Chapter 5
แต่งโดย:Believe13
.
“ครับ น้ำพวกเขาก็อร่อยดีเหมือนกัน อร่อยกว่าของคุณอีก :)”
“มึงว่าไงนะ?”
“ก็ตอบคำถามคุณไงครับ น้ำของทั้งสามก็...”
“ร่านนักใช่มั้ย? มึงมานี่”
“เดี๋ยว! โอ๊ย คุณจะพาผมไปไหนอีกลากไปลากมาอยู่นั่นแหละ”
“ก็ใช้ปากทำให้กูบ้างไง มึงทำให้เพื่อนกูแล้วหนิ มึงก็ต้องทำให้กู”
“แล้วคุณคิดว่าผมได้ทำจริง ๆ เหรอ? มีสมองทำไมไม่คิด?” ร่างเล็กพยายามขัดขืนพร้อมกับเริ่มออกแรงใช้มือเอาหนังสือฟาดใส่อีกคนเพื่อให้คนตรงหน้าล้มเลิกที่จะลาก
แต่กลับถูกดึงกระชากให้แรงขึ้นมากกว่าเดิมจนหนังสือที่ยืมบางเล่มตกลงสู่พื้นเขายื้อร่างตัวเองเพื่อที่จะเก็บหนังสือทว่ากลับโดนดึง
“หนังสือผมตก! หยุดเดี๋ยวนี้”
“ซื้อใหม่ก็ได้หนิเงินที่ได้จากการขายตัวของมึงก็มีเยอะ”
ดูเหมือนอยู่ ๆอีกคนก็เริ่มมีอารมณ์โมโหความรุนแรงในการจับข้อมือของเขานั้นแทบจะหักคามือได้อยู่แล้วผีเข้าผีออกรึไง?ไม่ว่างเล่นกันหรอกเข้าใจมั้ย? เวลาน่ะสำคัญกับเขามาก
“ผมไม่มีเงินพอที่จะซื้อคืนเข้าใจมั้ย! บ้าไปแล้วรึไง”
“แค่ใช้ปากมันจะยุ่งยากอะไรวะเงินกู กูก็ให้มึงได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”
“แต่ผมไม่ง่ายผมแค่ถูกยัดเยียด! คุณ้าเองไม่ใช่รึไง?”
“เออแล้วกูก็้าตอนนี้ด้วย”
“ไม่! ผมต้องกลับบ้าน!” งาข้าวพยายามสบัดข้อมือออก
“แต่มึงต้องตายคาอกกูก่อน”
ร่างเล็กค่อนข้างใแม้ว่าจะต้านทานอีกคนยังไงณ ตอนนี้กลับถูกอุ้มพาดบ่าไปเสียแล้ว สันหนังสือที่ยังเหลืออยู่เริ่มออกแรงทุบเข้าไปที่หลังสองขาเองก็เช่นกันกำลังดิ้นไปดิ้นมาจนสุดท้ายเสือจึงทำการรวบขาให้นิ่ง
“ระวังมึงเจอกูทำกลับแน่ทุบได้ทุบไป”
“มึงจะมากเกินไปแล้วนะเว้ยปล่อยกูเดี๋ยวนี้” คนที่ถูกอุ้มเริ่มเปลี่ยนสรรพนามในการพูดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธเคือง
“สันดานมึงออกเร็วไปกูกำลังอยากจะเห็นมึงตอแหลอยู่นะ เหอะ”
“ก็มึงทำแบบนี้สนุกเหรอวะเล่นสนุกกับชีวิตคนอื่น กูไม่เล่นด้วย”
“ถ้ากับมึงกูสนุกมากและกูก็สนุกกับของเล่นทุกชิ้นโดยเฉพาะเวลาเห็นมึงดิ้น ดิ้นด้วยความทรมาน”
“โรคจิตไอสั-”
ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากพูดด่าออกไปร่างนั้นก็ถูกโยนเข้าไปในรถคันนึงทันทีเขาตะเกียกตะกายที่พยายามจะลุกขึ้นแต่กลับถูกประตูรถปิดดักหน้าเสียก่อนพร้อมกับเสียงล็อคประตูรถด้วยเช่นกัน
ณ ตอนนี้เหงื่อเริ่มผุดเป็เม็ดใหญ่อีกคนจะพาเขาไปทำเื่บัดสีจริง ๆ หรือ? แล้วหนังสือแล้วกระเป๋าสะพายที่อยู่บนห้องของเขาล่ะ? ไหนจะแม่ที่เขาต้องรีบกลับบ้านเพื่อไม่ให้ท่านเป็ห่วงแกจะกินมื้อเย็นอะไรล่ะ?
ไม่นานนักร่างสูงก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับโยนกระเป๋านักเรียนใส่หน้าเขางาข้าวจับกระเป๋าวางลงข้างล่างก่อนจะลุกขึ้นพยายามที่จะดันร่างใหญ่ออกแต่กลับถูกมัดข้อมือทั้งสองพันธนาการโดยเชือกเส้นใหญ่
“ปล่อยกู! กูจะกลับบ้าน ไอเสือ”
“ปล่อยมึงก็โง่ละสัสได้ข่าวว่ามึงฮอตขึ้น เพื่อนกูชอบมึงเยอะขึ้น โดยเฉพาะผู้ชาย”
“กูไม่้ามึงเองไม่ใช่เหรอที่ทำให้กูเป็แบบนี้ โอ๊ย ไอสัส”
แรงมือหยาบจับเข้ามาที่ต้นขางาข้าวจงใจถีบไปยังอกของร่างแกร่งทันทีถึงแม้วามันจะโดนรอบเดียวทว่าตอนนี้ขาของเขาถูกรัดด้วยเชือกอีกแล้วนี่มันลักพาตัวนี่หว่าไอเชี่ย
“ปล่อยกูเถอะเสือมันไม่ตลก”
“เหรอ?กูกำลังสนุกอยู่เลย”
คำพูดของเสือเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ เขาชายแท้ทั้งแท่งทำไมต้องมาเสียให้กับเื่แบบนี้ด้วยวะ?
เสียงปิดประตูรถดังขึ้นหลังจากที่เสือจัดการมัดข้อมือขาของคนที่พยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดจากเชือกเชือกหนาที่ข้อมือมันมัดอยู่ที่ด้านหลังจากนั้นสักพักเสือก็กลับเข้าสู่รถยนต์คนหรูพร้อมกับสตาร์ทรถและขับออกไปจากสถานศึกษา
เดี๋ยวนี้เขาให้นักเรียนเอาเข้ามาได้แล้วหรือ?อ้อ หลานผอ.จะทำอะไรก็ได้งั้นสิ?
รถยนต์คันหรูบัดนี้กำลังขับออกนอกเส้นทางงาข้าวปิดปากเงียบไม่พูดเอ่ยคำใดออกมาเขาพยายามมองขยิบตาดูว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงไหนของจังหวัด
เอี๊ยด!
..
ตุบ!
“!!”
ร่างของคนที่ถูกมัดบัดนี้กลิ้งตกลงสู่เบาะรถจากเดิมที่กำลังเผยอหน้าขึ้นมองงาข้าวทรงตัวลุกขึ้นนั่งดี ๆสุดท้ายเสียงคนที่พึ่งออกประตูรถไปกำลังเปิดประตูด้านกลังตรงที่เขานั่งอยู่ทันทีพร้อมกับพาดบ่าอุ้มไปที่ไหนสักที่
“เสือ! คุณพาผมมาที่ไหน?”
“บ้านที่กูอยู่คนเดียวมึงจะได้ร้องออกมาได้สบายใจไง”
“นี่คุณจะให้ผมทำเื่แบบนี้จริงๆ เหรอ? อย่า! ไม่เอา ไอสัส หยุดเดิน!”
เสือไม่ได้ฟังคำขอของคนที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่แต่กลับอุ้มแบกตัวและเดินเข้าไปยังบ้านหลังใหญ่ทันทีโดยไม่สนคำพูดคำจาใด ๆของคนร่างเล็กเลยแม้แต่น้อยเวลาทีก้าวขั้นบันไดแต่ละขั้นนั้นมันยิ่งทำให้หัวใจของงาข้าวเต้นสั่นไปด้วยความกลัวบางทีการพูดจาดี ๆ อาจจะช่วยให้อีกคนสงบและไม่ทำเื่อะไรที่จะเกิดขึ้นเร็ว ๆนี้ก็เป็ได้
“เสือผมไม่เล่น ผมต้องกลับบ้าน แม่ของผมยังไม่รู้เลยว่าผมออกมาที่ไหน”
“ทีแบบนี้มาพูดเพราะเื่แม่มึงไม่ต้องห่วงกูโทรบอกไปละว่ามึงมาทำงานกับกูที่บ้านอาจจะพักยาว”
“โกหก! คุณยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำ ที่บ้านผมไม่มีมือถือ!”
เสือหัวเราะ และยกยิ้มแสยะขึ้นมายกใหญ่ก่อนจะเดินผลักประตูห้องนอนจัดการล็อคให้เรียบร้อย
“ว้าความแตกซะได้ ใช่กูยังไม่ได้บอก แต่มึงไม่ต้องห่วงคนของกูดูแลแม่มึงอย่างดีแน่”
“คุณจะทำอะไรแม่ผม?คุณจะทำอะไร? อย่าเด็ดขาด” งาข้าวพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอเสมือนว่าตอนนี้น้ำตาของเขาเริ่มที่จะไหลออกมาด้วยความกลัวว่าแม่จะเป็อันตราย
“กูไม่ทำอะไรหรอกแต่คนของกูทำ แค่ดูแลแม่มึงจะเป็อะไรไป?”
“คุณรู้บ้านผม?” ถ้าหากอีกคนรู้ขึ้นมาจริง ๆก็เท่ากับว่าเห็นสภาพบ้านของเขาไปแล้วน่ะสิ?
“กูรู้ตั้งนานละเก็บข้อมูลทาสไม่ใช่เื่ยากยิ่งคนอ่อนเื่เทคโนโลยี กูยิ่งตามตัวง่าย”
หัวใจในอกสั่นระรัวงั้นแสดงว่าที่ผ่านมาอีกคนคอยจับตามองดูเขาทุกการกระทำเลยใช่มั้ย?ก็ว่าอะไรบางอย่างมาติดอยู่ตามห้องเขา ทำไมไม่เอะใจเลยล่ะ?ไอเราก็คิดว่าของประดับฝ้าเพดานซะอีก...
ก็เคยได้ยินคำว่ากล้องวงจรปิดอยู่แต่จริง ๆ แล้วกล้องวงจรปิดคือมันเปิดอยู่ตลอดเวลาเหรอ
*ตุบ*
เสือโยนอีกคนลงบนเตียงขนาดคิงไซส์คนที่ถูกโยนเริ่มชันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงและถอยห่างจากคนที่กำลังเคลื่อนตัวมาใกล้ ๆ ณตอนนี้งาข้าวดูเหมือนจะไม่ได้สติขึ้นมาเพียงเล็กน้อยลมหายใจเข้าออกเริ่มถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เพราะว่าอะไรล่ะ?ก็ชีวิตแม่กำลังตกอยู่ในมือของเสือ เสือเองก็พอจะรู้ว่าเวลาพูดถึงแม่อีกคนขึ้นมาคนที่กำลังสั่นกลัวจะอยู่ในสภาพแบบไหน
“เสือ อย่า ขอร้องผมต้องกลับไปหาแม่ คนของคุณจะดูแลผมดีเหรอ?”
“ไม่รู้สิ ดีมั้ง?หรือไม่ดีดี?”
“เสือ ผมไม่เล่นขอร้องล่ะครับ ถ้าหากดูแลไม่ดีก็ปล่อยผมไป..”
“กูปล่อยแน่”
“แต่ปล่อยข้างในและข้างนอกตัวมึง :)”
137
![เทพยุทธ์ขมังเวทย์[ปลดอ่านฟรีทุก7วัน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767863715_38162588.webp)
