บทที่ 11 พบเจอ
เมิ่งหลิงและเฉียนอี้ฟาเดินมาและขวางไม่ให้ฉิงเทียนและซูเสวี่ยออกไป
เฉียนอี้ฟามองมาที่ฉิงเทียนแล้วพูดขึ้น "เฮ้ยไอ้หนู ฉันจะเลี้ยงมื้อค่ำสาวคนนี้เอง ถ้านายอยากจะไปก็รีบไปๆซะ อย่ามาเกะกะที่นี่"
ซูเสวี่ยมองมาที่ฉิงเทียนอย่างกังวล ฉิงเทียนจึงได้ดึงมือของซูเสวี่ยมาให้เธอมาหลบอยู่ข้างหลังเขา ฉิงเทียนทำให้ซูเสวี่ยนั้นเป็กังวลน้อยลง
แล้วหันหน้าไปมองเฉียนอี้ฟา: "เมื่อสักครู่คุณบอกว่าชื่อเฉียนอี้ฟางั้นเหรอ!"
"นายเริ่มกลัวแล้วรึยังไง จะบอกให้รู้เอาไว้นะฉันน่ะคือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทไห่เหวิน ถ้านายไม่อยากที่จะมีปัญหาล่ะก็ กรุณาอยู่ให้ห่างๆจากฉันด้วย" เขาเชิดคอขึ้นมาแล้วพูดดูถูกฉิงเทียน
ฉิงเทียนมองไปที่รูปร่างของเฉียนอี้ฟา ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนหน้าของเขาอย่างช้าๆและพูดขึ้นมา "คุณคือเฉียนอี้ฟาจริงๆเหรอ? ผมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย"
"ฉันจะให้โอกาสนายเป็ครั้งสุดท้าย ไสหัวออกไปได้แล้ว!"
ซูเสวี่ยมองมาที่ฉิงเทียนจากข้างหลังและดึงฉิงเทียนเอาไว้ ฉิงเทียนจึงได้ส่ายหัวเพื่อเป็การบอกว่าเขาไม่เป็ไร
ฉิงเทียนนั้นจึงแกล้งทำเป็กลัวแล้วพูดขึ้น "โอ๊ย ผมกลัวแล้วจ๊า!"
"ถ้าจะปล่อยให้คุณให้โอกาสผม ผมว่าสู้ให้คุณไม่ให้โอกาสผมเลยยังจะดีเสียกว่า"
บริกรของโรงแรมหลงเถิงดูเหมือนจะรู้แล้วว่ามีการทะเลาะกันเกิดขึ้นที่นี่และสถานการณ์ไม่ค่อยดีแล้ว บริกรชายจึงได้รีบไปที่ห้องผู้จัดการแล้วรายงานสถานการณ์ที่นี่
ไม่นานนัก ก็ได้มีชายหนุ่มในชุดสูทเดินมาทางฉิงเทียน
ชายคนนั้นเดินมาหาฉิงเทียนและมองมาที่สายตาน่าหลงใหลของซูเสวี่ย แต่เขาก็ได้รีบก้มหัวลงและพูดถาม "คุณลูกค้าครับ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่อย่างนั้นเหรอครับ?"
ฉิงเทียนที่เห็นคนเดินมาจึงได้ลดแรงกดดันของเขาลงแล้วพูดกลับไป "คือทั้งสองคนนี้ไม่ยอมปล่อยให้พวกเราไปน่ะครับ"
ผู้จัดการเงยหน้ามาพบกับเฉียนอี้ฟาและได้ทำหน้ายิ้มขึ้นมาทันที: "นี่คือคุณเฉียนไม่ใช่เหรอครับ ทำไมคุณไม่บอกผมสักหน่อยว่าคุณมาที่โรงแรมของเรา ผมจะได้จัดหาห้องที่ดีที่สุดให้คุณทันที"
เฉียนอี้ฟามองดูท่าทีของผู้จัดการแล้วก็รู้ว่าน่าจะช่วยเขาได้มาก: "ผู้จัดการหลี่จะใจดีเกินไปแล้ว!" เดี๋ยวผมจะไปดื่มทีหลังครับ ผมขอจัดการธุระที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน"
ผู้จัดการจึงได้ถามอย่างสุภาพ "เกิดเื่อะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับคุณเฉียนอี้ฟาและลูกค้าสองท่านนี้เหรอครับ?"
เฉียนอี้ฟาจึงได้ตอบอย่างเรื่อยเปื่อย "ก็พวกเขาทำชุดของแฟนสาวผมเปื้อนแล้วรีบหนีน่ะสิ" เขาชี้ไปที่รอยเปื้อนที่ชุดของเมิ่งหลิงซึ่งไม่รู้ว่าเธอไปเปื้อนน้ำมาตอนไหนไม่รู้
เมิ่งหลิงจึงได้กรีดร้องออกมา: "ชุดของฉันมีราคามากกว่า 10000 หยวนเลยนะ พวกคุณไม่สามารถจ่ายไหวหรอกต่อให้พวกคุณอยากได้แค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าพวกคุณไม่ยอมจ่ายมาในวันนี้ พวกคุณก็อย่าหวังจะได้ออกไปง่ายๆเลย"
หลังจากที่ผู้จัดการได้ฟังและมองไปที่เฉียนอี้ฟาเขาจึงได้ยิ้มออกมา "คุณลูกค้าท่านนี้ ถ้าคุณทำชุดของสุภาพสตรีท่านนี้เสียหาย คุณก็ควรที่จะรับผิดชอบก่อนที่จะออกไปนะครับ! ทางโรงแรมของเรานั้นมีหน้าที่ที่จะต้องปกป้องลูกค้าทุกท่านที่มาทานที่นี่"
เมื่อซูเสวี่ยเห็นว่าผู้จัดการนั้นมีทีท่าลำเอียงและบอกปัดความรับผิดชอบมาทางพวกเขา เธอจึงได้โกรธแล้วตอบกลับไป: "คุณยังไม่ได้ฟังความของพวกเราแท้ๆ แต่คุณดันปัดความรับผิดชอบมาทางพวกเราเฉยเลยนะ"
ผู้จัดการก็หัวเราะแล้วพูดขึ้น "คุณสุภาพสตรีท่านนี้ ท่านเฉียนอี้ฟานั้นเป็ถึงผู้จัดการทั่วไปของบริษัทไห่เหวินเลยนะครับ เขาไม่มีทางที่จะรีดไถเอาเงินจากพวกคุณอยู่แล้ว! แต่ถ้าพวกคุณไม่จ่ายมา ผมคงต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมา"
สีหน้าของซูเสวี่ยเปลี่ยนเป็สีแดงด้วยความโกรธ ฉิงเทียนจึงลูบหัวของเธอเพื่อเป็การบอกว่าไม่จำเป็ต้องไปโกรธ
จากนั้นเขาจึงได้พูดกับผู้จัดการ "ผมเองก็เป็ลูกค้าคนหนึ่งเช่นกัน คุณไม่คิดที่จะปกป้องสิทธิและผลประโยชน์ของพวกเราบ้างเลยเหรอ?"
ผู้จัดการหลี่จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ข่มขู่ "แต่ตอนนี้คุณทำชุดของคุณผู้หญิงเมิ่งเสียหายนะครับ"
"ฮ่าๆ คุณช่างเป็ผู้จัดการที่ดุดันจังนะครับ ผมเห็นว่าผมดูไม่มีเงินเข้าหน่อย ผิดกับคุณเฉียนอี้ฟาที่มีทั้งเงินและฐานะ เขาพูดถึงสีดำว่าขาว คุณก็ว่าเป็ขาวตามทันทีเลยนะครับ"
เมื่อผู้จัดการได้ฟังที่ฉิงเทียนพูด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และนำเสียงของเขานั้นก็ดูหนักกว่าเดิมอีก: "ไม่ต้องพูดมากแล้ว คุณจะยอมจ่ายดีๆหรือจะให้ผมเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมา"
เฉียนอี้ฟากับเมิ่งหลิงนั้นกำลังมองดูว่าฉิงเทียนจะทำอย่างไรต่อไปราวกับกำลังดูละครอยู่
ฉิงเทียนมองมาที่ใบหน้าที่ดูน่าเกลียดของผู้จัดการจึงได้ระงับความโกรธของเขา จริงๆแล้วเขานั้นอยากที่จะต่อยเขาซักหมัดด้วยซ้ำ เขาเชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบันนั้น คนธรรมดาๆนั้นเขาสามารถจัดการได้ไม่ยาก แต่เขาไม่ใช่คนที่หัวร้อนเหมือนสมัยที่เขาเพิ่งจบมาใหม่ๆแล้ว ถ้าเขาเกิดทำร้ายคนในวันนี้ เขาไม่อาจเลี่ยงปัญหาที่จะตามมาได้แน่
ฉิงเทียนจึงได้พูดสวนกลับไป: "คุณมั่นใจนะว่าคุณ้าจะทำแบบนี้จริงๆ"
ผู้จัดการจึงพูดแบบเริ่มหมดความอดทน "เร็วเข้า! อย่ามามัวพูดไร้สาระ"
ฉิงเทียนจึงยืนบนเก้าอี้แล้วะโออกไปทั้งห้องอาหาร "ผมขอโทษมิตรสหายทุกท่านที่มาทานมื้อค่ำในวันนี้ ผมอยากให้พวกคุณได้ฟังและถามความเห็นหน่อย"
ผู้จัดการและเฉียนอี้ฟาต่างก็ใกับคำพูดของฉิงเทียน ถึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนจีนนั้นมีนิสัยชอบดูเื่สนุกอยู่แล้ว
หลังจากนั้นไม่นานฉิงเทียนและคนอื่นๆจึงได้ถูกล้อมวงเข้ามา ฉิงเทียนจึงได้ชี้ไปที่ผู้จัดการและพูดขึ้นว่า "ผู้จัดการคนนี้บอกว่าผมได้ทำชุดของสุภาพสตรีท่านนี้เปื้อน และยังบอกอีกว่าชุดนี้มีราคามากกว่าหมื่นหยวน เื่ที่เกิดขึ้นนี้ถ้าผมขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดนั้น ผม้าให้ทุกคนช่วยผมเป็พยานหน่อยว่า ผมเป็คนที่ทำชุดนี้เปื้อนจริงหรือไม่?"
ผู้จัดการจึงรีบแก้ต่างทันที: "ขอให้ลูกค้าทุกท่านกลับไปนั่งรับประทานอาหารก่อนนะครับ เื่นี้เป็เื่ลูกค้า 2 ท่านนี้เท่านั้น"
เมื่อฉิงเทียนเริ่มเห็นว่าพวกเขามีพิรุธ จึงได้รีบพูดต่อทันที "อะไรกันผู้จัดการ คุณไม่กล้าเอาภาพจากกล้องวงจรปิดตัวนั้นมาให้ดูเหรอ?"
ผู้จัดการจึงได้หัวเราะให้กับฝูงชน: "กล้องตัวนั้นมันเสียอยู่ และสุภาพสตรีท่านนี้ไม่เอาเื่พวกคุณอีกต่อไปแล้ว ผมขอให้ลูกค้าท่านนี้ไปได้แล้วครับ"
ดูเหมือนว่าทางนั้นยังปัดความรับผิดชอบมาให้เขาอยู่ ฉิงเทียนจึงได้พูดต่อ "อย่ามาโกหกผมเลยครับ กล้องตัวนั้นน่ะไฟยังติดอยู่เลยนะครับ"
เมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนพูดเช่นนี้ ทุกคนจึงเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วหันไปมองที่กลุ่มของเฉียนอี้ฟา
เมื่อเมิ่งหลิงพบว่าผู้คนกำลังหันมามองทางพวกเขา เธอจึงพูดขึ้น "มามองดูอะไรกัน! ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว"
เฉียนอี้ฟาจึงได้พูดขึ้นมา "พวกเราแค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ขอให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปก่อนนะครับ"
ผู้จัดการก็ได้พูดอย่างเดียวกัน
แล้วผู้คนก็ค่อยๆทยอยกันแยกย้ายออกไป เฉียนอี้ฟาจึงได้หันมามองแรงที่ฉิงเทียนแล้วพูดขึ้น: "ไอ้หนู ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ" จากเขาก็ได้หันหน้าแล้วเดินออกไป
แล้วเมิ่งหลิงกับผู้จัดการก็ได้เดินตามไปด้วยอย่างรวดเร็ว
ฉิงเทียนและซูเสวี่ยเองก็ได้ออกจากโรงแรมหลงเถิงเช่นกัน
มือของฉิงเทียนและซูเสวี่ยยังจับกันอยู่ สถานการณ์เมื่อสักครู่ได้ทำให้ทั้งสองคนลืมไปเลยว่ายังจับมือกันอยู่ พอเดินออกมาได้สักพักซูเสวี่ยก็นึกขึ้นได้ว่ามือของเธอนั้นยังจับกับมือของฉิงเทียนอยู่ หน้าของเธอจึงได้แดงขึ้นมาและเริ่มบิดมือของเธอ "ฉิงเทียน ปล่อยได้แล้วล่ะ"
ฉิงเทียนจึงนึกขึ้นได้เช่นกันว่าเขานั้นยังกุมมือของซูเสวี่ยเอาไว้ เขาจึงรีบปล่อยอย่างเขินอายก่อนจะยิ้มและพูด: "ลืมไปเลย ลืมไปเลย"
ซูเสวี่ยที่ดึงมือกลับมาก็ได้พูดกลับไป: "ฉันไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอคนแบบนั้นในตอนทานมื้อค่ำวันนี้ด้วย ฉันจะไม่มาทานที่ร้านนี้อีกเป็ครั้งที่ 2 แล้ว"
ฉิงเทียนจึงได้ปลอบเธอ: "ร้านนี้มันห่วย คนก็ห่วยด้วย"
ฉิงเทียนกับซูเสวี่ยจึงได้บอกลากัน
ฉิงเทียนรู้ว่าเพราะเื่ในครั้งนี้ ได้ทำให้เขากับซูเสวี่ยนั้นความสัมพันธ์เพิ่มขึ้นมาก แม้แต่ของเขาก็ยังมีกลิ่นของซูเสวี่ยติดอยู่เลย เมื่อนึกถึงััของมือของเขาที่กุมมือของซูเสวี่ย ฉิงเทียนก็เริ่มรู้สึกใจเต้นเร็วขึ้น!
ระหว่างทางกลับบ้าน คุณซูสุดสวยนั้นก็ได้มองดูมือของเธอที่จับมือฉิงเทียนและคิดอย่างอายๆว่า: ในตอนที่ฉันถูกเขากุมมืออยู่นั้นทำไมถึงได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมายังไงก็ไม่รู้
ส่วนฉิงเทียนที่นึกถึงเื่ที่เกิดในโรงแรมเมื่อสักครู่นั้น เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาที่ดินเนอร์ของเขานั้นต้องมาถูกรบกวนโดยไอ้โง่ที่ยังเย่อหยิ่งอีกต่างหาก!
"ทำไมเขาถึงได้พบกับไอ้โง่ที่ไหนก็ไม่รู้มากขึ้นั้แ่ตอนที่เขาได้ถาวเป่า์มานะ? เอาเถอะ ั้แ่มาอยู่ที่นี่ มาเจอคนโง่มากมายแบบนี้ก็ในปีนี้นี่แหละ!" ฉิงเทียนคิดที่เื่ของคนที่โรงแรมเสี่ยวเฉิงเมื่อครั้งก่อน แล้วครั้งนี้ก็ยังมาเจอกับคนอย่างเฉียนอี้ฟาอีก
287
