หลังจากใช้เวลาพักฟื้นจนร่างกายหายสนิทดีวูล์ฟและลูกทีมก็เตรียมตัวสำหรับภารกิจต่อไปคือการไปประจำการที่ฐานในประเทศซาอุดีอาระเบีย แม้จะอิดออดกันอยู่บ้างเพราะปกติแล้วทีม Maddog ไม่เคยอยู่กับที่เพราะต้องปฏิบัติภารกิจกันเป็รายวันมากกว่าการนั่งอยู่เฉย ๆ ภายในฐานเพื่อสังเกตการณ์ แต่ไม่สามารถขัดได้เพราะเป็คำสั่งตรงจากประธานาธิบดี
"เตรียมพร้อมแล้วนะทุกคน" เจสันสั่งลูกทีมให้ตรวจเช็กอุปกรณ์ที่จำเป็ต้องใช้"Maddog ช่วยยกอุปกรณ์การแพทย์ของคุณหมอขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที" เจสันออกเสียงสั่ง พวกเขาจึงต้องปฏิบัติตาม
"เอามานี่สิ ยืนบื้ออยู่ได้" รอตเดินไปบอกพยาบาลสาวที่ยืนถืออุปกรณ์เต็มสองไม้สองมือ
"พูดดี ๆ สิวะ ไอนี่" ฮัสกี้เดินมาตีไหล่รอตอย่างแรง "ขอโทษทีนะพวกฉันพูดจาดี ๆ กันไม่เป็" พยาบาลสาวยิ้มให้ฮัสกี้ ในขณะที่รอตเบะปากแล้วเดินออกไป
"ให้ฉันขนอันนี้ไปหรอ" วูล์ฟถามอิโลน่าที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกระเป๋าใบใหญ่
"ไม่ตอบงั้นเรอะ" วูล์ฟเดินเข้าไปประจันหน้าคุณหมอจอมหยิ่งที่ยังคงยืนนิ่งไม่มีทีท่าว่าจะพูดด้วยแต่อย่างใด ไม่มีใครคาดคิดวูล์ฟยกอุปกรณ์ในกล่องขึ้นหลังและอุ้มคุณหมอสาวจอมถือตัวในท่าอุ้มเ้าสาวไปด้วย สร้างความตกตะลึงให้ทุกคน โดยเฉพาะอิโลน่า
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" เธอพยายามดิ้นแต่ไม่เป็ผล
"ฉันถามเธอแล้วนะ ก็เห็นไม่มีปากนึกว่าเป็อุปกรณ์การแพทย์ด้วยเลยต้องขนขึ้นฮอไง ????" วูล์ฟยกยิ้มแม้จะไม่มีใครเห็นแต่สายตาของเขาบ่งบอกได้ชัดว่าเ้าตัวกำลังสนุกอยู่
"คิดว่าปิดแมสก์แล้วฉันจะดูไม่ออกหรอว่าคุณทำหน้าอย่างไรอยู่น่ะ ????" อิโลน่าพยายามดิ้นอีกครั้ง
"นิ่ง!! จะถึงอยู่แล้วยัยบ้า" วูล์ฟดุเสียงเข้มแต่อิโลน่าไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ในที่สุดวูล์ฟก็อุ้มคุณหมอสาวมาที่เฮลิคอปเตอร์ได้สำเร็จ เขาจงใจโยนอีกคนขึ้นไปจนก้นกระแทก
"เอ้านึกว่าเธอเป็กระเป๋า" จากนั้นวางกระเป๋าอุปกรณ์อย่างเบามือที่สุด ซึ่งการกระทำต่างกันอย่างลิบลับ อิโลน่ากำมือแน่น ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเธออย่างนี้มาก่อน
"จะทำอะไร โกรธหรอ ฮึ" เขาพูดแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจ ปล่อยให้อิโลน่าปั้นหน้าโกรธอยู่คนเดียวบนฮอ
"555555" เสียงหัวเราะของรอตและมาสติฟฟ์ดังขึ้นเพราะทั้งสองเห็นเหตุการณ์เต็มสองตา
"ทำดี" มาสติฟฟ์ตบไหล่วูล์ฟสองที
"หาเื่ใส่ตัวดีนะแกน่ะ" ฮัสกี้ส่ายหัว
"ยัยนั่นสมควรโดน บังอาจทำฉันไว้แสบ แค่นี้ยังน้อยไป" วูล์ฟนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาถูกอิโลน่าราดแอลกอฮอล์บนแผลสดคราวก่อน
ขณะกำลังคุยกับลูกทีมวูล์ฟก็สังเกตเห็นเอเลน่าลากกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากเต็นท์แพทย์คนเดียว "อ้าวเธอ ไหวไหมมาฉันช่วย" ทีม Maddog มองหน้ากันอย่างงง ๆ เป็ครั้งแรกที่ได้เห็นว่าหัวหน้าทีมของพวกเขาช่วยเหลือคนอื่นนอกจากคนในครอบครัว
"วันนี้เครื่องบินตกแน่ ๆ" ฮัสกี้ตบเข้าที่ปากของรอต "ปากเสีย เขาเรียกว่าฝนตกแน่ ๆ" ทุกคนไม่ได้สนใจอะไรต่อ ต่างฝ่ายต่างขนสัมภาระของตัวเองขึ้นเครื่องก่อนหัวหน้าทีม
"คุณหายเจ็บแล้วหรอคะ" เอเลน่าถามขณะกำลังเดินข้างกัน
"ไม่เจ็บั้แ่แรกแล้วล่ะ แค่นี้สบาย ๆ" วูล์ฟตอบโดยไม่หันหน้ามา
เอเลน่าพิจารณาใบหน้าด้านข้างของผู้กองจอมเ็า แม้จะมีแมสก์ปิดปากบดบัง ผิวกร้านเพราะกรำศึกหนัก แต่ก็ดูดีไม่น้อย เธอแอบอมยิ้มเล็กน้อย ไม่มีบทสนทนาใด ๆ ระหว่างกัน เมื่อถึงเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพ ทุกคนก็นั่งประจำตำแหน่งเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไปยังซาอุดีอาระเบียซึ่งเป็จุดศูนย์กลางในภูมิภาคตะวันออกกลาง สหรัฐอเมริกาตั้งฐานทัพไว้ที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทางทหาร การซ้อมรบร่วม ติดตั้งและเสริมอาวุธรุ่นใหม่ให้กับกองทัพซาอุดิอาระเบีย โดยกระจายกันออกไปตามเขตต่าง ๆ ซึ่งฐานที่ทีม Maddog นำโดยพันเอกเจสัน และทีมแพทย์แอสคลีเพียสจะไปนั้น ตั้งอยู่ที่ Hafar Al-Batin เป็เมืองหนึ่งในจังหวัดทางตะวันออกของประเทศซาอุดีอาระเบีย ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนประเทศคูเวตราว 94 กิโลเมตร และชายแดนประเทศอิรักราว 74 กิโลเมตร ซึ่งใกล้มากพอที่จะสามารถจับตาดูสถานการณ์ทั้งสองประเทศได้อย่างใกล้ชิด ใช้เวลาราว 6 ชั่วโมง เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพก็ลงจอดอย่างปลอดภัย
USA Base, Hafar Al-Batin, Saudi Arabia
การเดินทางด้วยความเหนื่อยล้ากอปรกับอากาศที่ร้อนทำให้ทีมแพทย์หลายคนเกิดอาการหน้ามืดเมื่อมาถึง
"อะไรแค่นี้ก็เป็ลมแล้วหรอ ถามจริง" รอตพูดขึ้นมา
"เขาก็ผู้หญิงธรรมดาไหมล่ะไอโง่ ไม่ใช่ควายถึกอย่างพวกเรา" มาสติฟฟ์เดินมาผลักหัวรอต
"พี่รอตจะไม่โง่ได้ไงล่ะ พวกพี่เล่นตบหัวเขาแบบนี้แต่เด็กแล้วอะ" โร้ดพูดแทรกขึ้น รอตได้ยินดังนั้นจึงวิ่งไล่เตะน้องเล็ก
"อย่ามัวแต่เล่นกัน มาขนของสิวะ" นอร์แมนที่กำลังขนอุปกรณ์ทั้งหลายลงจากเฮลิคอปเตอร์บ่น ทีม Maddog ต้องมาช่วยขนอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อขนสัมภาระทุกอย่างลงจากเครื่องบินเสร็จทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักในเต็นท์นอน ทีม Maddog หยิบอาวุธปืนคู่ใจมานั่งทำความสะอาด
"ปืนฉันฝืดหมดละมั้งไม่ได้ล่าเหยื่อเลยมาเป็อาทิตย์ละ" มาสติฟฟ์พูดขึ้นขณะกำลังขัดถู AA-12 ลูกรักอย่างทะนุถนอม
"เตรียมตัวไว้เหอะฉันสังหรณ์ใจไม่ดีเลย ั้แ่มาที่นี่แล้ว" วูล์ฟมีความรู้สึกแปลก ๆ ั้แ่เหยียบเท้าลงฐานทัพ
"ผมว่าแล้ว พี่ดูระแวงด้านนอกมากเลยนะ" โร้ดที่เช็ดบาเร็ตต์ M 82 คู่ใจเอ่ยขึ้น
"เรากำลังอยู่ในถิ่นศัตรูนะ พวกอัลกออิดะห์รายล้อมเราไปหมด ถึงแม้รัฐบาลของที่นี่จะสนับสนุนเราก็เถอะ อย่าลดการ์ดลงเด็ดขาด" วูล์ฟย้ำสติทุกคนในทีม
"อาทิตย์นี้พวกเราเหลาะแหละกันมาก พรุ่งนี้หาไรทำกันเหอะ ตอนเดินเข้ามาฉันเห็นของเล่นใหม่ด้วยว่ะ" มาสติฟฟ์เอ่ย
"ไอ้รถถังนั่นสินะ ???? ฉันเอาด้วย อยากขับมานานแล้ว" รอตพยักหน้า
"ฉันคงต้องขอพ่อซ้อมทหารที่นี่เสียหน่อยจะได้ไม่เป็ตัวถ่วงเรา" วูล์ฟเสนอความคิด ซึ่งทุกคนเห็นด้วย
"โร้ดแกก็ฝึกยิงปืนใหญ่เอาไว้บ้างล่ะ เผื่อจำเป็ต้องใช้"
"ครับพี่"
"งั้นวันนี้พอแค่นี้ พรุ่งนี้ค่อยแบ่งงานกันก็แล้วกัน" วูล์ฟออกคำสั่งให้หน่วยพักผ่อน
"ทาลอสแกมานอนกับฉันสิ วันนี้ไม่ต้องเครียดรู้ไหม" วูล์ฟตบที่นอนข้างตัวให้สุนัขสีดำตัวใหญ่เข้ามานอน
ทหารทุกคนต่างหลับใหลเพื่อพักเอาแรง ยกเว้นทหารเวรยามที่ต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัดในการสอดส่องอันตรายรอบค่าย หารู้ไหมว่าการกระทำของพวกเขาถูกจับตามองจากคนกลุ่มหนึ่งในความมืออยู่ตลอดเวลา
.
.
.
.
.
05.00 น.
ทีม Maddog นำโดยวูล์ฟออกมาวิ่งพร้อมทหารในค่ายเพื่อฝึกกำลังขาและพลังในร่างกายเป็เวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม หลังจากนั้นพวกเขาจึงกระจายกันไปฝึกต่อสู้ระยะประชิดให้ทหารแนวราบ กลุ่ม Maddog มีความเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้หลายแขนงเพราะร่ำเรียนมาจนเกือบครบทั่วทุกมุมโลก แต่คนที่สามารถสู้ในระยะประชิดได้ดีที่สุดในกลุ่มคือวูล์ฟและรอต ที่เป็แนวหน้า ส่วนคนอื่นถนัดการใช้ปืนและมีด จึงแยกไปสอนตามคำสั่ง
"พวกนายคงเคยได้ยินมวยไทยกันมาบ้างใช่ไหม" วูล์ฟถาม นายทหารหลายคนพยักหน้า
"ใครเคยฝึกมวยไทยบ้าง ออกมาด้านหน้า" นายทหารหลายสิบนายเดินออกมาหน้าแถว
"มวยไทยคืออะไร" วูล์ฟถามทหารนายหนึ่งซึ่งยืนใกล้เขา
"เป็ศิลปะต่อสู้ที่ใช้ร่างกายเป็อาวุธทั้งหมัด เท้า เข่า ศอก ครับ"
"ดี วันนี้ฉันจะแบ่งพวกแกออกเป็สองกลุ่ม คือ กลุ่ม A และ B วันนี้ให้กลุ่ม A ฝึกมวยไทยั้แ่ขั้นพื้นฐาน คือตั้งท่าจดมวย การใช้อวัยวะส่วนต่าง ๆ โดยจะให้ร้อยโทรอตไวเลอร์ และนายทหารด้านหน้านี้ช่วยฝึกพื้นฐานพวกแกก่อน"
"ส่วนกลุ่ม B ตามฉันมา" วูล์ฟนำทหารกว่า 40 นาย ตามไปอีกฝั่งหนึ่ง
"วันนี้ฉันจะสอนแกเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้อย่างหนึ่งซึ่งเป็การศิลปะต่อสู้จากอิสราเอล"
"อะไรครับผู้กอง มีศิลปะการต่อสู้ที่เจ๋งกว่าที่กองทัพสอนเราอีกหรอ" นายทหารคนหนึ่งยกมือถาม
"เพราะพวกแกอยู่แต่ในกะลา โลกนี้มีศิลปะการต่อสู้มากมายแต่อันที่ฉันจะสอนแกต่อไปนี้ คือ สามารถใช้ได้จริงและป้องกันตัวเองจากอาวุธหลากหลายได้ มันเรียกว่า คราฟมากา (Krav Maga)" [1]
"พวกแกคนหนึ่งออกมา แล้วหยิบมีดมาด้วย" นายทหารคนหนึ่งรูปร่างใหญ่กว่าวูล์ฟนับเท่าตัวเดินออกมาด้วยความมั่นใจ
"สู้กับฉัน ไม่ต้องออมมือ" วูล์ฟสั่ง นายทหารคนนั้นยกยิ้ม พุ่งมีดในมือขวาของเข้าโดยไม่ให้วูล์ฟได้ตั้งตัว แต่ผิดคาดวูล์ฟแค่ใช้ท่อนแขนข้างซ้ายของเขายกขึ้นมากันไว้ แล้วสวนหมัดมือขวาเข้าลำคอของนายทหารตัวใหญ่อย่างเร็ว ทำให้เขาล้มลงไป สร้างความตื่นตะลึงให้กับนายทหารที่นั่งดูการแสดงอยู่อย่างมาก
"เชี่ย ผู้กองแม่งโหดจริงว่ะ ดูดิตัวเล็กกว่าตั้งเยอะ มองไม่ทันเลยว่าไอ้หมอนั่นโดนอะไร" เสียงนายทหารแถวหน้านั่งคุยกัน
"ความรวดเร็วและไหวพริบคือสิ่งสำคัญของคราฟมากา พวกแกต้องไวที่สุด เมื่อคู่ต่อสู้เปิดช่องว่างให้โจมตีไปที่นั่นทันทีและแม่นยำ เล็งเฉพาะจุดอ่อนของร่างกายลำคอ ดวงตา ซี่โครง หว่างขา นี่เป็จุดยุทธศาสตร์....." วูล์ฟอธิบายวิธีการต่อสู้จนหมด นายทหารที่นั่งฟังต่างสนใจและเริ่มฝึกกันโดยการจับคู่ วูล์ฟเดินดูอย่างใกล้ชิดและแนะนำการจัดระเบียบร่างกายที่ถูกวิธีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ ใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมง การฝึกก็จบลง นายทหารแต่ละนายสภาพเหมือนไปออกรบมาไม่มีผิด หลายคนาเ็จากการฝึก โดยเฉพาะกลุ่ม A ซึ่งรอตท้านายทหารทุกนายสู้และจัดการทุกคนจนแพ้รวดกว่า 40 คน
"แกนี่มันบ้าจริง ๆ นะไอรอต" วูล์ฟพูดขึ้น
"แค่น้ำย่อยว่ะ กระจอกชะมัดพวกนี้" รอตเดินมากินน้ำพูดตอบ
"โน่นเจ็บอีกแล้วพี่มาสต์ก็เล่นแรงเกิน" ฮัสกี้ที่นั่งอยู่ชี้ไปที่เต็นท์รักษาที่แถวต่อยาวเป็หางว่าว
"พี่วูล์ฟตรงแขนพี่มีแผลมีดบาดนี่ครับ" โร้ดสังเกตเห็นจึงบอก
"มดกัดน่ะช่างเถอะ สงสัยพลาดตอนซ้อม 1 รุม 3" วูล์ฟยักไหล่
"เดี๋ยวมันต้อง 3 รุม 1 สิวะ" ฮัสกี้งง
"มันพูดถูกแล้วไอ้นายทหารปากดีสามตัวโดนมันเล่นจนเละ" รอตที่เห็นเหตุการณ์เล่า แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
.
.
Medical Tent
"ทำไมวันนี้ทหาราเ็เยอะจังคะ" พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยถาม
"สงสัยเ้าพวกหมาบ้าเล่นสนุกกัน ฉันได้ยินทหารคุยกัน" อิโลน่าที่เพิ่งทำแผลนายทหารนายหนึ่งเสร็จเอ่ยตอบอย่างหงุดหงิด
"ดอกเตอร์ไปพักก่อนก็ได้นะคะ ไม่ได้มีใครเจ็บร้ายแรงเท่าไหร่แค่ฟกช้ำ ปากแตก คิ้วแตกบางคนเองค่ะ" พยาบาลนางหนึ่งพูด
"งั้นฉันฝากก่อนนะ แล้วจะเข้ามาเปลี่ยนเวร เอลไปกินข้าวกันเถอะ" อิโลน่าเดินไปหาน้องสาวที่กำลังเก็บของอยู่
โรงครัว
"วูล์ฟมานั่งนี่สิลูก" เจสันเอ่ยชวนลูกสาวลูกชายที่เพิ่งเดินเข้ามา
"เดี๋ยวฉันไปเอาถาดอาหารสักครู่นะคะพ่อ" เจสันพยักหน้ารับรู้
"เฮ้ยดูดิ แม่ครัวแม่งสวยว่ะ" เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นในหมู่ทหารทำให้ทีม Maddog หันไปมอง
อึก..เอื๊อก
เสียงกลืนน้ำลายลงคอของทั้งห้าคนดังขึ้น
"อื้อหือ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นแบบนี้ในค่าย จับทีจะเป็ลม" มาสติฟฟ์โอเวอร์แอ็กติ้ง
"ไอความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกันวะ" วูล์ฟพึมพำไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนไม่ใช่แค่เธอความจริงก็เป็กันเกือบทุกคน
"ผู้กองเดินสิครับ ผู้กอง" นายทหารคนหนึ่งที่ยืนต่อแถวรับอาหาระโเมื่อเห็นว่าถึงคิวของทีม Maddog แล้วแต่ทั้งห้าคนยังไม่เดินไป เมื่อได้สติวูล์ฟเดินถือถาดอาหารนำไปก่อน เขามองแม่ครัวสาวไม่วางตา
"มาใหม่หรอคะ" ขณะกำลังตักอาหารให้เธอเอ่ยทัก
"เอ่อใช่ เพิ่งมาเมื่อวาน" วูล์ฟพูดติดขัดเล็กน้อย แล้วเดินออกไปหารู้ไม่ว่ามีสายตาสองคู่กำลังมองดูการกระทำของเขาอยู่
"แหมเสียอาการเลยนะน้องพี่" นอร์แมนที่นั่งกินข้าวอยู่โต๊ะใกล้จุดรับอาหารเอ่ยแซว
"เสียอาการอะไร ก็ปกตินี่" วูล์ฟไม่สนใจแล้วนั่งกินข้าว
"ระวังยัยนั่นไว้ให้ดี ไม่ใช่แค่ทหารสูทกรรมเท่านั้นหรอกนะ ????" นอร์แมนเอ่ยให้คนทั้งกลุ่มฟัง
"sexy ชะมัด เกิดมาเพิ่งเคยเห็น" รอตเองก็จ้องไม่วางตา
"กิน!! หยุดมองให้เสียสมาธิซะ" วูล์ฟตบศีรษะรอตเพื่อเตือนสติจนคนที่เห็นขำ
"นี่ถามจริงพวกแกเคยแบบว่า แบบ....เปล่าวะ" นอร์แมนถือโอกาสถามโชคดีที่พันเอกเจสันกินเสร็จไปก่อนแล้ว
"เคยอะไรวะพูดตรง ๆ ดิพี่" รอตถามขณะเคี้ยวข้าวอยู่
"พูดตรง ๆ ใช่ปะ พวกแกเคยมี sex ไหม" นอร์แมนพูดไม่อาย
พรูดดดด!! เสียงพ่นน้ำพ่นข้าวในปากของทีม Maddog เต็มหน้าคนถาม นอร์แมนหลับตายกมือขึ้นเช็ดใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำและข้าว "ขอบใจ"
"ถามอะไรของพี่วะ แม่ง กินไม่ลงละ ไปก่อนนะ" วูล์ฟลุกขึ้นเอาถาดไปเก็บแล้วเดินกลับที่พัก
"พวกฉันจะไปเคยมีได้ไงวะ วัน ๆ ไล่ฆ่าแต่ผู้ก่อการร้าย ถ้าจะมีก็คงมีกับปืนนี่แหละ ไร้สาระชะมัดไปดีกว่า" รอต โร้ดลุกขึ้นพร้อมกันแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฮัสกี้และมาสติฟฟ์นั่งอยู่เพียงสองคน
"พวกแกว่าไง" นอร์แมนยังคงถาม
"เคยแต่ฆ่าไอพวกที่มันกำลังทำอย่างว่ากับเมียมันอยู่ว่ะ ไม่เคยทำเอง" มาสติฟฟ์ยกยิ้ม
"เออแม่งนึกภาพออกเลย" นอร์แมนนึกภาพตาม "ฉันจะบอกความลับอะไรให้ มานี่สิแกสองคน" นอร์แมนกระซิบข้อมูลลับเฉพาะให้แก่น้องทั้งสอง
"-0-" มาสติฟฟ์
"...." ฮัสกี้
":D" นอร์แมน
"พี่แม่งถามจริงข้อมูลปลอมปะวะ" ฮัสกี้เลิกคิ้วถาม
"ยัยนั่นรับแต่ระดับสูง ๆ ทั้งนั้น กับคนที่เธอถูกใจ ไม่เกี่ยงเพศเกี่ยงวัยนะเว้ย ลองดูไหม อิอิ" นอร์แมนแหย่
"แม่งตรูจะบ้า เราอยู่ในค่ายเว้ยพี่ แม่งมาคิดเื่แบบนี้ได้ไงวะ" ฮัสกี้ส่ายหัว ส่วนมาสติฟฟ์กำลังนั่งกระหยิ่มยิ้มพอใจกับข้อมูล "อย่าว่างั้นงี้นะเว้ย อยากลองเลยว่ะ"
"พี่มาสต์!! เอาด้วยอีกคนหรอวะ พอฉันไปละเชิญคุยเื่พรรค์นี้กันสองคนเถอะ" ฮัสกี้เดินยกถาดอาหารออกไปไม่ร่ำลา
"555555 ไอพวกอ่อนเอ๊ย" นอร์แมนนั่งหัวเราะกับมาสติฟฟ์กันสองคน
.
.
.
.
.
22.00 น.
ทีม Maddog เข้ามาอาบน้ำกันเป็ทีมสุดท้าย แม้จะเป็ชาย-หญิงแต่พวกเขาก็ไม่มีความเขินอายกันเท่าไร เพราะภายในโรงอาบน้ำมีห้องแบ่งไว้ชัดเจน วูล์ฟเดินผิวปากเข้าห้องน้ำไปก่อนคนอื่น เธออาบน้ำชำระร่างกายล้างคราบไคลจากการฝึกและตรวจตราบริเวณค่าย ใช้เวลาอาบน้ำเพียง 10 นาที วูล์ฟก็เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวไปใส่เสื้อผ้าด้านนอกไม่ทันสังเกตว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องน้ำ เสื้อกล้ามสีดำตัวโปรดและกางเกงทหารคือชุดนอนประจำของกลุ่ม ซึ่งต้องตื่นตัวตลอดเวลาหากมีเหตุไม่คาดคิดพวกเขาจะได้แต่งตัวได้ง่าย
"วิ้วว ♪♪♬♫" เขาผิวปากอารมณ์ดีขณะกำลังใส่แมสก์ปิดปาก
"อารมณ์ดีจังเลยนะ" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งพูด
"เฮ้ย!!" วูล์ฟใจึงหยิบมีดพกที่ซ่อนไว้ปาออกไปทางต้นเสียง
หญิงสาวลึกลับเดินออกมาจากห้องน้ำห้องหนึ่ง "แม่นดีนี่"
"เธอ!!!" วูล์ฟถลึงตาเมื่อเห็นว่าใครที่อยู่ในห้องน้ำ "มาทำอะไรในนี้"
"ห้องน้ำก็มาอาบน้ำสิคุณ ไม่ได้มาเดินเล่นหรอก" อิโลน่าเดินออกมาขณะนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอวดเรือนกายขาวนวล
วูล์ฟเมื่อเห็นร่างหญิงสาวตรงหน้าก็ผงะ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก อุณหภูมิในร่างกายร้อนขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
"จ้องขนาดนี้ คิดอะไรอยู่หรือเปล่าคะผู้กอง" อิโลน่าเหล่มองอีกคนที่ยืนแข็งเป็ท่อนไม้อยู่ข้าง ๆ
"ใครจะไปจ้องเธอกันยัยบ้า" วูล์ฟเดินไปหยิบมีดพกของตนที่ปักคากำแพงห้องน้ำไม่ได้มองว่าอิโลน่าเดินตามเขาไปติด ๆ เมื่อหันกลับมาเขาก็ต้องใเผลอถอยตัวเองติดกำแพง อิโลน่านึกแกล้งจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ผู้กองจอมวางมาดทีละนิด วูล์ฟกระอักกระอ่วนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็รองในสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่ผ่านการสู้รบกับโจรผู้ร้ายมาก็มาก แต่กลับกันเขาดันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแพ้ให้กับหมอปิศาจสาวตรงหน้า
อิโลน่าที่เริ่มเห็นอาการเลิ่กลั่กของอีกคน ยกยิ้มมุมปากที่สามารถแกล้งเขาได้สำเร็จ เธอเดินไปลูบใบหน้าของเขาช้า ๆ ไล่ลงมาตามลำแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผล "นี่ คุณโดนมีดบาดหรอไงตรงนี้" อิโลน่าสะดุดตากับรอยแผลที่ดูเหมือนเพิ่งเกิดไม่นานบนแขนซ้ายของเขา
"แค่นี้เองซีเรียสอะไร ถอยไปได้แล้วฉันจะกลับที่พัก" วูล์ฟสะบัดแขนออกจากมือเล็ก
อิโลน่าส่งสายตาเ็าให้เขาก่อนจะเดินกลับไปแต่งตัว "ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ หรือจะดูฉันแต่งตัวกันคะ"
"ก็..ก็ กำลังจะเดินไปอยู่นี่ไงเล่ายัยบ้าเอ๊ย" วูล์ฟรีบเดินมาเก็บอุปกรณ์อาบน้ำและเสื้อผ้าที่วางไว้แล้วเดินออกไปทันที
"แม่ง มันเกิดอะไรขึ้นกับเราวะ" เดินไปบ่นไปจนถึงที่พัก
"เอ้ามาละหรอ เป็ไรวะดูหงุดหงิด" ฮัสกี้สังเกตอาการหัวหน้าทีมที่เดินไม่พูดไม่จาทิ้งข้าวของไว้ข้างเตียงอย่างไม่เป็ระเบียบ
"ช่างเถอะ ว่าแต่ พี่มาสต์ไปไหน"
"ไม่มีใครทราบหรอก มันอาบน้ำเสร็จก็เดินไปไหนไม่รู้ทาลอสตามไปด้วย"
"ไปเล่นสนุกอะไรอีกวะ" รอตเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง
"มันดึกละนะ แล้วก็อันตราย เดี๋ยวฉันไปดูก่อน" วูล์ฟหยิบปืนพกบรรจุะุแล้วเดินออกไป
"ผมไปด้วยครับ" โร้ดหยิบปืนตามไปไม่ห่าง
.
.
.
"มันจะไปอยู่ตรงไหนกันวะ" วูล์ฟเดินสำรวจในค่ายจนทั่วแต่ไม่พบ
"ไปตรงนั้นกันไหมครับพี่" โร้ดชี้ไปที่บริเวณบังเกอร์เก่าที่ตั้งอยู่ห่างออกไปราว 50 เมตร
"มันจะไปทำอะไรตรงนั้น แต่ไปก็ไม่เสียหาย" วูล์ฟและโร้ดเดินตามกันไป
วูล์ฟและโร้ดใช้กล้องส่องทางไกลสำรวจบริเวณรอบ ๆ ไม่พบความผิดปกติจึงค่อย ๆ พากันเดินไป สภาพภูมิอากาศตอนกลางคืนที่นี่เลวร้ายพอควร กลางวันร้อนจัดส่วนกลางคืนมีลมพัดค่อนข้างเย็น
"ทาลอส" วูล์ฟเรียกชื่อสุนัขคู่ใจ ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์สี่เท้าดังใกล้เรื่อย ๆ
"อยู่นี่เอง แกไปไหนมาฮึ" วูล์ฟกอดกับสุนัขตัวโปรด
"มาสต์ไปไหน นำทางซิ" มันรับคำสั่งแล้ววิ่งไปที่บังเกอร์ที่พวกเขากำลังเดินไป
"นั่นไงพี่ อยู่จริงด้วยทาลอสกระดิกหางใหญ่แล้ว" โร้ดชี้ไปที่สุนัขประจำกลุ่ม ทั้งคู่เดินไล่หลังกันไปเรื่อย ก่อนใกล้จะถึงวูล์ฟซึ่งมีโสตประสาทััเฉียบคมที่สุดในทีมให้สัญญาณมือกับโร้ดว่ามีบางอย่างผิดปกติ
"ได้ยินอะไรพี่" โร้ดกำปืนในมือแน่น
"เสียงผู้หญิง" วูล์ฟส่งสัญญาณมือเรียกโร้ดมาใกล้ ๆ เพื่อตั้งใจฟัง โร้ดได้ยินเสียงเดียวกันทั้งคู่พยักหน้ารับรู้ วูล์ฟสั่งโร้ดให้อ้อมไปอีกทาง ส่วนเขาย่องเข้าไปอีกฝั่งของบังเกอร์ วูล์ฟดีดนิ้วเรียกทาลอสให้มาหาตนแล้วสั่งให้มันคอย
เมื่อถึงจุดเตรียมพร้อมประจำการ เสียงร้องของผู้หญิงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ วูล์ฟกำปืนแน่น น่าแปลกที่เสียงของเธอไม่ได้ขอความช่วยเหลือแต่อย่างใด
วูล์ฟมองหน้าโร้ดที่อยู่อีกฝั่ง เมื่อให้สัญญาณมือ 1 2 3 ทั้งคู่ก็วิ่งเข้าไปในบังเกอร์พร้อมกัน
"หยุด!! ยกมือขึ้น เอ้าเฮ้ย" ภาพที่วูล์ฟเห็นทำให้เขาตกตะลึง
"หยุดนะ" โร้ดเล็งปืนไปที่คนภายในนั้น "เฮ้ย!!" เขาก็ใไม่แพ้กัน
"มาสติฟฟ์ แกทำอะไรเนี่ย แม่งเอ้ย!!" วูล์ฟรีบเอามือปิดหน้าเพราะภาพด้านหน้า โร้ดรีบหันหลังแล้วปีนออกบังเกอร์ไปรอด้านนอก
"ว่าไงผู้กอง จะมาแจมด้วยกันไหม" มาสติฟฟ์เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าอกหน้าใจของคนตรงหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"อะไรของพี่วะ แล้วนั่นเธอ!! ถามจริ๊ง" เมื่อวูล์ฟเห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ด้านล่างของพี่ใหญ่ประจำกลุ่มเป็ใครถึงกับช็อก
หญิงสาวไม่มีท่าทีเขินอายเท่าไร เธอเพียงติดกระดุมเสื้อช้า ๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งข้างมาสติฟฟ์ วูล์ฟพิจารณาคนทั้งสอง "ฉันไปละ ส่วนแกพี่มาสต์กลับ!!" วูล์ฟะโขึ้นบนพื้นดินแล้วเรียกโร้ดกับทาลอสให้เดินตามกันไป
"ไว้วันหลังแล้วกันนะ วันนี้ฤกษ์ไม่ดี" มาสติฟฟ์เอื้อมมือไปจับหน้าคนตรงหน้า
"ไม่ใช่ว่ารู้อยู่แล้วหรอว่ามีคนกำลังมา" เธอเอ่ยอย่างหงุดหงิด
"55555 เสียงทาลอสวิ่งทำไมฉันจะไม่รู้ แต่ก็นะกำลังอร่อยอยู่ ตื่นเต้นดี" มาสติฟฟ์หัวเราะชอบใจ
"แล้วฉันค้างเนี่ยจะทำไง" เธอนั่งกอดอก
"ก็ทำอย่างที่เธอเคยทำสิ ฉันไปละ" มาสติฟฟ์ลุกขึ้นปัดเศษดินทรายจากกางเกงหยิบปืนแล้วเดินออกไป ทิ้งให้หญิงสาวนั่งอารมณ์เสียอยู่คนเดียวในบังเกอร์
.
.
.
.
Maddog's Tent
"เจอปะวะ" ฮัสกี้ถามวูล์ฟขณะกำลังเดินเข้ามากับทาลอส
"เจอ เจอทีเด็ดด้วย" วูล์ฟวางปืนลง พอนึกถึงภาพเมื่อสักครู่ก็รู้สึกหวิวแปลก ๆ ส่วนโร้ดนอนคลุมโปงนิ่ง
"อะไรวะ เหลาซิ" ฮัสกี้ลุกขึ้นนั่ง
"ไว้ถามพี่มันเอง แม่ง นอนละ" วูล์ฟสะบัดหัวไล่ความคิดอยู่สักครู่ก็เข้านอนพร้อมทาลอสสุนัขคู่ใจ
ไม่นานมาสติฟฟ์ก็เดินเข้ามาสภาพเหงื่อชุ่ม
"ไปไหนมาวะพี่" ฮัสกี้ถามผู้มาใหม่
"ออกกำลังกายว่ะ"
"บ้าปะเนี่ย 4 ทุ่ม ถามจริงไปไหน"
"ไป...กินนม"
"มีด้วยหรอวะ"
"มีสินมสด"
"????"
"สดจากเต้าด้วยนะ" พูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอน ส่วนฮัสกี้ยังนั่งงงอยู่
"เอ๊ะ!!! พี่มาสต์อย่าบอกนะ เชี้ย..." แค่คิดฮัสกี้ก็หน้าร้อน ทิ้งกายตามแรงโน้มถ่วงสลบคาหมอน
.
.
.
.
.
.
เชิงอรรถ
^ คราฟมากา เป็ศิลปะการต่อสู้จากอิสราเอล คิดค้นโดยอีมี ลิกเตนเฟลด์ (Imi Lichtenfeld) ชาวฮังการี-อิสราเอล เพื่อป้องกันตัวจากกลุ่มฟาสซิสต์ในเชโกสโลวาเกีย่ทศวรรษ 1930 และต่อมานำมาใช้ฝึกในกองทัพอิสราเอล คราฟมากาเป็การผสมผสานศิลปะการต่อสู้หลายแขนง เช่น มวย, มวยปล้ำ, มวยไทย, ยิวยิตสู, ไอกิโดและยูโด รวมถึงการฝึกการต่อสู้ในสถานการณ์จริง โดยจะเน้นการป้องกันตัวที่มีประสิทธิภาพ และการโจมตีกลับที่รุนแรงข้อมูลจาก https://th.wikipedia.org/wiki/คราฟมากา
173
