ซึบ! แอ๊ง!
หอกสายฟ้าทะลุผ่านลำตัวของาาหมาป่าขนเทาอย่างง่ายดายแต่ก็ยังไม่สามารถปลิดชีพของมันลงได้
แฮ่!....ฟูลลลลล!
าาหมาป่าขนเทาจึงโจมตีกลับด้วยลมหายใจพายุของมัน คาออสจึงหลบออกมาด้านข้างเมื่อเขาเห็นว่าเวทย์สายฟ้าใช้ได้ผลเขาเสริมพลังดาบด้วยเวทย์สายฟ้าและใช้ต่อด้วยสกิลดาบของเขาทันที!"ลาขาดล่ะ"
"เฉือนนภาลัย"
ฉับ! ตุบ!....
หัวของาาหมาป่าขนเทาหลุดออกจากลำตัวทันทีที่โดนคมดาบของคาออสเข้าไปจากนั้นคาออสจึงเก็บซากของมอนสเตอร์ทั้งหมดเข้าไปในแหวนที่ห้อยคออยู่ของเขาซึ่งเขาพึ้งรู้มาจากอาจารย์ของเขาว่าแหวนวงนี้สามารถเก็บสิ่งของด่างๆไว้ข้างในได้
(เป็แหวนมิตินั่นแหละครับแต่ของคาออสนั้นสามารถเก็บสิ่งมีชีวิตเข้าไปในแหวนได้ด้วยเนื่องจากในแหวนของเขานั้นมีโลกใบเล็กอยู่ด้วยนั่นเอง)
"จบสักทีทำเอาทั้งพลังกายพลังใจเราหมดเกลี้ยงเลยแฮะว่าแต่หลังบานประตูนั้นมีอะไรอยู่กันแน่กลุ่มของคุณพ่อถึงได้ยอมเสี่ยงชีวิตเข้ามาในถ่ำแห่งนี้กันลองไปดูหน่อยละกัน"
หลังจากที่พึมพำอยู่แปปนึงคาออสจึงได้เดินเข้าไปเปิดประตูหินที่อยู่ด้านหลังของฝูงหมาป่าที่ตนได้จัดการไปแล้วเพื่อสำรวจดูว่ามีอะไรอยู่ข้างในบ้าง...
ครื่นๆๆๆๆๆ ปัง!
"โอ้โห!!....สุดยอด!!!"
ภาพที่เขาเห็นตรงหน้านั้นคือกองเหรียญทองที่สูงเท่าหัวอาวุธอุปกรณ์และเครื่องประดับอีกมากมายที่ด้านในสุดของห้องสมบัตินั้นยังมีกล่องเหล็กสีดำกล่องนึงวางอยู่บนเสาหินซึ่งดูแล้วน่าจะเป็สมบัติที่มีค่ามากที่สุดในห้องนี้คาออสจึงเลือกที่จะไปดูในกล่องนั้นก่อนว่ามีอะไรอยู่ในนั้นจากนั้นเขาก็เปิดมันออก
"เป็ผ้าคลุมแฮะแต่มันมีความพิเศษยังไงเราก็ไม่รู้สงสัยต้องเอาไปถามอาจารย์ดูส่วนสมบัติทั้งหมดในห้องนี้เราเก็บไว้ก่อนน่าจะดีกว่าแล้วค่อยเอาไปให้คนในหมู่บ้านที่หลัง"
จากนั้นคาฮอสก็ได้ปล้นสมบัติ....ไม่ใช่ๆ
จากนั้นคาออสก็ได้เก็บทุกอย่างในห้องสมัติเข้าไปในแหวนและมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านทันที
ณ กลางป่าแห่งความสงบ
กลุ่มขณะสำรวจที่หนีออกมาจากถ้ำนั้นยังคงนั่งพักเพื่อรอพบคาออสอยู่เพราะพวกเขากังวลว่าคาออสจะไม่กลับมาหรือาเ็จนไปไหนไม่ได้จึงตกลงกันว่าถ้าตะวันตกดินแล้วคาออสยังไม่ออกมาพวกเขาจะกลับเข้าไปในถ้ำอีกรอบเพื่อไปช่วยคาออสออกมาแน่นอนว่าถ้าคาออสจัดการฝูงหมาป่าไม่ได้พวกเขาก็ไม่รอดเหมือนกันด้วยเหตุนี้คนที่อยู่รอจึงมีแค่ห้าคนเท่านั้นส่วนคนที่เหลือนั้นกลับหมู่บ้านเพื่อไปรักษาตัวบางคนก็กลับเพราะหวาดกลัวหมาป่าคนที่อยู่รอจึงมีแค่ กอร์น คิม และคนในขณะสำรวจอีกสามคน
"เอ๊ะ!..ข้างหน้ามีคนอยู่ด้วยใครกันนะใช่คนในหมู่บ้านเราหรือเปล่า?"
คาออสััได้ถึงกลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลจากตนเองมากนักจึงค่อยๆเคลื่อนที่เข้าไปอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น
"ตะวันจะตกดินอยู่แล้วท่านผู้พิทักษ์ยังไม่กลับมาเลย"
"เอาหน่ารออีกสักหน่อยแล้วกัน"
คิมกับกอร์นคุยกันระหว่างที่นั่งรอในตอนนั้นเองก็มีเสียงนึงเอยออกมาทำให้พวกเขาทุกดีใจจนพูดอะไรไม่ถูกเลย
"พวกท่านรอช้าอยู่หรอ?"
"ท่านผู้พิทักษ์"
กอร์นเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นคาออสปรากฏตัว
ถ้าเรามอบสมบัติให้กับพวกเค้าตอนนี้มันจะมีปัญหาตามมาหรือเปล่านะแต่ยังไงเรา็ต้องมอบให้อยู่ดีเพราะพวกเค้าสมควรได้รับมัน
"เราได้กำจัดมอนสเตอร์ในถ้ำทั้งหมดเรียบร้อยแล้วและเราจะมอบสมบัติให้กับพวกท่านเพื่อให้พวกท่านนั้นนำไปแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้านทุกๆคนเท่าๆกันส่วนครอบครัวของผู้ที่เสียชีวิตนั้นก็มอบให้กับพวกเขามากหน่อยและจงเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับห้ามให้บุคคลภายนอกล่วงรู้เป็อันขาดเราคงจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้วเพราะมอนสเตอร์ในป่าแห่งนี้ได้ถูกกำจัดไปหมดแล้วขอให้พวกท่านทุกคนจงโชคดีและอย่าลืมคำเตือนของเราล่ะ....ลาก่อน!"
วิ๊ง!.......ฟุ๊บ!
หลังจากพูดจบคาออสก็นำสมบัติบางส่วนออกมาจากแหวนและใช้ก้าวพริบตาจากไปทันทีเพราะคิดว่าถ้าเขาอยู่นานกว่านี้อาจจะมีคนสงสัยในตัวตนจริงๆของเขาได้
"มะ.....ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีสมบัติอยู่ในถ้ำจริงๆด้วยต่อไปนี้พวกเราทุกคนจะไม่ต้องลำบากกันอีกต่อไปแล้ว"
กอร์น่พูดออกมาด้วยความดีใจและเข้าไปัักับกองสมบัติตรงหน้าเพราะกลัวว่ามันจะเป็แค่เพียงความฝัน
"เอ่อแล้ว......เราจะขนกันไปยังไงเนี่ยแล้วผู้พิทักษ์เค้าเอามันออกมาจากไหนฉันไม่เห็นว่าเขาจะถืออะไรมาเลย"
คนในกลุ่มคนนึงถามออกมาด้วยความสงสัย
"เอาเถอะเื่นั้นช่างมันก่อนตอนนี้เราต้องหาทางขนสมบัติทั้งหมดนี้กลับหมู่บ้านกันก่อนและต้องกำชับกับคนในหมู่บ้านด้วยว่าให้เก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับห้ามให่้บุคคลภายนอกได้ล่วงรู้เด็ดขาด"
เมื่อเห็นท่าทางสงสัยของคนในกลุ่มคิมจึงถอนหายใจออกมาครั้งนึงก่อนที่จะพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง
จากนั้นกอร์นจึงสั่งให้คนในกลุ่มคนนึงไปตามคนในหมู่บ้านมาช่วยขนสมบัติกลับไปซึ่งกว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปจนดึกดื่นเที่ยงคืนทุกคนจึงได้ตกลงกันว่าจะนำสมบัติทั้งหมดไปเก็บไว้ที่บ้านของกอร์นซึ่งเป็หัวหน้าหมู่บ้านก่อนรุ่งเช้าจึงค่อยนำออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน
คาออสที่กลับมาก่อนก็กินมือค่ำและเข้านอนทันที
ณ ดินแดนแห่งความฝัน
"อาจารย์ครับผมอยากให้อาจารย์ช่วยตรวจสอบความสามารถของอุปกรณ์พวกนี้ให้หน่อยครับ"
หลังจากพูดจบคาออสก็นำเครื่องประดับและผ้าคลุมออกมา(ที่จริงแล้วโลกแห่งความฝันนี้คือโลกใบเล็กในแหวนของเขานั่นเองแต่เค้าเข้าใจว่าตัวเองนั้นฝันไปจึงไม่ได้ส่งสัยอะไรในเื่นี้)
"อืม....อุปกรณ์พวกนี้เรียกว่าอาดิแฟคว่าแต่เธอไปได้มันมาจากไหนล่ะ"
"คือผมได้มาจากในถ้ำที่กลางป่าแห่งความสงบครับเห็นว่ามีาาหมาป่าขนเทาเฝ้าอยู่ก็เลยคิดว่าของพวกนี้ต้องพิเศษแน่ๆแต่ผมไม่รู้ความสามารถของมันก็เลยอยากให้อาจารย์ตรวจสอบให้หน่อยครับ"
"ถึงจะเป็แค่ระดับทองแต่สำหรับมนุษย์แล้วมันคงเป็อาดิแฟคที่มีค่ามากเลยล่ะถ้าไม่ใช่เขื้อพระวงศ์หรือคนที่มีฐานะร่ำรวยล่ะก็คงได้แต่ฝันเท่านั่นแหละแต่เธอก็ไม่เลวเหมือนกันขนาดไม่มีอาดิแฟคยังสามารถจัดการกับาาหมาป่าขนเทาได้เื่นี้ขอชมเชยเลย"
"ฮะฮะ...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับอาจารย์"
"เอาล่ะ! มาดูกันว่าอาดิแฟคพวกนี้ทำอะไรได้บ้างเริ่มจากผ้าคลุมนี้ก่อนละกันปกติแล้วต้องใช้กระดาษเวทย์ตรวจสอบแต่สำหรับฉันแล้วไม่มีปัญหา"
ตรวจสอบ!
"อืม ผ้าคลุมนี้คือ.....
ผ้าคลุมแห่งรัตติกาล(ระดับทอง)"
3K
