แหนมเนือง : ไม่บอกหรอก! เชอะ!
พอกำลังเดินไป จะเลือกเสื้อผ้า ในตู้อยู่ ดี ๆ
เหมันต์ : หึ! คุณมีผมแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ ?
เขาสวมกอด จากด้านหลัง พูดน้ำเสียงนิ่มนวลใส่
แหนมเนือง : ทำไมทำน้ำเสียง ราวกับจะโดนทิ้งล่ะ ? แค่ล้อเล่น นิดหน่อยเอง โอ๋ ๆ อย่าหน้าบึ้งสิ!
สองมือเล็ก ลูบไล้ใบหน้า หล่อเหลา พร้อมยิ้มหวาน จนถูกรั้ง เข้าไปกอด แน่นจนแทบ หายใจไม่ออก
แหนมเนือง : ฉันจะตายแล้ว! รัดเกินไปแล้วนะ!
เหมันต์ : หึ! ใครใช้ให้ กล้ามา แกล้งผมได้ล่ะ ?
เขาพูดพร้อม โอบกอด อุ้มตัวลอย เหนือพื้นห้อง พาไปนอนบนเตียง แขนสองข้าง นำมาไขว้กัน ้าศีรษะ ร่างใหญ่ขึ้นคร่อม นังทับพร้อม รอยยิ้มเ้าเล่ห์ ราวกับเป็ผู้ล่า ซุกไซ้ซอกคอ ซ้ำ ๆ ก่อนจะหยุด! ย้ายใบหน้า จุมพิตบนหน้าผาก อย่างอ่อนโยน กระซิบ ข้างหูเสียง ออดอ้อน อีกครั้ง จนจักจี้ขนลุก
เหมันต์ : ต้องกินคุณ อีกกี่ครั้ง ? ผมถึงจะอิ่มได้นะ ?
แหนมเนือง : หยุดความคิดเลย! ค่ำนี้พวกเรา มีนัดกันค่ะ รบกวน! ช่วยแต่งตัว หล่อเหลาที่สุด เท่าที่จะทำได้นะ มีคนอยากเห็นหน้า ของนายมากน่ะ!
เหมันต์ : คุณจะเอาผม ไปขายแล้วเหรอ ? เงินไม่พอ ทำไมไม่บอกผมล่ะ! จะเอาผมไปเร่ขาย ไม่ได้นะ!
ฉันหัวเราะลั่น ในความคิดเขา ให้ตายเถอะ!
แหนมเนือง : ขายนายไป! ฉันว่า.. ไม่คืนทุนหรอก! คิดได้ อย่างไรกันเนี่ย ? จะพาไปพบคุณแม่ค่ะ!
เหมันต์ : เร็วขนาดนี้เลย ? ผมยังไม่ได้ เตรียมตัวเลยนะ! อีกอย่าง! ท่านชอบ หรือไม่ชอบอะไร ? จะได้เลือกซื้อ ของพบหน้า ครั้งแรก ให้ถูกใจน่ะ! แพงมากเกิน ไม่ได้นะ! ผมงบไม่เยอะอีก!
แหนมเนือง : ใจเย็นก่อน! อย่าตื่นเต้นสิ! คุณแค่พก ความหล่อเหลา ใบหน้าหวานหยาดเยิ้ม นี้ไปด้วย! เพียงพอแล้ว! แม่ฉันชอบคนหล่อน่ะ! ฮ่า ๆ เข้าใจไหม ? ถ้าเป็ของชอบเหรอ ? หนีไม่พ้น.. ไวน์องุ่น แต่ว่า.. มันแพงเกินไป! นายไม่ต้อง ซื้อฝากหรอก!
เหมันต์ : แม่ยาย! ชอบดื่มไวน์สินะ! ผมมีเพื่อน เปิดร้านไวน์อยู่ ลองไปเลือกดูก่อน ไม่เสียหายหรอก!
แหนมเนือง : ได้ค่ะ! แต่ถ้าแพง ห้ามซื้อนะ! เดี๋ยวยืม งบประมาณ ของฉัน ออกไปก่อนเอง! พอดีว่ามีพอร์ตหุ้น ที่คุณเคย แนะนำให้ซื้อ ตอนนี้เก็บไว้รอ จนมันขายได้ กำไรเยอะมาก อยู่พอดีเลยค่ะ!
เหมันต์ : ไม่ได้! ของขวัญ ให้แม่ยาย ผมต้องจ่ายเอง! จะให้คุณช่วย มันน่าเกลียด เกินไปหน่อยนะ!
แหนมเนือง : ฉันไม่ได้! ขัดสนเื่เงิน นายจะสนทำไม ? อีกอย่าง! พวกเราเป็ สามีภรรยา แม้จะไม่ได้ จดทะเบียนสมรส ยังไงก็ถือว่าเป็! จะให้คุณทุกข์ใจ เพราะเื่เงินทอง ไม่ได้หรอกนะ!
เหมันต์ : ผมนี่! มองคุณไม่ผิดเลย! แต่ถึงอย่างไร ? ผมยังคงยืนกราน จะออกเงินซื้อเอง ให้แม่คุณประทับใจ ในตัวลูกเขย ที่หล่อเหลา คนนี้ให้ได้!
แหนมเนือง : ตามใจคุณแล้วกัน! รีบไปอาบน้ำ แต่งตัวกันเถอะ! กว่าจะเสร็จ ต้องเรียกรถ ไปเจอแม่ ที่ห้างสรรพสินค้า อีกด้วยนะ ่เย็น รถติดจะตาย!
เหมันต์ : ได้ ๆ
@ห้างสรรพสินค้า
เกือบครึ่งชั่วโมง มาถึงสถานที่ นัดหมายได้สักที! สายตากวาดมอง พื้นที่บริเวณ ร้านกาแฟ โดยรอบ เพื่อหาตัว คุณแม่ว่า นั่งอยู่โต๊ะตรงไหน ? ไม่นานก็เจอเข้า จูงมือพ่อเทพบุตร ที่คัดสรรมาเอง วิ่งไปหาแม่ อย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้ ยังไม่ลืมแวะ เลือกไวน์ สุดแพง ที่แม่โปรดปรานมาด้วย การมาถึงช้า ไม่ใช่เพราะรถติด แต่เป็ยืนเถียงกัน ใครจะเป็คน ได้จ่ายค่าไวน์ เนี่ยแหละ! สุดท้ายแล้ว ก็ต้องยอมแพ้ ให้ผู้ชายคนนี้เลย งัดมารยาสารพัด มาใช้หลอกฉัน เผลอแค่ชั่วขณะ จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว แค่คิดถึงเื่นี้ ยังต้องหลุดขำ อย่างตลก ฝีมือเขา ช่างร้ายกาจมาก! แต่ไม่เคยร้าย กับฉันเลย มีแค่ปากร้ายเท่านั้น เวลาไม่ถูกใจ ชอบพูดจา เสียดสีบ่อยครั้ง แต่แค่ข้อเสีย แค่เพียงเื่เดียว คงไม่สามารถ จะสั่นคลอน ความดื้อดึง ของฉันได้หรอก! ให้อภัยได้เสมอ สำหรับคนหล่อ! ฮ่า ๆ
แหนมเนือง : คุณแม่ ? พวกหนูมาถึงกันแล้วค่ะ!
หญิงวัยกลางคน นั่งจิบชา เบา ๆ เงยหน้า ชำเลืองมอง ช้า ๆ ยิ้มแย้ม มาให้พวกเรา การแต่งตัวหรูหรา ราวกับเป็ คุณหญิง คุณนาย ก็ไม่เกินจริง! ฉันลืม บอกให้แม่ เบา ๆ เื่การแต่งตัว เอ่ยประโยค สุดสะพรึง จนฉันได้แต่ยิ้ม หน้าเจื่อน เหลือสองนิ้ว!
สีน้ำ : คงลำบากน่าดู! แม่จะเป็ลม! หนูใส่ชุดอะไรมาเนี่ย ? เงินเก็บไม่พอใช้ ทำไมไม่โทรมาขอ ?
แหนมเนือง : คุณแม่! เสื้อยืด กางเกงขายาว เป็รูปแบบ การแต่งตัว ของหนู มาช้านานแล้ว เมื่อไหร่ ? จะเลิกให้หนู ใส่กระโปรงสักที! ควรชินนะคะ!
สีน้ำ : ต่อล้อต่อเถียงเก่ง! ไม่น่ารักเลยนะ! สุดหล่อคนนี้ ใครกันจ๊ะ ? ทำงานอะไร ? พ่อแม่เป็ใคร ?
เหมันต์ : สวัสดีครับ! คุณน้าคนสวย! ผมชื่อเหมันต์ครับ อาชีพ ขายหมูปิ้ง ทางบ้าน เปิดห้องเช่า เล็ก ๆ ไม่ได้มีฐานะ ใหญ่โตหรอกครับ! ผมเป็แฟน ของแหนมเนืองครับ! ส่วนนี่! ของฝาก เพียงเล็กน้อย! หวังว่าคุณน้า จะถูกใจนะครับ! ผมเลือกแบบนุ่มลิ้น รุ่นที่หายาก มาให้เป็พิเศษ คงจะไม่ถือสา ใช่ไหมครับ ? หวังว่าคุณน้า จะไม่ว่าอะไร เื่ที่พวกเรา คบกันโดย ไม่ได้ไปขออนุญาต ก่อนนะครับ ?
แม่รับไป ยกขึ้นมาดู อมยิ้มหวานให้ อย่างเอ็นดู
สีน้ำ : สายตาดีมาก! มีความรู้ด้านนี้ ด้วยเหรอจ๊ะ ? หรือว่ายัยลูกสาวตัวแสบ เป็คนแนะนำกัน ?
แหนมเนือง : คุณแม่! หนูแค่บอก ว่าแม่ชอบไวน์องุ่น แต่ไม่ได้บอก ว่าเป็ขวดนี้ เขาเป็คน เลือกเองค่ะ!
สีน้ำ : บอกตามตรง! แม่ชอบใจ พ่อหนุ่มคนนี้มาก! แต่พ่อของลูก เขาคงไม่พอใจแน่! หน้าตาหล่อเหลา รู้มารยาท พูดจาฉะฉาน ดูมีภูมิฐานมาก แต่ขายหมูปิ้งเนี่ย! จะดูแลหนู ได้จริงเหรอ ? ลูกใช้เงินฟุ่มเฟือย มาตลอด จะอดทนได้เหรอ ? แถมสัญญา หมั้นหมาย แต่กำเนิดของหนู ได้บอกเขาหรือยัง ?
ชายคนรัก หันขวับ หรี่ตามอง ้าคำตอบ
แหนมเนือง : เอ่อ.. คือ ยังไม่ได้บอกค่ะ!
สีน้ำ : คบกันแล้ว! ยังกล้ามีความลับ! จะไปกันรอดไหมคะ ? คุณลูกสาว! เฮ้อ! อยากจะเป็ลม!
แหนมเนือง : ฉันขอโทษนะคุณ! ที่ไม่ได้บอก เื่นี้ให้คุณ ได้รับรู้ก่อน! อย่าโกรธเลยนะ!
เหมันต์ : ไม่เป็อะไรหรอก! ผมก็เหมือนกับคุณ นั่นแหละ! มีสัญญาหมั้นหมาย อยู่ก่อนแล้ว แต่ไม่ได้บอก คุณคงไม่โกรธผม เหมือนกันใช่ไหม ?
แหนมเนือง : อ้าว! นายก็ด้วยเหรอ ?
งงเป็ไก่ตาแตกเลยค่ะ! นี่เรียกว่า จังหวะนรก ในตำนาน ที่เขาเล่าขาน มาหรือเปล่าเนี่ย! เหลือเชื่อ!
สีน้ำ : ตายแล้ว! ทางบ้านพ่อหนุ่ม เขาจะยินยอม ให้คบกันเหรอ ? แม่้า ยาดมด่วนค่ะ! ตอนนี้!
แม่เปิดกระเป๋า ควานหาของ แกะเปิดมาดม สูดเข้าเต็มปอด ให้หายปวดศีรษะ ในเื่ของพวกเรา!
เหมันต์ : ไม่ต้องกังวล หรอกนะครับ! คุณน้าสบายใจ ได้เลยครับ! ผมจะรับผิดชอบ ดูแลลูกสาว ของคุณน้า เป็อย่างดี ชนิดที่ว่า.. ยุ่งไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม เลยทีเดียวครับ! อย่าคิดมากเลยครับ!
แหนมเนือง : ใช่ค่ะ! แม่อย่าเครียด เดี๋ยวมีรอยเหี่ยวย่น เพิ่มขึ้นอีก หนูไม่ช่วยด้วยนะ! อย่ากีดกัน ความรักของพวกเรา ทั้งคู่เลยนะคะ! อีกอย่าง พวกเราอยู่ด้วยกัน รู้จักกัน มาหลายเดือนแล้ว เขาเป็คนดีค่ะ!
สีน้ำ : ที่หายตัว ไปหลายเดือน ? คืออยู่กินกับเขามา อย่างนั้นเหรอ ? อย่าบอกนะว่า.... มีอะไรกันแล้ว ?
เหมันต์ : ครับ!
แหนมเนือง : ค่ะ!
สีน้ำ : แม่ว่ายาดม คงเอาแม่ ไม่อยู่แล้วล่ะ! พาไปส่ง โรงพยาบาล ที่ใกล้ที่สุดทีนะ! แม่ไม่ไหวแล้ว!
แหนมเนือง : ไม่นะ! บอกที่จอดรถ ก่อนสิคะ ? ค่อยสลบ!
สีน้ำ : ชั้น G ช่อง 40
พูดจบ แม่ก็หมดสติ สงสัยจะรับเื่ ะเืใจ ไม่ไหวแล้ว สภาพนี้ เหมือนฉันเอง นัดแม่มาทารุณเลย เหมันต์ อุ้มร่างของแม่ กึ่งหลับกึ่งตื่น ส่วนฉันเอง! รีบนำทาง เดินไปหารถ อย่างรีบร้อน เมื่อมาถึงรถหรู จอดอยู่ รีบเปิดประตู ขึ้นขับตรงไป โรงพยาบาล อย่างรวดเร็ว ยืนเฝ้านอกห้อง อย่างร้อนใจ กลัวแม่จะเป็อะไร เข้าน่ะสิ! อย่าว่าแต่แม่ ที่ตะลึง จนหมดสติ ขนาดฉัน พึ่งรู้ความลับ ที่เขาปกปิด ซ่อนเร้นไว้มากมาย ก็สับสนมึนงง ไปด้วยเลย สถานการณ์นี้
เหมันต์ : เอ่อ.. คุณยังโอเคอยู่ ใช่ไหม ?
แหนมเนือง : ตอนนี้! พวกเราควร มานั่งเปิดอก พูดความจริง ให้อีกฝ่ายรับรู้ ดีกว่าไหม ? เรารู้จักกัน มาตั้งหลายเดือน เวลานี้เหมือนฉัน ไม่รู้จักคุณดีพอเลยนะ ? สรุปแล้ว ? ยังมีความลับ ที่ปิดบังกันอยู่ อีกมากน้อย แค่ไหนกัน ? ฉันจะปกป้องคุณยังไง ? ถ้าคุณไม่พูด หรืออธิบาย มาสักหน่อยน่ะ!
เหมันต์ : ไว้ตอนผมพาคุณ ไปแนะนำ ให้กับที่บ้าน ผมจะเล่า ทุกอย่างที่คุณ อยากรู้ทั้งหมด ดีหรือไม่ ?
แหนมเนือง : ก็ได้! แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ! หากมีความลับ แล้วมารับรู้ทีหลัง ฉันจะครองตัว เป็โสด!
เหมันต์ : ใจเย็นก่อน! คุณเป็ดั่งอากาศ ผมไม่สามารถอยู่ได้ ถ้าไม่มีคุณนะครับ! หึหึ!
แหนมเนือง : มันใช่เวลา! มาจีบกันไหม ? คนบ้า!
เหมันต์ : ถ้าชอบ! ผมจะฝึกพูดบ่อย ๆ ดีไหมครับ ?
แหนมเนือง : เชอะ!
พอแม่เดินออกมา จากห้องตรวจ เราทั้งสอง รีบประคองร่าง ให้มานั่งพัก บนเก้าอี้ อย่างรวดเร็ว
สีน้ำ : กลับไปก่อนเถอะ! พ่อกำลังมา รับแม่แล้ว! ดูแลตัวเองด้วย เอาบัตรเสริมแม่ ไปใช้นะลูก!
ฉันรับมา ทั้งบัตรเครดิต และสมุดบัญชี เล่มหนาใหญ่ หากทุบหัวใครเข้า คงแตกแน่นอน พร้อมกอดลาแม่ ปลีกตัวตรงกลับบ้าน อย่างรวดเร็ว หากพ่อเห็นเข้า คงได้ลากกลับบ้าน ไปด้วยแน่! ถ้าเป็อย่างนั้น ความรักของ พวกเรา คงไม่รอด อีกต่อไป ถึงแม้ว่า.. แม่จะไม่ขัดขวาง แต่ก็ไม่กล้าเห็นด้วย เพราะกลัวพ่อ กล่าวโทษ ให้ท้ายฉัน แบบผิด ๆ อีก! พวกเรามาถึง ทางเข้าบ้าน เจอพวกนักเลง ถือไม้หน้า 3 ยืนดักรอ เล่นงานอยู่ ตรงเสาไฟ 5 คน เหมือนเดิมเป๊ะ! ผลัดกันเอ่ย ประโยคคำพูด เยอะแยะ
' เจอกันอีกแล้วนะ ? '
' วันนี้พวกเรา เตรียมพร้อมแล้ว! '
' สาวน้อย.. เอาโทรศัพท์ มาเดี๋ยวนี้เลยนะ! '
' ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ลบคลิปทิ้งซะ! '
' พวกเราลุย! '
ฉันตัวชา ยืนนิ่งเงียบ มือจับชายเสื้อ คนด้านข้างไว้ เกิดความกลัว จนตัวสั่นเทา ทำอะไรไม่ถูก ได้สติอีกครั้ง เมื่อคนตัวโต ลูบศีรษะปลอบโยน พร้อมรอยยิ้ม พูดไล่ให้ไป หลบข้างหลังก่อน จึงพยักหน้ารับ
เหมันต์ : สบายใจได้! สามีคุณเก่งนะรู้ไหม ? ไปยืนหลบตรงหลังเสา ต้นนั้นก่อน ห้ามออกมาเด็ดขาด!
ระหว่างยืนเกาะเสา แอบดูอย่างว่าง่าย มองพวกเขา ตะลุมบอนกัน ไม่นานมีเสียงหนึ่ง ะโลั่น จังหวะที่เขาล้มลง กลิ้งบนกับพื้น ราวกับช่วยชีวิต ต่ออายุ พอดิบพอดี รีบก้าวเท้า ไปหาคนเจ็บ อย่างรวดเร็ว คนส่งเสียง ก็เข้ามาใกล้ นั่งลงกะทันหัน ขนาบข้างเขา จึงขมวดคิ้ว จ้องมองทั้งคู่สลับกัน คล้ายกับว่า พวกเขา สนิทสนมกัน เป็อย่างดี จึงอดถามไม่ได้
ฉลาม : ปกติ! มึงต่อสู้ พวกกระจอกนั่น! สบายอยู่แล้วนี่! ทำไมวันนี้ พลาดท่าได้ล่ะ ? ฝีมือตกเหลือเกินนะ! หรือแกล้งสำออย ?
เสียงดุดัน หยอกล้อ ราวกับสนิทสนม เป็อย่างดี เขาส่งสายตา จ้องเขม็ง เหมือนด่าภายในใจกันอยู่
แหนมเนือง : เอ่อ.. รู้จักกันด้วยเหรอคะ ?
ฉลาม : สวัสดีครับ! นึกว่าเป็ สาวสวย จากที่ไหน ? คุณแหนมเนือง ก็รู้จักไอ้หมอนี่ เหมือนกันเหรอครับ ? ว่าแต่สบายดีไหมครับ ? ไม่ได้เจอกันตั้งนาน! ่นี้.. เจอแต่คุณสีน้ำ เป็คนมา พูดคุยกันเื่ เช่าบ้าน ละแวกแถวนี้ ตลอดเลย หนีออกจากบ้าน มาอีกแล้ว ใช่ไหมครับ ? ครั้งนี้ ผมจะไม่บอกใคร เหมือนคราวก่อน ที่โดนจับได้หรอกนะครับ ฮ่า ๆ
แหนมเนือง : ที่แท้คุณฉลาม ก็รู้จักเขา เช่นกันนี่เอง! หึหึ! รู้แล้วยัง จะมาถามอีกนะ! ต้องโทษคุณเลยค่ะ! ครั้งนั้น! ดันบอกพ่อฉัน จนเขารู้ที่ซ่อนตัวได้น่ะ! นึกแล้วยังโมโห ไม่หายอยู่เลยนะ ครั้งนี้ถ้าความลับ รั่วไหลอีก! คราวนี้ ฉันจะฟ้องแม่ ไม่ให้เพิ่ม ค่าส่วนต่าง ของนายหน้า ให้อีกแล้ว! คอยดูเถอะ! เชอะ!
ฉลาม : เื่ในครานั้น ผมเป็คนผิดจริง! ไม่ขอปฏิเสธ น้อมรับบทลงโทษ ทุกอย่างครับ! ฮ่า ๆ
เขาพูดพร้อม หัวเราะร่วนใส่ จำได้ครั้งนั้น เกรดแย่! ต้องไปเรียนซ่อม ด้วยความเป็เด็ก ติดเที่ยว ไม่ตั้งใจเรียน จึงหนีออกจากบ้าน นอนค้างบ้านเพื่อน ใกล้กับ บ้านพักของเขา ่นั้น! พี่แกพึ่งเข้ามา ทำงานใหม่ เป็นายหน้า เืร้อนไฟแรง เห็นประกาศ รูปตามหาฉัน ทั่วทั้งเมือง พร้อมเงินรางวัล จึงแจ้งเบาะแส ให้พ่อมารับ ตัวฉันกลับบ้านไป!
เหมันต์ : ช่วยสนใจคนเจ็บ! หน่อยได้ไหม ? โอ๊ย!
แหนมเนือง : ตายจริง! ขอโทษ.. ไม่ได้ตั้งใจเมิน! รบกวนคุณฉลาม ช่วยพยุงไปส่ง หน่อยนะคะ!
ฉลาม : ได้ครับ! ไม่มีปัญหา!
พวกเรา ทั้งสามคน เข้ามานั่งในบ้าน เป็ที่เรียบร้อย เนื่องจาก ไม่มีอุปกรณ์ ทำแผลอะไร ฉลามจึงออกตัวอาสา ไปซื้อมาให้ ส่วนฉัน เอาน้ำแข็ง มาช่วยประคบ ตรงที่เื ไหลซึมออกมา พร้อมนำผ้า ชุบน้ำเปล่า หมาด ๆ มาช่วยทำความสะอาด ผิวหน้าของเขา ด้วยความที่ใบหน้า เราทั้งสอง ใกล้เกินไป ราวกับ ต้องมนต์สะกด สบตากันค้าง อยู่หลายวินาที มือใหญ่จับลำคอ ร่างเล็กโน้ม เข้าหาใส่ บดขยี้ริมฝี อย่างดุดัน จนต้องสั่นไหว กลืนน้ำลาย เหนียวหนืดลงคอ หลับตาพริ้ม หน้าแดงระเรื่อ หัวใจเต้นดังรัว เป็กลอง ของพวกคณะ วงโยธวาทิต ตามโรงเรียน ความอบอุ่นละมุน จากลิ้นเขา ทำให้ร่างกายชา ราวกับเป็อัมพาต ไปชั่วขณะ เสียงของ ตกกระทบพื้น ทำให้พวกเรา แยกกันทันที คนไปซื้อของ กลับมาแล้ว ยืนอึ้ง กับภาพตรงหน้าอยู่ พอได้สติ จึงพูดขึ้นมา..
ฉลาม : เฮ้อ! รบกวนแล้ว! จะไปแล้วครับ! นี่ยาทั้งหมดนะครับ คุณแหนมเนืองครับ! ผู้ชายคนนี้ อันตรายมาก! หนีออกไปครับ! อย่าไปอยู่ใกล้มัน!
ฉันก้มหน้าหัวเราะ อมยิ้มเขิน ให้กับท่าทาง การกล่าวตักเตือน อย่างเป็ห่วง จนดูกังวล เกินกว่าเหตุของเขา อย่างอัตโนมัติ
เหมันต์ : นี่เมียกู! มึงอย่ายุ่งเชียวนะ! รู้นะว่าคิดอะไร ? กับเมียกูน่ะ! ล้มเลิกความตั้งใจ แล้วกลับบ้านไปเลย! เบื่อหน้ามึงจริง!
ฉลาม : ทำคุณบูชาโทษ ชัด ๆ อุตส่าห์มาช่วย! ยังมีหน้ามาไล่! ไม่ขอบคุณสักคำ ยังไม่เท่าไหร่หรอก! เฮ้อ! กูตามจีบน้องเขา มาเป็ปี มึงเป็ใครเนี่ย! ไม่จองคิว เข้าแถว ดันมาตัดหน้ากูอีก! เพื่อนชั่วนี่!
แหนมเนือง : แต่เรา! ยังไม่ได้.. แต่งงานกันเลยนะ!
เหมันต์ : ไม่แต่งแล้วยังไง ? เราได้กันแล้วนี่! คุณคิดจะทิ้งผมเหรอ ? บอกแล้วว่า.. ห้ามอ่อยคนอื่นอีก!
แหนมเนือง : นายมันบ้าไปแล้ว! จะแรงเพื่ออะไรเนี่ย ? หรือว่านายหึงเหรอ ? หน้าแดงหมดแล้ว!
เหมันต์ : ไม่ต้องมายุ่งเลย!
พูดเสร็จ เดินสะบัด ราวกับเด็กเอาแต่ใจ เข้าห้องไป
ฉลาม : น้องแหนมเนือง! พี่กลับบ้านแล้วนะ ไม่ขออยู่เป็ ก้างขวางคอดีกว่า! ฝากดูแล เพื่อนชั่ว คนนั้นของพี่ ด้วยนะครับ! เื่ที่ซ่อนตัวอยู่ บ้านหลังนี้ จะไม่แพร่งพราย ให้ทางบ้าน รู้แน่นอน! สบายใจได้ครับ! รีบไปง้อคนขี้หึง นั่นเถอะนะ! ปกติไม่เคยเห็น มันคบกับใคร แล้วออกอาการ ขนาดนั้นเลย ฮ่า ๆ เมื่อกี้พูดแกล้งเล่น อย่าคิดเป็จริงนะครับ!
แหนมเนือง : ไว้เจอกันใหม่นะคะ! กลับบ้าน ดี ๆ ค่ะ!
หลังจากอำลา แยกย้ายกัน ก็เดินไป ช้า ๆ ปิดประตูลงกลอน อย่างเรียบร้อย จังหวะที่กำลังหันตัว อยู่ ๆ ก็ลอยเหนือพื้น ร่างใหญ่อุ้ม จนรู้สึกใ หวาดผวา กับเหตุการณ์ ตรงหน้านี้ ร่างเล็กถูกโยน ไว้บนเตียง ภายในห้องของเขา มือของฉัน ถือถุงยาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย เอียงคอมองสงสัย ก่อนถาม
แหนมเนือง : เป็อะไรอีกเนี่ย ? จะไม่ทำแผลเหรอ ?
เหมันต์ : ไม่ต้องทำแล้ว! แผลแค่นี้ มันไม่ตายหรอก! แต่คุณน่ะไม่แน่! ดี๊ด๊าจังเลยนะ! รู้จักกันได้ อย่างไร ? ดูสนิทสนมกัน มากกว่า ผมเสียอีก! หึหึ!
ใบหน้าเรียบนิ่ง ยื่นมาใกล้ จนััโดน ลมหายใจ ปลายจมูก สายตาที่ทอดมอง ราวกับจะจับฉีก ร่างน้อย ให้ขาดสะบั้น เริ่มเขยื้อน ถอยร่นหนี จนชิดผนังเตียง หลับตาปี๋ ด้วยใจสั่นระรัว ก่อนตอบเขา
แหนมเนือง : เขามาทำงาน ให้กับทางบ้าน เป็นายหน้า อย่างที่นายเห็น ตึกแถวละแวกนี้ ส่วนใหญ่ เป็ของคุณแม่ ฉันเองแหละ! อีกอย่างเขา แค่อำหยอกเย้านายเล่น ไม่ได้จีบฉัน จริงจังหรอก! แกล้งเขาเยอะ ขนาดนั้น คงชอบฉันไม่ลงหรอก! หึหึ!
เหมันต์ : แกล้งอะไรมัน ? ทำไมต้องอมยิ้มด้วย ?
แหนมเนือง : แกล้งเขา.. ไม่เท่าไหร่หรอก! หลังจากครั้งนั้น ที่เขาบอกพ่อ ว่าฉันหลบซ่อนอยู่ บ้านเพื่อน สมัยเรียน มหาวิทยาลัย ทำให้โดนลาก กลับบ้านไป ในใจจึงเกิด ความแค้นมาก เป็พิเศษเลย! พอรู้ว่าเขาเป็คน จัดการเื่ ทั้งหมดนี้เข้า จึงหาจ้างคน ต้มน้ำตาล หลายสิบกิโล เทสาดทั้งในบ้าน และรอบรั้วของเขา เหนียวเหนอะหนะ เต็มไปหมด ส่วนคนอีกกลุ่ม ไปหามด หลายชนิด มาปล่อยอีก สภาพแทบจะไม่ใช่ บ้านคน เรียกได้ว่า เป็รังมดขนาดใหญ่ ภาพจำครั้งนั้น อลังการมาก แต่ว่าเขา ไม่รู้เื่นี้หรอกนะ คิดว่าเป็ ภัยธรรมชาติ ่นั้นเป็ฤดูฝน มดมันคง หาที่หลบอาศัย แต่คาดว่า.. เขาหมดเงิน ซื้อยาฉีดฆ่ามด ไปหลายบาท เลยแหละ! ถ้าเป็นาย ยังจะชอบฉัน อยู่หรือเปล่าล่ะ ? ฮ่า ๆ ๆ
เหมันต์ : โอ้โห! แสบมาก! แล้วคุณรู้ไหม ? ไอ้เงินที่มันเอาไป ฆ่ามดให้ตายน่ะ! เป็เงินของใคร ? ส่วนคนที่อยู่ในบ้าน ที่ไม่ใช่มัน มีสภาพเป็อย่างไร ?
แหนมเนือง : ฮ่า ๆ จะไปรู้ ได้อย่างไรกัน! ไม่ได้สนิทด้วยนี่นา! คิดว่าคงไม่ใช่! เงินของนายหรอก ? ใช่ไหม ? อีกอย่าง! นายคงไม่โชคร้าย นอนอยู่ในบ้าน หลังนั้นหรอกนะ! ใช่หรือเปล่าล่ะ ?
ฉันหัวเราะคิกคัก เหลือบมอง คนตรงหน้า จ้องเขม็ง จิตใต้สำนึก แล่นเข้ามา เมื่อเห็น รอยยิ้มแย้ม ชวนขนลุก ส่งมาให้ จึงถามเพิ่ม ความมั่นใจ อีกครั้ง!
แหนมเนือง : ถามจริง ?
เหมันต์ : อือฮื้อ!
ฉันเอามือ ป้องปิดปาก กลั้นขำกลิ้ง กงเกวียนกำเกวียน ชัด ๆ ผู้ประสบภัย ที่แท้จริงยืนอยู่ ตรงหน้านี้แล้ว! หาใช่ไอ้คนที่จากไป โอ๊ย! ขำน้ำตาเล็ด ของแท้เลย งานนี้!
เหมันต์ : คุณนี่มัน! เอาเื่ใช่เล่น! ผมคงต้องระวัง คนอันตราย อย่างคุณแล้ว ไม่แปลกใจ ทำไมทางบ้าน เรียกหรือหาตัว ให้กลับบ้านตลอด เขากลัวคุณสร้างเื่ อยู่ข้างนอก แล้วจะแก้ไขไม่ทันน่ะสิ!
จากรอยยิ้มกว้าง ต้องหุบลง อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็ หน้าบึ้งแทน กอดอก หันหน้าเสมอง ไปอีกทาง อย่างไม่สนใจเขา
แหนมเนือง : ถ้าไม่มารังแก ฉันก่อน! ก็ไม่แกล้งคืนหรอก! ไอ้นิสัย! ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ในทางที่ผิด ไม่ใช่คน อย่างฉัน ที่ชอบทำอยู่แล้ว! สักหน่อยนะ!
นิ้วเรียวยาว ของเขานั้น ดีดเข้ามา บนหน้าผาก จนต้องร้องเจ็บ เอามือลูบคลำ มองขึ้นบนใส่ทันที
เหมันต์ : แล้วนักเลงพวกนั้น! คงไม่ได้! ไปเผาบ้าน เขามา หรอกใช่ไหม ? ได้ยินคลิปวิดีโอ อะไรสักอย่าง! มันคืออะไรกันแน่ ? บอกความจริงมา!
แหนมเนือง : คนพวกนั้น! มันรุมทำร้าย เ้าของที่ดินผืนหนึ่ง บีบบังคับเขา จะให้ยอมขาย ให้ได้เลย! พอเห็นเข้า จึงถ่ายคลิปวิดีโอ เก็บเอาไว้ เป็หลักฐาน เผื่อแกอยากแจ้งความ กับทางตำรวจ แกเป็คน ไม่มีอิทธิพล หรืออำนาจกับใคร จึงโดนรังแกง่าย! ลุงคนนั้น เขาไม่ยินยอมขาย แต่ไม่รู้ว่าเป็ใคร จะมากว้านซื้อไป แปลงนั้นสวยมาก! พื้นที่เกือบ 50 ไร่ ลุงแกเอามาทำเป็ สวนผลไม้ ด้านหลัง ติดกับูเาด้วย ทางบ้าน เคยเจรจา ขอซื้อแต่ไม่สำเร็จ ผืนดินที่นั่น! ลุงแกบอกว่า.. เป็มรดกสืบทอด หลายอายุคน เสียดายตรงที่ แกไม่มีหลาน จึงไม่รู้จะส่งต่อให้ใคร อีกอย่างหนึ่ง! คนที่จะมาขอซื้อต่อ และลงมือทำร้าย ตั้งใจจะสร้างโรงแรม ลุงแกคิดว่า ต้องทำลายสวน ที่สร้างมาหลายปี พังทลาย จึงขัดขืน ไม่ยอมขายให้ และแน่นอน! ฉันเองเลย เสนอว่า หากขายให้ทางครอบครัวฉัน จะทำเป็ Homestay สวนยังคงเก็บไว้ ส่วนบ้านยังคงอยู่ แต่จะสร้างเพิ่มขึ้น เพื่อให้นักท่องเที่ยว ได้พักผ่อนกัน แม้ว่าจะซื้อที่แล้ว หากลุงแก อยากดูแลสวนอยู่ ก็จะแบ่งที่ดิน และบ้านหลังเดิม ให้อยู่ได้นาน จนกว่าลุงแก จะหมดชีวิต ประหนึ่งว่า อาสาจะดูแลแกเอง เพราะแกไม่มีใคร ให้พึ่งพิงยามชรา ซึ่งโครงการนี้ พ่อแม่เห็นด้วย ยอมให้กู้เงิน จากที่บ้าน เอามาลงทุนได้ ปัญหาคือ ลุงแกยังคงลังเลใจอยู่ อีกไม่กี่เดือน ก็ต้องไป เยี่ยมแกแล้ว คราวนี้! ฉันตั้งใจ จะพานายไปด้วยนะ ถือว่าได้ัั ผ่อนคลาย ท่ามกลางธรรมชาติ ดีไหมล่ะ ? อยากไปด้วยกันไหม ?
4K
![เจ้าเเห่งระบบ [I possess the System Master]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783530435_30736087.webp)
