วงการนายแบบหรือนางแบบ เป็อาชีพที่ไม่ได้มั่งคงเลย ทำให้ผมต้องซื้อหุ้นบริษัทต่างๆ เพื่อเอามาต่อยอด อย่างแบรนด์เสื้อผ้า ยินดี ที่เพื่อนผม รอณ บริหารอยู่ ผมก็ซื้อหุ้นกับบริษัทมัน
และบริษัทที่ซื้อไปล่าสุดคือ ผ้าไหมไทย อินเตอร์ ไทยแลนด์ ผมก็ได้ซื้อหุ้นไปแล้ว หุ้นนี้ผมสามารถเข้ามานั่งบริหารงานได้สบายๆแต่ผมไม่ทำ ผมให้บริษัทดำเนินการตามปกติ ผมสืบมาอีกว่าบริษัทนี้เป็ของพ่อ ยัยตัวแสบ เพราะมีนามสกุลเหมือนเขา (ญาณิน คุณธรรม) ผมคิดถูกแล้วที่เลือกซื้อหุ้นกับบริษัทพ่อของเธอ
12:00 น.
ฉันนั่งแท็กซี่มาถึงคอนโดของวาฟิกซ์ (โอ๊ย! ปวดท้องจังเลย) ฉันบ่นระหว่างวิ่งไปขึ้นลิฟต์เพราะจะสายอยู่แล้ว ระหว่างขึ้น ฉันก็นั่งยองๆลงไป อันที่จริงหมอยังไม่ให้ฉันออกจากโรงพยาบาล แต่งานฉันต้องทำ ทิ้งเขาไว้ไม่ได้หรือว่าทิ้งได้นะ
ก๊อก ก๊อก!
เชอรี่: ตอนนี้เที่ยงพอดีเป๊ะ ฉันมาทันเวลา
วาฟิกซ์ : ปากเธอยังไม่หายบวมเลยนะ
เชอรี่: เดี๋ยวก็หาย วันนี้นายมีงานที่ไหน
วาฟิกซ์ : งานโชว์ตัว แถวสยาม
เชอรี่: ใช่ๆ งานนี้มิดไนท์มาด้วย กรี๊ดดดดด (กรี๊ดก็เจ็บปาก)
วาฟิกซ์ : เธอนี่นะ กรี๊ดได้สิ้นเปลืองมาก
เชอรี่: นายต้องเอาเสื้อผ้าไปด้วยเหรอ
วาฟิกซ์ : ก็ใช่น่ะสิ
เชอรี่: มาๆ เดี๋ยวฉันช่วยถือ
วาฟิกซ์ : อยู่เฉยๆ เดินตามฉันมาที่รถก็พอ
เชอรี่: แหะ! ฉันลืมตัวว่าข้อมือหัก
เชอรี่: ฉันลืมสังเกตุว่านายไม่มีคนขับรถ
วาฟิกซ์ : เธอขับรถเป็ไหมล่ะ
เชอรี่: ไม่เป็
วาฟิกซ์ : ฉันคิดผิดจริงๆ
เชอรี่: นายก็ไล่ฉันออกสิ
วาฟิกซ์ : เื่อะไร เธอยังไม่บอกเลยว่าจะรับผิดชอบอะไรฉัน ที่เธอลวมลามฉัน
เชอรี่: เมื่อไหร่นายจะลืมซะที อย่างมากฉันแค่จับมือนาย
วาฟิกซ์ : วันนั้นเธอกอดฉัน!!
เชอรี: เออๆ ฉันขอคิดดูก่อน
วาฟิกซ์ : คิดเร็วๆล่ะ
ณ. สยาม
เชอรี่: คนเยอะจังเลย
วาฟิกซ์ : รวมตัวคนดัง ก็แบบนี้แหละ
วาฟิกซ์ : เดินตามฉันมา เข้าไปรอในห้องแต่งตัวกัน
เชอรี่: ระหว่างที่วาฟิกซ์เผลอไม่ได้มองฉัน ฉันเอาลูบท้อง เผื่อว่าอาการปวดจะดีขึ้น
วาฟิกซ์ : ฉันขึ้นเวทีก่อนนะ แล้วห้ามเดินไปไหนล่ะ
เชอรี่: ค่าาา
(ปวดท้องอีกแล้ว ) จนฉันต้องไปเอาถุงพลาสติกที่วางอยู่ข้างๆ มารองอ้วก แล้วรีบนำไปทิ้งขยะ
ระหว่างที่เขาอยู่บนเวที ฉันมีเวลางีบสักพัก อาการปวดท้องน่าจะดีขึ้น ส่วนยาฉันจำไม่ได้ว่าวางไว้ไหน เฮ้อ.. ฉันของีบก่อนนะ
1 ชั่วโมง 30นาที
วาฟิกซ์ : ยัยแสบตื่นๆๆ จะกลับบ้านไหม
เชอรี่: เสร็จแล้วเหรอ
วาฟิกซ์ : เออ ป่ะ ฉันมีคนขับรถแล้ว เขากำลังมารับ เราไปยืนรอหน้าป้ายรถเมลล์กัน
เชอรี่: ได้สิ (ด้วยอาการปวดท้องที่ไม่ดีขึ้นเลย ทำให้ฉันต้องนั่งยองๆลงไป ระหว่างรอรถกับวาฟิกซ์)
วาฟิกซ์ : ยืนแค่นี้ เมื่อยเหรอ
เชอรี่: อือ
วาฟิกซ์ : อะไรของเธอเนี่ย ขึ้นรถได้แล้ว