ตู้ม...เสียงหมัดกระแทกเข้ากับหินก้อนใหญ่ เกิดเป็หลุมยุบเป็วงรีลึกเข้าไปราวสองชุ่น เศษหินร่วงกราวลงมา หวังเอ้อเหมาชักหมัดออกดูร่องรอยที่ตนเองสร้างขึ้นเมื่อเห็นหลุมที่ยุบลงไปในก้อนหิน มันจึงขมวดคิ้วขึ้น
"เหตุในกลับรุดหน้าเพียงนี้ หลุมกลับยุบลงมากกว่าเมื่อวานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"เมื่อเห็นผลลัพธ์ไม่เป็ดังหวังมันจึงกระฟัดกระเฟียดเช่นนี้
"ข้าว่าเ้ารีบร้อนออกหมัดเกินไป เมื่อเ้าเดินลมปรานไปที่หมัดเสร็จสิ้นเ้าก็ออกหมัดทันที กลับไม่รอจนปรานปะทุที่สันหมัด"หลังจากกล่าววาจาจางหยุนกลับแสดงท่าทางการออกหมัดให้หวังเอ้อเหมาชมดู
จางหยุนย่อเข่าลงเล็กน้อยรั้งหมัดขวาไปด้านหลังลำตัวแล้วปล่อยหมัดออก หากสังเกตให้ดีๆจะเห็นได้ว่าก่อนที่หมัดของจางหยุนก่อนที่จะกระทบก้อนหินพลันเกิดชั้นปรานบางๆขึ้นบริเวณสันหมัด
ตู้ม...หลังจากที่หมัดของจางหยุนเข้ากระแทกก้อนหินกลับเกิดเป็หลุมกว้างกว่าหนึ่งฉื่อ ยุบลงไปราวๆครึ่งฉื่อ หวังเอ้อเหมาถึงกับปากอ้าตาค้าง ต้องอย่าลืมว่าปรานของจางหยุนเป็ปรานไร้ธาตุไม่ได้มีธาตุดินหนุนนำแบบมัน เมื่อเกิดผลลัพธ์เช่นนี้ย่อมแสดงออกได้ถึงความยอดเยี่ยมของจางหยุน
"วิธีแก้ไขกลับมีอยู่สองวิธี" จางหยุนบอกกล่าวพลางยกนิ้วชี้ขึ้น
" หนึ่ง เ้าจงออกหมัดช้าลงกะจังหวะที่ปรานจะปะทุในจังหวะที่เข้าปะทะพอดี" พลันชูนิ้วกลางเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งนิ้ว
"สอง เ้าจงเดินลมปรานให้เร็วกว่านี้ ในการต่อสู้เสี่ยงชีวิต การออกหมัดเร็วขึ้นย่อมมีโอกาสชนะมากขึ้น" จางหยุนเปลี่ยนเป็กล่าววาจาจริงจัง ภาพวันที่พวกมันถูกไล่ล่ากลับประทับอยู่ในความทรงจำอย่างลึกซึ้ง
หวังเอ้อเหมาพยักหน้าเป็เชิงเห็นด้วยมันจึงเลิกออกหมัดแล้วฝึกเดินลมปรานให้เร็วยิ่งขึ้น เนื่องจากตอนนั้นมันมีเวลาฝึกวิชาเพียงสิบห้าวัน แล้วต้องรีบนำคัมภีร์ไปคืน ขณะที่เวลาเหลือเพียงสามวันมันจึงนำคัมภีร์นี้ไปให้จางหยุนช่วยท่องจำไว้
มิคาด ไม่เพียงจางหยุนท่องจำได้จนหมดสิ้น คนกลับฝึกวิชาเพลงหมัดเบิกภูผาสำเร็จก่อนมันเสียอีก แถมอานุภาพที่แสดงออกมายังเหนือล้ำกว่ามันอยู่หลายขุม หลังจากได้รับคำชี้แนะ หวังเอ้อเหมาจึงเปลี่ยนมาฝึกเดินลมปรานให้รวดเร็วขึ้นเพื่อที่เวลาออกหมัดจะทำให้เดินลมปรานได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นว่าหวังเอ้อเหมาคร่ำเคร่งกับการฝึกวิชาจนไม่สนใจสิ้นใด จางหยุนจึงไม่อยากรบกวนหวังเอ้อเหมาจึงปล่อยให้มันฝึกวิชาอย่างเต็มที่ เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปทำความสะอาดหอคัมภีร์วันนี้จางหยุนจึงเดินทางไปเพียงผู้เดียว
วันนี้ก็เป็เหมือนดังเช่นทุกวัน หอคัมภีร์ที่เดิม ไม้กวาดอันเดิม ผ้าถูพื้นผืนเดิม หลังจากทำความสะอาดเสร็จสิ้น มันจึงเดิมหาตำรามาอ่านสักเล่มดังเช่นวันวัน
ขณะที่จางหยุนเดิมเต็ดเตร่อยู่นั้น สายตาดันไปเห็นตำราเล่มหนึ่ง บนหน้าปกเขียนว่า ค่ายกลเบื้องต้น เมื่อเห็นดังนั้นมันจึงเดินเข้าไปหยิบหนังสือเล่มนั้นเพื่ออาอ่านดู กลับเจอคนผู้หนึ่งนั่งหลับโดยใช้หนังสือปิดหน้า ส่งเสียงกรนเบาๆเล็ดลอดออกมา
ไม่ทราบว่ามันกรนแรงเกินไปหรือไม่ ตำราที่ปิดหน้าอยู่นั้นกลับค่อยๆเลื่อนลงมา เมื่อจางหยุนเห็นดังนั้นจึงเร่งเท้าเข้าไปเพื่อรอรับตำราเล่มนั้น
จางหยุนเป็คนใฝ่รู้เมื่อเห็นตำราประดุจของล้ำค่า เมื่อตำรากำลังจะร่วงหล่น มันไหนเลยจะยอมให้สิ่งล้ำค่าเช่นนี้ร่วงหล่นสู่พื้น ยามลืมตัวกลับใช้วิชาตัวเบาเงาวายุพุ่งเข้าหาตำรา นิ้วมือกางออกตะปบเข้าที่ตำราอย่างแม่นยำ มิคาดคนที่หลับอยู่กลับยื่นมือคว้าออกพร้อมกันกับมัน เมื่อเห็นดังนั้นมันจึงดึงมือออกประสานมือคำนับ
"ต้องขอโทษผู้าุโ ที่ผู้เยาว์วู่วามใช้เคล็ดวิชาในหอคัมภีร์แห่งนี้" หลังจากโค้งคำนับเสร็จมันจึงเงยหน้ามองผู้คนเบื้องหน้า คนผู้นี้กลับเป็ชายชราท่าทางธรรมดาผู้หนึ่ง ผมเผ้าหงอกขาว หน้าตาเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น หลังงองุ้มเล็กน้อย
"ไม่เป็ไร หากเ้าไม่วิ่งเข้ามาเราไหนเลยจะตื่นขึ้นมาคว้าตำราเล่มนี้ทัน" ชายชรากลับมิโกรธขึงแม้แต่น้อย อีกทั้งยังแย้มยิ้มตอบวาจาอีก เมื่อเห็นดังนั้นจางหยุนค่อยคลายใจลง จึงขอตัวจากไปแต่ขณะที่กำลังหมุนตัวจากไปนั้นชายชรากลับเอ่ยปากเรียกมันเอาไว้
"สหายน้อย หากเ้ามีเวลาว่างก็ลองนำตำราเล่มนี้ไปอ่านดู" ชายชราเอ่ยวาจาพลางชี้นิ้วไปที่ตำราเล่มหนึ่งที่ตั้งอยู่บนชั้น
เมื่อเห็นดังนั้นจางหยุนไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหยิบตำราเล่มนั้นตามที่ชายชราชี้นิ้วบอก เมื่อหยิบตำราเล่มนั้นมาดู กลับเป็คัมภีร์นิกายพุทธเล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร ถึงแม้มันจะไม่รู้ถึงเหตุผลที่ชายชราให้มันอ่านคัมภีร์เล่มนี้ แต่มันก็ยังยินดีที่จะน้อมรับความหวังนี้ดีเอาไว้
"ขอบคุณผู้าุโ หากมีโอกาสผู้เยาว์ต้องอ่านคัมภีร์เล่มนี้แน่นอน" กล่าววาจาเสร็จจางหยุนจึงโค้งคำนับอีกครั้งแล้วเดินจากไป
หลังจากจางหยุนเดินออกไปแล้วชายชราจึงกล่าวพึมพำอย่างแ่เบาออกมาเพียงสามคำ
"เงาวายุ หลินชางอวี้ กายาสุญตา"
เนื่องจากระหว่างนี้จางหยุนไม่มีความคืบหน้าทางด้านวิชาดรรชนีรวมศูนย์ อีกทั้งยังพึ่งทะลวงเข้าสู่ระดับบ่มเพาะจิตขั้นกลางเพียงไม่นาน คงยังไม่อาจก้าวหน้าในระยะเวลาอันสั้น มันจึงใช้เวลาว่างไปกับการอ่านตำราหาความรู้เพิ่มเติม ล่าสุดมันพึ่งอ่านตำราเกี่ยวกับประวัติความเป็มาของแว่นแคว้นต่างๆมันจึงได้รู้ว่า ทวีปแห่งนี้แบ่งออกเป็สามแว่นแคว้น สองดินแดน หนึ่งนครา
อันว่าสามแว่นแคว้นนั้นประกอบไปด้วย แคว้นฮั่น แคว้นซ่ง และแคว้นถัง ในสามแคว้นนี้นับว่าแคว้นฮั่นมีอายุยาวนานที่สุดถึงกับอยู่มานานหลายร้อยปีแล้ว ในอดีตสำนักเซิ่งหยวนมันกลับเป็ยอดสำนักประจำแคว้นฮั่นเลยทีเดียว
แคว้นซ่ง เป็แว่นแคว้นที่มีอายุร้อยกว่าปี นับว่าเป็แว่นแคว้นแห่งนักปราชญ์และวิชาความรู้ เนื่องจากในอดีตได้มีปราชญ์มากมายหลบลี้ภัยาจากแคว้นฮั่น ไปตั้งรกรากอยู่ที่แคว้นซ่ง ว่ากันว่าปราชญ์เหล่านี้ได้รวมตัวกันโดยมีซุนจื้อเป็ผู้นำ ต่อมาได้สร้างเป็สำนักเทียนหว่างขึ้น สำนักเทียนหว่างได้ชื่อว่าเป็สำนักอันดับหนึ่งของวิชาค่ายกลและความรู้แขนงอื่นๆอันเนื่องมาจากเหตุนี้เอง
ส่วนแคว้นถังนี้กลับพึ่งสร้างประเทศได้เพียงสามสิบปี แคว้นถังสร้างประเทศจากา ผ่านการรบพุ่งไม่หยุดหย่อน ผู้ที่มีความดีความชอบอันดับหนึ่งย่อมเป็เทพาฉินจื่อเจี๋ย ในอดีตหลังจากสถาปนาแคว้นถังขึ้นมาแล้ว ฮ่องเต้แห่งต้าถัง(ถังยิ่งใหญ่) ได้สั่งกรีฑาทัพรวบรวบแผ่นดิน แต่กลับทำไม่สำเร็จเนื่องจากทัพที่นำโดยเทพากลับถูกหยุดยั้งโดยการทำทัพของแม่ทัพหนุ่มผู้หนึ่ง อันเป็เหตุให้ภายหลังเกิดสนธิสัญญาเทพยุทธ์ขึ้น ต่อมาแม่ทัพผู้นี้กลับโด่งดังไปทั่วแผ่นดิน
สองดินแดนที่ว่าคือดินแดนที่อยู่นอกเขตแผ่นดินใหญ่ ดินแดนทางทิศเหนือเรียกว่า แดนร้างทางเหนือ พื้นที่เหน็บหนาวธุรกันดาร ประกอบไปด้วยชนเผ่าเลี้ยงสัตว์มากมาย แต่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมีเพียงสองชนเผ่า
ส่วนอีกแดนที่เหลือกลับอยู่ใต้สุดของแผ่นดิน เรียกว่าแดนเถื่อนทางใต้ เป็ดินแดนที่มีป่าใหญ่ที่เต็มไปด้วยหมอกพิษขวางกั้น ทำให้ป้องกันการรุกรานจากแคว้นใหญ่มาได้โดยตลอด ภายในแดนเถื่อนทางใต้กลับเต็มไปด้วยไฟาไม่หยุดหย่อน เนื่องจากประกอบไปด้วยชนเผ่ามากมายที่แย่งชิงดินแดนกัน ถือว่าเป็นรกบนแดนดินเลยทีเดียว
ส่วนหนึ่งนคราที่ว่าย่อมต้องเป็นครเกลียวคลื่นที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางท้องทะเล นครเกลียวคลื่นถึงกับเป็เกาะใหญ่ที่ตั้งอยู่อย่างเป็เอกเทศไม่ขึ้นตรงต่อแคว้นใด เนื่องจากเป็เกาะใหญ่ตั้งอยู่กลางทะเลมีเรือเดินสมุทรมากมาน จึงเป็เมืองที่มันเป็ตัวกลางสำคัญการซื้อขาย ถึงกับมีคำกล่าวว่าหาก้าซื้อหาสิ่งใดแล้วหาซื้อไม่ได้ในนครเกลียวคลื่นนั่นแสดงว่าของชิ้นนั้นไม่มีอยู่บนแผ่นดิน กล่าวได้ว่านครเกลียวคลื่นเป็เมืองที่มั่งคั่งที่สุดในแผ่นดินเลยทีเดียว
หลังจากที่ทบทวนความรู้เหล่านี้เสร็จสิ้นมันถึงพึ่งนึกออกว่ามันนำตำราติดตัวมาด้วยเล่มหนึ่ง เป็ตำราค่ายกลเบื้องต้นนั่นเอง
165
