบนรถทีละคน”คนขับเหยียบคันเร่งต่อทันที คนที่คุมสติไม่ได้เริ่มร้องไห้ออกมา เฉินหนานจึงอยากลองเจรจากับคนร้ายดูก่อน

“พี่ชายต้องการอะไรอย่าทำแบบนี้เลยข้อหาพยายามฆ่ามันรุนแรงนะ”เฉินหนานยิ้มอย่างเห็นใจ

“น้องนักเรียนไม่มีประโยชน์หรอกมันต้องการจับฉันไปเรียกค่าถ่าย”เฉินหนานเบิกตากว้าง สิ่งที่เขาคิดไม่ผิดจริงๆเธอเป็นคนรวย

“พี่สาวชื่ออะไรหรือครับ”เฉินหนานถามออกมาอย่างไม่สนใจโจรที่เอาปืนชี้หน้า

“เสี่ยวลี่”เฉินหนานไม่เคยได้ยินว่ามีตระกูลเฉินในวันเดอร์เล่ล์ด้วย

“คุณมาจากต่างเมืองงั้นหรือ”

“ใช่แล้วน้องนักเรียนฉันมาเที่ยวกับเพื่อนแต่ฉันถูกจับมาตอนออกจากห้องน้ำในร้านอาหาร”โจรเริ่มทนไม่ไหวกับการที่มันถูกมองข้าม

“บัดซบพวกแกคิดว่าตอนนี้มันสถานการณ์อะไรพวกแกถึงมายืนคุยกัน”เฉินหนานยิ้มแห้งๆ

“พี่โจรอย่าใจดำสินอกจากคุยกันแล้วเราจะทำอะไรได้อีกในเมื่อปืนจ่ออยู่ที่หน้าผมเนี่ย”เฉินหนานเอามือลงเล็กน้อย

“อย่าเอามือลงไอ้เด็กเวร”เฉินหนานกับโจรอยู่ห่างกันเพียงเมตรเดียว จึงรีบยกมือขึ้นอีกครั้ง

“น้องนักเรียนพี่สาวคนนี้ต้องขอโทษเธอด้วย”เฉินหนานรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีความอ่อนโยนกว่าปกติ ในสถานการณ์เช่นนี้ยังห่วงคนอื่นเขาจึงเดาว่าเธอคงเป็นคนดี ไม่นานรถตำราจก็ตามมาทัน

“โปรวางปืนลงอย่าทำร้ายตัวประกัน”เสียงของนายตำรวจที่ดูแข็งแกร่งคนหนึ่งกล่าวออกมา

“ไอ้พวกโง่แก่สั่งฉันต้องทำตามงั้นหรือ”เฉินหนานเมื่อเห็นความสงบของโจรก็มั่นใจว่าชายคนนี้ไม่ได้ลงมือคนเดียวแน่ๆ เขากวาดตามองออกไปรอบๆ จนสายตาตกลงที่หญิงสามผมสีแดงสวมชุดหนังรัดรูปสวมแว่นตาสีดำอายุน่าจะประมาณเกือบสามสิบ ที่มีความสงบนิ่งผิดปกติกว่าคนอื่นที่ทุกคนต่างร้อนรน หากเขาลงมือกับชายตรงหน้าก็เป็นไปได้ว่าเธอต้องลงมือกับตัวประกันอื่นๆแน่นอน แม้ว่าเขาจะมั่นใจในความเร็วแต่ว่าคนอื่นก็อาจได้รับบาดเจ็บได้ เฉินหนานรู้สึกว่าหรือตัวเองทำผิดพลาดไปหากโจรนี้ลงมือคนเดียวเขาคงจัดการได้อย่างสบายๆไปแล้ว

ทางด้านเจ้าหน้าที่ คนขับรถเป็นสาวสวยแห่งกองปราบฯวันเดอร์เล่ล์ เธอขับรถได้หน้าตื่นตามาก นักแข่งรถยังอายเธอตีคู่ไปกับรถเมล์

“ปล่อยตัวประกันมาเดี๋ยวนี้คุณต้องการอะไร”

“ฉันรอคำนี้อยู่เลย ฉันต้องการเงินห้าสิบล้าน”เมื่อแผ่นมันถูกเปลี่ยนมันจึงต้องตามน้ำไป จากเดิมที่ต้องการตัวคนรวยนี้ไปเรียงค่าไถ่ ถึงตอนนี้ต้องเอากับตำรวจเสียแล้ว

“ห้าสิบล้านไม่มีปัญหาคุณปล่อยตัวประกันให้เราก่อนสามคนตกลงไหม”โจรหัวเราะ

“ไม่มีทาง”ปัง!!!โจรยิงขึ้นฟา

“อย่ามาต่อรองไม่งั้น…”มันเอาปืนจ่อไปที่หัวเฉินหนาน

“ใจเย็นๆก่อนเราเข้าใจแล้ว”

ตำรวจหญิง”ไอ้เวรนี้มันเอาปืนจ่อหัวน้องนักเรียนเลวจริงๆ”

“คุณขับรถไปเถอะน่ามองทางด้วย”

“นายคิดว่าฉันเป็นใครหะน้องใหม่”เธอขับรถมุดรถไปมาหาช่องทางเข้าไปตีคู่อีกครั้งเพื่อดูสถานการณ์ แล้วชายตำรวจใหม่ก็ติดต่อไปหาหัวหน้าหน่วย

“หัวหน้าครับคนร้ายต้องการเงินห้าสิบล้าน”รถคันที่ตามมามีหัวหน้าหน่วย เฟิงหวัง อยู่ในนั้น

“เข้าใจแล้วฉันจะจัดการให้ถ่วงเวลาไว้ก่อน”

“ได้ครับ”จากนั้นเฟิงหวังก็โทรศัพท์ติดต่อไปยังสถานี

“หัวหน้าเฟิงดูเหมือนว่าพวกมันยังมีอีกหลายคนครับมีรถมอเตอร์ไซค์สีดำสองคันตามรถเมล์อยู่ด้วยครับ”คนขับรถรายงาน เฟิงหวังตกใจ

“นี้ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วเจ้าพวกนี้มันเป็นแก๊งใต้ดิน เรียกหน่วยเสริมมา”

“รับทราบครับ”หลังจากนั้นทุกหน่วยก็สื่อสารกัน ว่าพวกนี้เป็นแก๊งใต้ดินต้องระวังให้มากขึ้นแน่นอนว่าเฉินหนานเปิดใช้การได้ยินระยะไกลในสถานการณ์เช่นนี้เขาต้องใช้ประสาทสัมผัสทุกอย่าง เมื่อตำรวจสาวได้ยินก็สบถออกมา

“ไอ้พวกเวรเอ้ยฉันจะเอาตี*ยัดปากพวกแก”

“คุณใจเย็นๆก่อนดีกว่าครับน้องนักเรียนกำลังลำบากอยู่นะครับ”เธอเหยียบคันเร่งรถพุ่งไปที่รถเมล์ทันที จากนั้นตำรวจชายก็ใช้เครื่องขยายเสียงพูดออกไป

“เรากำลังเตรียมพร้อมเงินให้แล้วอย่างน้อยช่วยปล่อยน้องนักเรียนก่อนได้ไหม”โจรหัวเราะ

“ไม่มีทางฉันบอกแล้วห้ามต่อรอง”!!!!

“ให้ตายไอ้พวกเวรนี้”ตำรวจหญิงกล่าวด้วยความโมโห

เฉินหนานได้แต่มองตาปริบๆ เขาน่าจะเปลี่ยนชุดก่อนออกจากโรงเรียน แต่ว่าคงไม่ทันแล้ว อย่างน้อยการเป็นนักเรียนก็ดีเหมือนกัน มันทำให้ทุกคนประมาท เฉินหนานมองไปรอบๆอีกครั้ง มีรถมอเตอร์ไซค์ขับมาข้างๆพวกเขาแล้วในตอนนี้

“พี่ชายผมต้องรับกลับบ้านปล่อยผมไปเหอะเดี๋ยวแม่จะดุเอา”เฉินหนานทำหน้าตาใส่ซื่อ

“ไอ้เด็กเวรแก่ไม่ต้องมาแกล้งทำฉันรู้ว่าแกต่างจากเต็กทั่วๆไป”เฉินหนานกลหัวเราะ

“ยังไงพวกพี่โจรก็ไม่รอดหรอกอยู่บนรถแบบนี้จะหนีไปยังไง”

“ไอ้เด็กน้อยคนของเรามีไม่น้อยขอเพียงได้เงินก่อนแกคอยดูว่าเราจะหนีได้ไหม”เฉินหนานยิ้ม

“โอเคงั้นฉันจะคอยดู”เฉินหนานดูเวลาที่หน้ารถ

“โอให้ตายสามโมงแล้วฉันกะว่าจะไปถึงก่อนสี่โมง แต่ตอนนี้รถมันออกนอกเส้นทางมาเยอะไปแล้ว”นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหนานเริ่มมีความคิดที่จะซื้อรถ

“ให้ตายฉันต้องซื้อรถสักคันแล้วเนี่ยๆความจริงเฉินหนานขับรถเป็นตั้งแต่อายุสิบห้าแล้วเพียงแต่อายุเขายังไม่สามารถสอบใบขับขี่ได้ คนสอนคือพ่อของเขาช่วงปีใหม่ของทุกปีพ่อเขาจะอยู่หลายวัน ไม่นานเสียงโทรศัพท์เฉินหนานก็ดังขึ้น โจรหันมามองเขา

“ฉันรับสายได้ไหม”เฉินหนานถามไปที่โจร

“ตามสบาย”เฉินหนานแปลกใจที่มันไม่กลัวว่าตำรวจติดต่อมา ความเป็นนักเรียนได้เปรียบจริงๆ

“บอสคะคุณจะมากี่โมงคะ”ที่แท้เป็นชิงเยว่ที่โทรมา

“อ่อฉันมีปัญหาในการเดินทางนิดหน่อยอาจไปช้าเล็กน้อยน่าจะไม่เกินห้าโมงเย็นหรอก”

“เข้าใจแล้วค่ะ”เฉินหนานวางสายแล้วยิ้มก่อนจะมองไปที่โจร

“เห็นไหมแม่ฉันโทรตามแล้ว”โจรหัวเราะ

“แล้วยังไงต้องโทษแกด้วงซวยเอง”เฉินหนานถอนใจแล้วมองไปที่ทางข้างหน้าเฉินหนานยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

“โทษทีนะวันนี้ฉันรีบ”…