ม่านหมอก_End

        ภรรตรี ลงมือทำอาหารเองในตอนใกล้ๆ เที่ยง โดยจำปาสลับมาเป็นลูกมือแทน

        “อุ้ย! ฝนกำลังจะตกมาแล้ว เดี๋ยวป้าไปเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ก่อนนะคะ” จำปาบอกกล่าวภรรตรี ที่กำลังตักผัดเปรี้ยวหวานจากกระทะใส่ลงไปในจาน ก่อนจะรีบเร่งเดินออกจากห้องครัวไปในทันที

        ภรรตรี เดินถือจานผัดเปรี้ยวหวานออกมาจากลงไว้ที่โต๊ะอาหาร แล้วหันกลับจะเดินเข้าไปในห้องครัว

        “ฮึ! อย่าคิดนะว่าทำกับข้าวเอาใจภาสแล้ว ภาสจะเปลี่ยนใจไปหลงรักเธอน่ะ” แต่เสียงผู้หญิงจอมก่อกวน ก็ดังขึ้นมาหยุดการก้าวย่างของภรรตรีเอาไว้เสียก่อน

        “เฮ่อ! ถึงภรรตจะทำเพื่อเอาใจพี่ภาสมันก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรนี้ค่ะ เพราะภรรตกับพี่ภาสก็ใกล้จะแต่งงานกันอยู่แล้ว เอาอกเอาใจกันแค่นี้เรื่องธรรมดาค่ะ” ภรรตรีถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วหันมองกลับไปยังต้นเสียง

        “อย่างนั้นหรือ” รัชนก เดินไปหยิบจานผัดเปรี้ยวหวานที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารขึ้นมา

        “นั้นคุณจะทำอะไรน่ะ?” ภรรตรี มองการกระทำของ รัชนก อย่างไม่เข้าใจในเจตนาที่หญิงสาวผู้นี้กำลังจะทำลงไป

        “ก็ทำอย่างนี้ไงล่ะ” กล่าวจบรัชนกก็ปล่อยจานผัดเปรี้ยวหวานให้ตกลงไปสู่พื้นห้อง

        “เพลี๊ยง!!!!......”

        จานตกลงไปกระทบกัยพื้นห้องเสียงดัง จานแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ผัดเปรี้ยวหวานกระเด็นกระดอนกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณนั้น

        “ปรืนน!!!!....” สองสาวได้ยินเสียงรถยนต์วิ่งเข้ามาจอดดับเครื่องที่หน้าบ้าน

        “เพี๊ยะๆ….” รัชนก ใช้สองมือของตนเองตบหน้าตัวเองซ้ายขวาอย่างแรง

        “อย่านะอย่าทำฉัน ได้โปรดอย่าทำฉัน” พร้อมกับร้องเอะอะโวยวายเสียงดังลั่น ทั้งหยิกทั้งข่วน ทั้งยีผมให้กระเซอะกระเซิง

        “คุณรัช! คุณทำอะไรของคุณเนี้ย จะบ้าไปแล้วหรือไง” ภรรตรีเบิกตากว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา ที่รัชนกกล้าลงไม้ลงมือทำร้ายตัวเองอย่างนี้

        “มีอะไร!? เป็นอะไรกัน?” ตฤณภาสได้ยินเสียงร้องเอะอะโวยวายดังมาจากในห้องรับประทานอาหาร ก็รีบเดินเข้ามาดูอย่างเร็วไว และร้องถามขึ้น เมื่อได้ยื่นหน้าเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร

        “ภาส ภาสช่วยรัชด้วยค่ะ รัชไม่ได้ตั้งใจที่จะทำจานอาหารหลุดมือ รัชพยายามบอกภรรตแล้ว แต่เธอไม่ยอมฟังอะไรรัชเลย เข้ามาตบตีรัชจนช้ำไปหมดแล้ว ดูสิคะ”

        รัชนก รีบเดินเข้าไปเกาะเกี่ยวแขนแกร่งของตฤณภาสไว้เพื่อหาที่พึ่ง พร้อมกับบีบน้ำตาร้องไห้ออกมา และทำท่าทางตัวสั่นงันงก ราวกับว่าอยู่ในภาวะที่ตกใจกลัวสุดขีด

        “จริงเหรอ! ทำไมถึงทำอย่างนั้นละภรรต?” ตฤณภาสตวัดสายตามองมายังภรรตรี ด้วยดวงตาแข็งกร้าวเข้มดุ

        “ภรรตไม่ได้ทำนะคะ คุณรัชเธอทำร้ายตัวเธอเองต่างหากล่ะคะ ภรรตยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ” ภรรตรี ปฏิเสธคำกล่าวหานั้นอย่างเร็วไว จะให้เธอยอมรับได้ยังไงก็เธอไม่ได้ทำจริงๆ ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร

        “เธอพูดออกมาอย่างนั้นได้ยังไง ใครจะบ้าทำร้ายตัวเองให้เจ็บกันล่ะ ดูสิคะภาส รัชเจ็บไปหมดที่หน้าทั้งตัวเลย รอยเก่าก็ยังไม่หายดีเลย มีรอยใหม่มาซ้ำอีก ภาสช่วยรัชด้วยนะคะ รัชกลัวค่ะภาส”

        รัชนกกล่าวทั้งน้ำหูน้ำตาไหลพรากๆ พร้อมกับเงยหน้าและยกแขนให้ชายหนุ่มได้ดูหลักฐาน ที่แสดงออกมาให้เห็นอยู่ในตอนนี้

        “ภรรตทำรัชเขาใช่ไหม? ตอบความจริงมา” ตฤณภาสดูเหมือนว่าจะเอนเอียงไปทางด้านรัชนกเสียมากกว่า

        “ภรรตยืนยันว่าภรรตไม่ได้ทำค่ะ” ภรรตรีคอแข็งเชิดหน้าขึ้นมา พร้อมกับกล่าวยืนยันความบริสุทธิ์ของตนอย่างมาดมั่น

        “ภรรต ที่เธอทำกับฉันอย่างนี้ เพราะไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ใช่ไหม? หากเธอไม่อยากให้ฉันอยู่ฉันก็จะเก็บเสื้อผ้าไปจากที่นี่ ไม่อยู่ให้ขวางหูขวางตาเธออีก” รัชนกเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกับตีหน้าเศร้าน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง

        “รัชไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ อยู่ที่นี่ ไม่มีใครจะมาไล่รัชไปไหนได้นอกจากผมเข้าใจกันด้วยนะ” ภรรตรี มองหน้าบึ้งตึงเย็นชาของตฤณภาส ก็เชื่อได้แน่แล้วว่าชายหนุ่ม เชื่อคำพูดของ รัชนก

        “หากพี่ภาสเชื่อในสิ่งที่พี่ได้เห็นอยู่นี้ ก็ตามนั้นแล้วกันค่ะ ภรรตไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ภรรตขอตัวนะคะ” ว่าแล้วภรรตรีก็เดินไปจากห้องนั้นทันที 

๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑