เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        จางเสี่ยวเสียกลับไปบ้านพ่อแม่ของเธอก่อน พูดคุยกับพ่อแม่ของเธออยู่ครู่หนึ่ง กินอาหารกลางวันเสร็จ ก็แวะไปเยี่ยมบ้านพี่น้องผู้ชายสองสามหลัง จากนั้นจึงไปที่บ้านของน้าสะใภ้ ซึ่งก็คือบ้านคุณป้าแท้ๆ ของหลี่กุ้ยจือนั่นเอง

        เมื่อจางเสี่ยวเสียได้พบกับน้าสะใภ้ เธอก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังโดยละเอียด “น้าสะใภ้ ฉันหวังว่าน้องกุ้ยจือกับเจ้ารองของบ้านเราจะได้ลงเอยกัน แต่ว่าเจ้ารองบ้านเราเขาไม่มีความคิดที่จะแต่งงานใหม่อีกแล้วค่ะ เขาคงกลัวว่าถ้าแต่งงานใหม่จะทำให้ลูกสาวต้องลำบากใจ อีกอย่างคือเขาเคยเจ็บปวดเพราะผู้หญิงมาก่อน ตอนนั้นที่หลิวกุ้ยหลานสวมเขาให้เจ้ารองซะใหญ่โต ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายคนแรกในละแวกหมู่บ้านไม่กี่แห่งนี้ที่ถูกขอหย่า มันช่างน่าสมเพชอะไรเช่นนี้ หนูก็เลยคิดว่าในเมื่อเจ้ารองไม่เต็มใจ สู้แนะนำน้องกุ้ยจือให้รู้จักกับเจ้าสามบ้านเราดีกว่า น้าสะใภ้ว่ายังไงคะ?”

        น้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียฟังเรื่องราวทั้งหมดจบก็ยังไม่ได้แสดงท่าทีในทันที เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก “นึกไม่ถึงว่าน้องสามีของเธอจะไม่เห็นด้วย เขาคงรังเกียจที่กุ้ยจือมีลูกชายติดมาด้วยใช่ไหมล่ะ? ผู้หญิงที่มีลูกชายติดเนี่ย มักจะแต่งงานยากกว่าผู้หญิงที่มีลูกสาวติดนะ เพราะเด็กผู้ชายมีเรื่องให้ใช้เงินเยอะกว่า ขนาดลูกชายตัวเองแท้ๆ บางทียังไม่ค่อยเอาใจใส่ นับประสาอะไรกับการเลี้ยงลูกคนอื่น”

        จางเสี่ยวเสียตอบ “ในใจเจ้ารองบ้านฉันคิดยังไง ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน เขาก็แค่ไม่อยากแต่งงานใหม่อีกแล้ว ฉันให้น้องสาวสามีช่วยพูดเกลี้ยกล่อมแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล”

        น้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย “น่าเสียดายจริงๆ กุ้ยจือพอใจน้องสามีของเธอมากเลยนะ ในเมื่อเป็นไปไม่ได้ ก็คงต้องเสียดายจริงๆ ส่วนน้องสามีคนที่สามบ้านเธอน่ะ เขาปากแหว่งไม่ใช่เหรอ น้องสาวของเธอคงไม่ชอบหรอก”

        จางเสี่ยวเสียกล่าวแย้ง “น้าสะใภ้ ถึงเจ้าสามบ้านฉันจะปากแหว่งไปหน่อย แต่เขาเป็นคนดีมากนะคะ ขยันขันแข็ง ซื่อสัตย์ ถ้ากุ้ยจือแต่งงานมีลูกติดไปอยู่ด้วย รับรองว่าจะไม่ลำบากแน่นอน เขาจะต้องรักลูกของกุ้ยจือเหมือนลูกตัวเองแน่ๆ ถึงตอนนั้นกุ้ยจือก็มีลูกให้เจ้าสามบ้านเราอีกคน ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ดีเหรอคะ ฉันขอพูดอะไรที่น้าสะใภ้อาจจะไม่ชอบฟังหน่อยนะคะ น้องกุ้ยจือดีแค่ไหนก็เป็นแม่ม่ายแต่งงานครั้งสองแล้ว แถมยังมีลูกติดอีก จะไปหาผู้ชายที่ไม่เคยแต่งงานมาก่อนดีๆ น่ะเป็นไปไม่ได้หรอก ก็ต้องแต่งกับคนที่เคยแต่งงานมาแล้ว ไปเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกคนอื่น เจ้าสามบ้านหนูนอกจากเรื่องปากแหว่งเล็กน้อยนั่นแล้ว ก็ไม่มีอะไรไม่ดีเลย น้องกุ้ยจือแต่งกับเขาไม่เสียเปรียบแน่นอน หลิวกุ้ยหลาน ภรรยาเก่าของเจ้ารองบ้านหนู หน้าตาก็สวย ตอนนั้นก็ยังสาว ไม่ใช่ว่ายังต้องไปเป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นเหรอคะ แต่งเข้าเมืองแล้ว ยังไงล่ะ? เป็นแม่เลี้ยงไม่ใช่เรื่องง่ายนะคะ!”

        คำพูดเหล่านี้ของจางเสี่ยวเสียทำให้น้าสะใภ้ของเธอเริ่มคล้อยตามทีละน้อย

        หลังจากครุ่นคิดอย่างละเอียด น้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียจึงแสดงท่าที “ที่เธอพูดมาเมื่อกี้ก็มีเหตุผลมากนะ เธอนี่ใส่ใจกุ้ยจือจริงๆ เจ้าสามคนนั้น นอกจากเรื่องปากแหว่งเล็กน้อยนั่นแล้ว ก็ไม่มีข้อเสียใหญ่อะไรจริงๆ กุ้ยจืออยู่กับเขาก็ไม่เสียเปรียบหรอก”

        ทันใดนั้นน้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียก็พาจางเสี่ยวเสียไปที่บ้านของหลี่กุ้ยจือ

        เวลานี้หลี่กุ้ยจือยังไม่ได้ลงไปทำงานในไร่นา ลานบ้านของเธอไม่ใหญ่ แต่ก็จัดเก็บได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

        สามีของหลี่กุ้ยจือเพิ่งเสียชีวิตไปได้เพียงครึ่งปีกว่า เวลาอยู่ข้างนอกเธอยังสวมใส่เสื้อผ้าสีเรียบๆ แต่พออยู่บ้านตัวเอง เธอก็แต่งตัวสีสันฉูดฉาด

        หลี่กุ้ยจือสวมเสื้อแขนสั้นสีแดงสด คู่กับกางเกงสีขาวนวล และรองเท้าแตะสีแดงเข้ม     

        “ป้าสาม พี่เสี่ยวเสีย มากันแล้วเหรอคะ เข้ามานั่งในบ้านก่อนเร็ว” หลี่กุ้ยจือเชื้อเชิญทั้งสองคนเข้าไปในห้องโถงอย่างกระตือรือร้น จากนั้นเธอก็ผ่าแตงโมมาวางไว้ตรงหน้าทั้งสองคน “ลองชิมดูสิคะ นี่แตงโมที่ปลูกเองในไร่ที่บ้าน รสชาติก็พอๆ กับที่ขายในตลาดเลยค่ะ”

        เมื่อเห็นชิ้นแตงโมที่ใสเป็นประกายราวหินโมรา จางเสี่ยวเสียถึงกับน้ำลายแทบไหล เธอรีบหยิบชิ้นใหญ่ขึ้นมากัดคำโต แม้แตงโมจะเป็นของที่หลี่กุ้ยจือปลูกเอง แต่รสชาติก็ไม่แพ้แตงโมจากตลาดเลย หวานกรอบ ฉ่ำน้ำ เมล็ดไม่ใหญ่ เปลือกไม่หนา สรุปแล้วอร่อยจนวางไม่ลง     

        “พี่เสี่ยวเสีย เรื่องของฉันเป็นยังไงบ้างแล้วคะ?” เรื่องที่หลี่กุ้ยจือพูดถึงนั้น แน่นอนว่าเป็นเรื่องการแต่งงานกับหลินกั๋วผิง

        จางเสี่ยวเสียรีบกลืนแตงโมที่อยู่ในปากลงไป “น้องกุ้ยจือ วันนี้พี่มาก็เพราะเรื่องนั้นแหละ น้องสามีของพี่น่ะ เขาไม่อยากแต่งงานใหม่อีกแล้ว พี่ใช้วิธีที่ควรใช้ไปหมดแล้ว เธออย่าเข้าใจผิดนะ เขาไม่ได้ไม่พอใจตัวเธอ เขาแค่ไม่คิดจะแต่งงานใหม่อีกแล้ว กุ้ยจือ พี่ว่าเจ้าสามบ้านเราเหมาะกับเธอมากกว่าเจ้ารองนะ เจ้าสามยังไม่เคยแต่งงาน เป็นคนดีเหมือนกัน แค่ปากแหว่ง พูดไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่ถ้าคบกันนานๆ ก็จะฟังรู้เรื่องว่าเขาพูดอะไร เจ้าสามขยันกว่าเจ้ารองอีกนะ เขาไม่เคยแต่งงานมาก่อน ถ้าเธอมีลูกติดแต่งเข้าไป เขาจะดูแลน้องกับลูกของน้องอย่างเต็มใจแน่นอน ดีกว่าแต่งกับเจ้ารองบ้านเราตั้งเยอะ เธอว่าไหมล่ะ?”

        น้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียรีบพูดเสริม “กุ้ยจือ พี่เสี่ยวเสียของเธอพูดถูกนะ ป้าว่าเธอแต่งกับเจ้าสามบ้านหลินก็ดีนะ ไอ้เรื่องปากแหว่งเล็กน้อยนั่นไม่นับว่าเป็นอะไรหรอก ขอแค่เขาเป็นคนดี ตั้งใจใช้ชีวิตอยู่กับเธอ ดูแลเธอกับเผิงเผิง ให้ดีก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”

        “พวกคุณหมายความว่ายังไงคะ พี่ชายไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นน้องชาย พวกคุณเห็นฉันเป็นอะไรกัน?” หลี่กุ้ยจือไม่พอใจขึ้นมาทันที เธอรู้สึกว่า     ป้าของเธอกับจางเสี่ยวเสียกำลังดูถูกเธอ

        น้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียไม่คิดว่าหลี่กุ้ยจือจะมีปฏิกิริยาตอบโต้รุนแรงขนาดนี้ “กุ้ยจือเอ๊ย ป้ากับพี่เสี่ยวเสียของเธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ แล้วก็ไม่ได้บังคับให้เธอแต่งกับเจ้าสามบ้านหลินสักหน่อย นี่กำลังปรึกษากับเธออยู่ไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอเต็มใจก็นัดให้พวกเธอสองคนมาดูตัวกัน ถ้าเธอดูแล้วชอบค่อยว่ากันอีกที ถ้าดูแล้วไม่ชอบก็แล้วไปเจ้ารองบ้านหลินน่ะดีจริง หน้าตาก็ดี ค้าขายก็เป็น แต่เขามีลูกสาวติดมาด้วยนะ เป็นแม่เลี้ยงน่ะไม่ง่ายเลย เจ้าสามไม่มีภาระ นิสัยก็ดีมาก เธอกับเผิงเผิงแต่งเข้าไปรับรองว่าจะไม่ลำบากแน่นอน”

        เมื่อหลี่กุ้ยจือพูดเช่นนั้นแล้ว แน่นอนว่า จางเสี่ยวเสียก็ไม่กล้าพูดอะไรมากอีก บางเรื่องก็ยังคงต้องให้น้าสะใภ้ของเธอเป็นคนพูด เพราะอย่างไรเสียเธอก็เป็นป้าแท้ๆ ของหลี่กุ้ยจือ

        น้าสะใภ้ของจางเสี่ยวเสียพูดเกลี้ยกล่อมหลี่กุ้ยจือด้วยเหตุผลและความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากชั่งใจอยู่หลายครั้ง ในที่สุดหลี่กุ้ยจือก็ตกลงที่จะไปดูตัวกับหลินกั๋วอัน

        เมื่อจางเสี่ยวเสียกลับถึงบ้าน พระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกแล้ว เธอจึงไม่ได้ออกไปทำงานในไร่นา จากนั้นเธอก็เริ่มลงมือทำอาหารเย็น     

        ระหว่างกินข้าวเย็น จางเสี่ยวเสียก็รีบบอกหลินกั๋วเซิ่งด้วยท่าทีใจจดใจจ่อว่า หลี่กุ้ยจือตกลงจะมาดูตัวกับเจ้าสามบ้านตนแล้ว จากนั้นก็ให้หลินกั๋วเซิ่งไปบอกเจ้าสามให้เตรียมตัวให้ดี จะได้สร้างความประทับใจแรกที่ดีแก่ฝ่ายหญิง     

        เมื่อรู้ว่าหลี่กุ้ยจือยอมมาดูตัวกับหลินกั๋วอัน หลินกั๋วเซิ่งก็ดีใจมาก ในฐานะพี่ชายคนโต เขาย่อมหวังให้น้องชายคนเล็กสุดคนนี้ได้มีครอบครัว มีลูกมีเต้าสักที

        หลินกั๋วเซิ่งนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “เรื่องนี้เธอไปบอกเจ้าสามเองเถอะ เธอพูดเก่งกว่า แต่ฉันว่าลองไปบอกเจ้ารองก่อน ให้เจ้ารองไปคุยกับเจ้าสามจะดีกว่า”     

        จางเสี่ยวเสียตอบ “ก็ได้ งั้นกินข้าวเสร็จฉันจะไปเลย”

        “แม่คะ ไม่ใช่ว่าจะให้น้ากุ้ยจือแต่งงานกับอารองเหรอคะ ทำไมถึงกลายเป็นแต่งกับอาสามล่ะคะ?” หลินหงเหมยถามเบาๆ

        จางเสี่ยวเสียหยิบตะเกียบเคาะหัวหลินหงเหมยทีหนึ่ง พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เด็กๆ อย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่”

        หลินหงเหมย “…”