ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

กลุ่มของจอมมัล 6คน และเพื่อนๆภายในชั้นเรียนอีก300กว่าคน ตอนนี้ก็ได้มาถึงบททดสอบที่วัดระดับพลังการต่อสู้จริงทางข้างหน้าเป็นเหมือนห้องทดสอบ ที่มีเรียงกันอยู่กว่า13ห้องด้วยกัน และแต่ละห้องจะมีตัวเลขกำหนดเอาไว้ข้างบนคุณครูได้อธิบายกฏการเข้าห้องของแต่ละห้องก่อนที่นักเรียนทุกคนจะเริ่มทดสอบ "นักเรียนทุกคนจะต้องรู้เอาไว้ก่อนว่า ห้องพวกนี้คือห้องจำลองสัตว์อสูร ยิ่งตัวเลขห้องมากเท่าไหร่ สัตว์อสูรที่จำลองก็จะแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น และถ้าหากว่าใครสามารถผ่านการทดสอบของห้องนั้นไปได้ ก็จะได้ครอบครองสมบัติของห้องนั้นๆนั่นเอง แต่ว่า...ถ้าหากตกรอบขึ้นมา ก็จะถูกไล่ออกจากโรงเรียนของเราในทันที!!"เริ่ม ~~~!!!จอมมัล เริ่มเดินออกไปก่อนเป็นคนแรก และไปหยุดตรงห้องหมายเลขหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องที่ไม่มีสัตว์อสูรอยู่เลย และไม่เคยมีใครเคยเข้าไปก่อนเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากมันเป็นระดับที่คนธรรมดาก็สามารถเข้าไปแล้วผ่านออกมาอย่างสบายๆนักเรียนทุกคนต่างเลือกหมายเลขห้องที่เหมาะสมกับตัวเองกันทั้งนั้น แต่ว่าไม่มีใครเลือกหมายเลขหนึ่งถึงห้าเลย เพราะว่าพวกเขามั่นใจในความแข็งแกร่งของตนเองแต่เมื่อพวกเขาทั้ง300กว่าคนหันหน้ามามองจอมมัลเป็นสายตาเดียวกัน พวกเขาก็อดที่จะนินทาไม่ได้"นี่ นี่ พวกนายดูคนนั้นสิ เห็นว่าอยู่ในกลุ่มเด็กที่มีความสามารถมากที่สุด แต่ดูเขาเลือกระดับความยากสิ""กลุ่มที่มีความสามารถหรอ หึ มันก็ไม่เท่าไหร่เลยนี่หว่า อ่อนชะมัด""ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่างน้อยก็เป็นความยากที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นว่าข้างในมีอะไร สงสัยไอ้หมอนั่นจะอยากเข้าไปดูเฉยๆหล่ะมั้ง...หรืออีกอย่างก็คงอ่อนจริงๆนั่นหละ ฮ่า ฮ่า"สมิง และ พยัคฆ์ ห้องหมายเลข11 ซึ่งมีเพียงแค่5คนเท่านั้นที่กล้าเลือกที่จะไปห้องนี้ ถึงแม้พวกเขาทั้งสองจะดูเหมือนว่าเป็นคนอ่อนแอที่สุดภายในกลุ่ม แต่ความจริงพวกเขาแข็งแกร่งกว่าหลายๆคนบนประเทศนี้อีกมากมายได ชู และ อิฟริท ห้องหมายเลขสุดท้าย13 และแน่นอน นี่คือประวัติศาสตร์ เพราะตั้งแต่ที่สถานที่นี้จัดตั้งขึ้นมา ไม่มีใครกล้าท้าทายชั้น13แม้แต่คนเดียว แถมยังมีข่าวลืออีกด้วยว่า ภายในห้องนี้มีอำนาจของสัตว์อสูรที่แท้จริงปกคลุมอยู่...เมื่อเพื่อนๆทั้ง5คนมองหันกลับไปหาจอมมัล พวกเขาก็ไม่ได้ช่วยจอมมัลแต่อย่างใด เนื่องจากจอมมัลที่รู้ความสามารถของตัวเองดีอยู่แล้ว จะต้องผ่านปัญหานี้ไปได้ด้วยตัวเองให้ได้เมื่อการทดสอบเริ่มขึ้น ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องของตนเอง ก็เริ่มเดินเข้าไปในบททดสอบที่ได้เลือกเอาไว้จอมมัลได้เดินเข้าไปในห้องหมายเลขหนึ่ง มันเหมือนกับโลกอีกใบหนึ่ง ซึ่งมันไม่มีสัตว์อสูรอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว มีเพียงแค่กระต่าย หมูป่า กระทิง เหยี่ยว เป็นเพียงสัตว์ป่าธรรมดาๆทั่วๆไป แต่ว่าแตกต่างกันตรงที่มันคือของจริง! ไม่ใช่สิ่งจำลองเหมือนสัตว์อสูรในห้องอื่นๆยิ่งเดินลึกเข้าไปมากขึ้นเท่าไหร่ สัตว์ป่าก็ยิ่งตัวใหญ่มากขึ้นเท่านั้น มีทั้งหมีขั้วโลก และสิงโต อยู่เต็มไปหมด แต่ว่าพวกมันกลับไม่ทำร้ายผู้คนก่อน นั่นจึงเป็นสิ่งที่แปลกมากสำหรับภาพที่เห็นอยู่ในตอนนี้ถ้าเกิดมันไม่ทำอันตรายจอมมัลก่อน จอมมัลก็ไม่คิดจะยุ่งกับพวกมันอยู่แล้ว เพราะเหมือนว่าเขาจะมีเป้าหมายอะไรที่เดินทางเข้ามายังห้องหมายเลขหนึ่ง ซึ่งไม่เคยมีใครคิดอยากจะเข้ามาก่อนแต่ทว่าก่อนที่จอมมัลจะเดินไปจนถึงสุดทาง ก็ได้มีเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องทดสอบหมายเลขหนึ่ง ซึ่งเป็นเสียงที่ฟังดูมีอำนาจไม่อาจจะประเมินพลังได้"เจ้าเข้ามาที่นี่ทำไม?"จอมมัลไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขาเพียงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ข้าเพียงเข้ามาตามหาสิ่งของบางอย่างก็เท่านั้น""แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า ถ้าเจ้ายังไม่กลับออกไปตอนนี้ เจ้าจะต้องตาย!!"เสียงตะคอกดังขึ้นมา ซึ่งพลังอำนาจที่เปร่งออกมาพร้อมกับเสียง แทบจะสามารถทำลายห้องทดสอบแห่งนี้ได้เลยจอมมัลก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว "เจ้าเป็นใคร? ข้าเพียงเข้ามาตามหาสิ่งของที่ตกทอดมาเท่านั้น..."จอมมัลยังไม่ทันพูดจบ ก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เสียงนั่นโมโหสุดขีด "อย่าบอกว่าเจ้าเองก็รู้เหมือนกันว่าสิ่งของชิ้นนั้นมันคืออะไร ข้าไม่อาจจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตได้อีก!!!!"บึ้ม~~~~!!!!พลังอำนาจถูกปลดปล่อยออกมาจากห้องหมายเลขหนึ่ง จนทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปจนถึงพื้นผิวภายนอก ลุกลามไปยังตัวโรงเรียน แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง และทำให้ทั้งประเทศแห่งนี้เกิดการสั่นไหว...ครื่นนนน~~ทั้งบ้าน และ ตึก ต่างถล่มลงมาราวกับว่าประเทศนี้จะจมหายไปภายในเวลาไม่กี่อึดใจ=========================ณ การประชุมรัฐบาลโลกตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ~เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ว่าเป็นเหตุฉุกเฉินถึงขนาดที่ทั้งประเทศอาจจะพังพินาศลงไปเมื่อไหร่ก็ได้"ขอประกาศ ขอประกาศ ทุกหน่วยออกประจำการ ขอกำลังเสริมไปช่วยสนับสนุนที่เมืองเมฆาม่วง ขอย้ำ ทุกหน่วยออกประจำการ ขอกำลังเสริมออกไปช่วยสนับสนุนที่เมืองเมฆาม่วง..."และข่าวนี้ก็เป็นข่าวใหญ่มากสำหรับจักรพรรดิคนอื่นๆ===================ณ ตำหนักจักรพรรดิเมฆา"ประเทศเมฆาม่วงเขตที่1โดนโจมตีอย่างนั้นหรือ!!" มีหรือที่เขาจะยอม เนื่องจากประเทศเมฆาม่วง เปรียบเสมือนกับแขนข้างขวาของเขา แถมยังเป็นอาณาเขตที่ใหญ่ที่สุดที่เขาปกครองอยู่ เขาจึงเดินทางไปด้วยตนเองอย่างรวดเร็ว====================ณ ตำหนักจักรพรรดิโลกันต์"ประเทศเมฆาม่วงที่บุตรชายของข้ากำลังศึกษาอยู่ ตอนนี้ถูกโจมตีอย่างนั้นหรือ!!! ใครมันบังอาจ!!!" จักรพรรดิโลกันต์ ได้ออกเดินทางไปยังประเทศเมฆาม่วงด้วยตนเอง====================ณ ห้องทดสอบหมายเลขหนึ่ง ที่จอมมัลกำลังทดสอบอยู่ และเป็นต้นเหตุของการเกิดภัยพิบัติในครั้งนี้ได้มีเสียงหัวเราะที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดจะมาครอบครองสมบัติของตระกูลข้า คิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตได้อีก!!! ฮ่า ฮ่า หาาา...."ไม่ทันใดเสียงหัวเราะก็หยุดลง พร้อมกับอาการตกตะลึง เมื่อเขาได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่งดังขึ้นมา"ลูกหลานตระกูลจักรพรรดิแห่งกาลเวลา? ทำได้แค่นี้เองเหรอ ฮึ~" เมื่อสิ้นเสียง เขาก็หันกลับมามองที่เด็กหนุ่ม และมองเห็นจอมมัลดูไม่ค่อยจะได้รับบาดเจ็บสักเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ ทั้งที่เขาโจมตีไปตั้งแรงขนาดนั้นแล้วแท้ๆเชียว ลูกหลานของจักรพรรดิแห่งกาลเวลา มีหรือที่จะยอมตายเพราะความสะเพร่าของตนเอง และถูกเด็กน้อยที่ดูอายุ5ขวบข่มขู่ เขาจึงหยิบสมบัติพิเศษที่ทางต้นตระกูลหลงเหลือเอาไว้ให้ "อัญมณีกาลเวลา" มันสามารถทำให้เขาย้อนเวลากลับไปได้ในตอนที่จอมมัลพึ่งเริ่มคุยกับเขาใหม่อีกครั้ง

ทุกคนในโลกรวมถึงรัฐบาลโลกบางคน ลืมเหตุการณ์ที่ประเทศเมฆาม่วงโดนโจมตีไปหมดแล้ว ส่วนคนที่มีอำนาจพลังพอๆกับสมบัติจักรพรรดิ คนเหล่านั้นจะไม่ถูกลบความทรงจำไป ซึ่งแน่นอนว่าทั้ง จักรพรรดิเมฆา และ จักรพรรดิโลกันต์ ยังจำได้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น และยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟพร้อมกับกำลังมุ่งหน้ามาทางประเทศเมฆาม่วงอย่างรวดเร็ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 6 ลูกหลานจักรพรรดิแห่งกาลเวลา

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 6 ลูกหลานจักรพรรดิแห่งกาลเวลา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้