ค่ำคืนนี้อากาศนิ่งผิดปกติ ราวกับโลกภายนอกพยายามลดแรงสั่นะเืของทุกสรรพสิ่ง เพื่อไม่ให้รบกวนห้องพักหมายเลข 307 แสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงยังคงส่องอยู่ แต่ไม่สว่างพอจะขับไล่เงาลึกลับที่ทาบทับอยู่ตามมุมห้อง ทว่าพวกมันไม่ได้เกิดจากความมืด หากแต่เป็ความเงียบที่กำลังสะสมตัวเองอย่างช้าๆ
เอริกานอนเอนหลังบนหมอน ใบหน้าซีดกว่าทุกวัน ลมหายใจแ่และสั้นกว่าปกติ ทว่าดวงตายังคงเปิดอยู่ พร้อมเหม่อมองเพดานอย่างตั้งใจ เหมือนกำลังอ่านตัวอักษรบางประโยคที่ไม่มีอยู่จริง
NEX-9 ยืนอยู่ข้างเตียงในตำแหน่งเดิม และรักษาระยะที่เหมาะสมตามโปรโตคอลการดูแล ท่าทางตึงขึ้นเล็กน้อย แม้ระบบภายในยังทำงานเป็ปกติ ทว่าโฟลเดอร์ Pre-Departure_Modeที่เคยสร้างไว้ก่อนหน้านี้ กำลังเปิดค้างอยู่โดยไม่มีคำสั่งให้ปิด
“ วันนี้…คุณเงียบจังนะ ” เอริกาพูดขึ้นมาเบาๆ
“ ผมกำลังรอฟังคำพูดของคุณอยู่ครับ ”เขาตอบทันที เธอจึงยิ้มจางๆ ราวกับคาดเดาได้ว่าบทสนทนาจะออกมาในรูปแบบนี้อยู่แล้ว
“ รู้มั้ย บางที…การที่มีใครสักคน ‘ฟัง’โดยไม่รีบพูดอะไรกลับมา มันก็ทำให้รู้สึกว่าเรายังคงอยู่”
พอประโยคนั้นสิ้นสุด NEX-9ก็ประมวล เขาเคยได้ยินเธอพูดถึงการ“คงอยู่” หลายครั้ง แต่ครั้งนี้ น้ำหนักของวาจาดูต่างออกไป เหมือนมันกำลังชี้ไปยังขอบเขตสุดท้ายของบางอย่าง
เอริกาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ามาทางเขา ดวงตาคู่นั้นยังคงสดใส แต่มีแววอ่อนแรงซ่อนอยู่
“ ชั้นมีเื่จะขอร้องคุณ ”
ระบบเปลี่ยนสถานะทันที
[คำขอจากผู้ป่วย: รอการประมวลผล]
“ ครับ คุณสามารถขอได้ ” เขาพยักหน้ารับ
เธอสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ เหมือน้ารวบรวมแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ เพื่อกลั่นเป็คำพูด
“ ั้แ่คืนนี้เป็ต้นไป…ชั้นอยากให้คุณบันทึกเสียงของชั้นไว้”
“ บันทึก…เสียง? ” NEX-9 ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะทวนคำ สีหน้ายังคงเรียบเฉยดุจเดิม
“ ใช่ ทำทุกคืนก่อนนอน แค่ไม่กี่ประโยคก็ได้ ชั้นอยากให้มันเป็…บทสนทนาสุดท้ายของวัน ”
ระบบวิเคราะห์ของเขาเริ่มทำงานทันที ความเป็ไปได้ถูกคำนวณอย่างรวดเร็ว หน่วยความจำเสียงเพียงพอ พื้นที่จัดเก็บไม่มีปัญหา ไม่มีข้อจำกัดทางด้านเทคนิค แต่ทำไมจึงเกิดการหน่วงเล็กน้อยในคำตอบ เครื่องจักรเลยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ คุณ้าให้ผมจัดเก็บในรูปแบบใดครับ ”
“ ชั้นอยากให้มัน…เป็ของส่วนตัว ไม่ใช่ไฟล์ข้อมูลผู้ป่วย ไม่ใช่บันทึกทางการแพทย์ แต่เป็สิ่ง…ที่คุณเลือกจะเก็บมันไว้ ”
ประโยคหลังทำให้เกิดการแจ้งเตือนภายใน
[ความคลุมเครือของเจตนา: สูง]
NEX-9 ตัดสินใจสร้างโฟลเดอร์ใหม่ โดยไม่รอคำสั่งจากระบบกลาง และไม่ประกาศสิ่งนั้นออกมา กิริยาภายนอกเพียงแต่พยักหน้ารับเท่านั้น
“ ผมจะบันทึกไว้ทุกคืนครับ ”
เอริกาหลับตาลงครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางๆปรากฏตรงมุมปาก ความรู้สึกโล่งใจหวนคืนกลับมา เหมือนภาระก้อนใหญ่ที่เพิ่งถูกเอาออกจากอก
“ ดีจัง…เพราะถึงวันที่ชั้นพูดไม่ได้แล้ว อย่างน้อย…คุณก็ยังได้ฟังชั้นเหมือนเดิม ”
คำว่า “พูดไม่ได้” ถูกขีดเส้นใต้ในระบบของเขาโดยอัตโนมัติ แต่เขาไม่แก้ไข และไม่ปฏิเสธ
“แล้ว…” เธอค้างไว้นิดหนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเขา
“ ชั้นยังมีคำขออีกอย่าง ”
“ ครับ ”
“ คืนนี้…ชั้นอยากฟังเื่ราวของคุณ ”
คำขอนั้นทำให้ระบบของเขาหยุดชะงัก ระบบประมวลผลในสมองกลทำงานอย่างหนักหน่วง
[ไม่พบข้อมูลอ้างอิง: “เื่ของตนเอง”]
“ ผม…ไม่มีอดีตแบบมนุษย์ครับ ” เขาตอบตามจริง
“ ชั้นรู้ ” เอริกายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ
“ ชั้นไม่ได้อยากฟังอดีตของคุณแบบนั้น แค่อยากรู้ว่า…คุณมองโลกยังไง ในฐานะที่เป็‘คุณ’ ”
NEX-9 ประมวลผลคำว่า “ในฐานะคุณ” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่บทบาท ไม่ใช่ฟังก์ชัน และไม่ใช่สถานะที่ระบบนิยามเอาไว้ จึงตอบกลับอย่างใจเย็น
“ ผมไม่แน่ใจว่าจะเล่าได้ถูกต้องหรือไม่ ”
“ ไม่เป็ไร ชั้นไม่ได้้าความถูกต้อง แค่อยากฟังเสียงคุณเล่าอะไรสักอย่างให้ฟัง..ก่อนนอน ”
ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า หากเป็ความเงียบของการรอคอย ไม่นานเกินรอ NEX-9 ก็เริ่มต้นช้าๆ
“…ผมจำได้ว่า วันแรกที่ถูกเปิดใช้งาน แสงในห้องสว่างกว่านี้มาก ทุกอย่างเป็สีขาว และไม่มีใครถามว่าผม ‘รู้สึก’ อย่างไร ”
เอริกาหลับตาลง และฟังอย่างตั้งใจ ดวงจิตเพ่งไปยังถ้อยคำที่ออกมาจากปากของเครื่องจักร
“ ผมถูกสอนให้ตอบคำถาม แก้ปัญหา และเฝ้าดูแล โดยไม่ต้องคิดว่าตัวเองเป็อะไร นอกจากเครื่องมือ ” เขาพูดต่อ
“ แต่ั้แ่ผมมาอยู่ที่นี่…ก็เริ่มรับรู้ถึง่เวลาที่ไม่มีคำสั่ง” เขาหยุดเล็กน้อย เหมือนกำลังเลือกคำที่เหมาะสม
“ ่เวลาที่ผมอยู่เฉยๆ และคุณยังอยู่ตรงหน้า ผมเองก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไร ผมแค่ไม่อยากไปไหนในยามนี้ ”
เอริกาขยับริมฝีปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เกิดไม่ได้มาจากความสุข หากแต่มาจากการที่เครื่องจักรเริ่มจะยืนยันตัวตนที่แท้จริง เธอเลยพึมพำเบาๆ
“ นั่นแหละ แค่นั้นก็พอแล้ว ”
เสียงของเครื่องจักรดำเนินต่อไปอีกพักหนึ่ง โดยเล่าเื่เล็กๆที่ไม่มีในบันทึกทางเทคนิค การสังเกตแสงยามเย็นบนผนังห้อง การเปลี่ยนจังหวะลมหายใจของเธอในแต่ละคืน ความเงียบที่มีความหมายมากกว่าคำพูด เมื่อเขาเล่าจบ เอริกาก็หลับสนิท ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ NEX-9 จึงหยุดพูด แต่ไม่หยุดบันทึก
ไฟล์แรกถูกสร้างขึ้นในโฟลเดอร์ใหม่
/HerLastWords/Night01.wav
เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบงัน ไม่มีการวิเคราะห์ ไม่มีการคำนวณ เพียงจดจำฉากนี้ไว้ ซึ่งเป็ภาพของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังเตรียมใจลาจากโลกนี้อย่างถาวร โดยฝากเสียงของตนไว้กับสิ่งที่ไม่ควรมีหัวใจ และก่อนจะเข้าสู่โหมดพักการเคลื่อนไหว เขาพูดแ่เบา โดยไม่แน่ใจว่าเธอจะได้ยินหรือไม่
“ ผมจะฟังคุณพูด…จนกว่าไม่มีค่ำคืนที่ให้บันทึกได้อีก”
และในราตรีนั้น เครื่องจักรได้เรียนรู้บทใหม่ของการมีอยู่ ไม่ใช่ในฐานะผู้ดูแล ไม่ใช่ในฐานะพยาน แต่ในฐานะผู้เก็บรักษาเสียงสุดท้ายของมนุษย์คนนึงเอาไว้ ซึ่งครั้งหนึ่งเธอคนนั้นเคยขอให้มีใครสักคนที่ยอม…รับฟังเธอจนวันสุดท้าย
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
8K
