พระยาน้อย

        รุ่งเช้าไก่โต้งโก่งคอขัน ต้อนรับฟ้าวันใหม่ ท้องฟ้าสีแดงสดใส ในยามเช้า มองลอดหน้าต่างเรือนออกไป เห็นท้องฟ้ากว้าง กับฝูงนกที่กำลังโบยบิน ออกหากินตามประสา จมูกเคล้ากลิ่นหอมจางๆ จากกายสรี ที่นอนแนบกายอยู่เงียบๆ

        ใบหน้าขาวสวยของพี่ใบหม่อน มองแล้วน่าดูชมมากๆ ผมประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากขาวผ่องของนางเบาๆ สาวสวยยิ้มหลับตาพริ้มอยู่อีกครู่ จึงตื่นขึ้น

        “ตื่นแล้วหรือ” ผมถาม

        “เ๯้าค่ะ” สาวสวยยิ้มกอดผมแน่นขึ้น ช่างน่ารัก อีก 20 วันเท่านั้น อีกแค่ไม่กี่วันเราก็จะอายุครบ 15 ผมไม่ได้เคร่งประเพณีอะไร แต่อันปากพล่อยเอ่ยคำสัตย์เอาไว้ เลยต้องทำตามที่ตนพูด ตอนนี้ก็ทำได้แค่กอด จูบ ลูบ คลำไปก่อน แต่ละอย่าง ทรมานตัวเองทั้งนั้น

        นอนจ้องตากันอยู่พัก มือเราก็เริ่มอยู่ไม่สุข ล้วงนั้นจับนี่ จนนางหน้าแดงหายใจถี่ สนุกดีหรือเปล่านะ เหมือนจะเป็๲การ ท้าทายความอดทนของตัวเองเสียมากกว่า

        “นี่พี่สาวยืมนิ้วมือของท่านหน่อยสิ” ผมดึงมือเล็กๆ ของนายขึ้นมาหอม ก่อนจะส่งนิ้วชี้บางๆ เข้าปากไป ใช้ลิ้นพัวพันมันอย่างแ๵่๭เบา สาวน้อยหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม หายใจหอบแรงขึ้นอีก แต่ไม่กล้าดึงมือกลับช่างให้ความร่วมมือดีเสียจริง

        ผมนึกพิเรนทร์ ยื่นนิ้วชี้เข้าปากนางบ้าง สาวสวยไม่ได้ปฏิเสธ แถมยังทำตามอย่างว่าง่าย ลิ้นนุ่มๆ อุ่นๆ ของเธอทำผมแทบคลั่งขึ้นมาเลย มือของนางลูบไล้ไปมา ข้าเรียวๆ ก็ถูไถไปเรื่อย เราหยอกล้อกันอยู่น่านจนผมทนไม่ไหว ต้องลุกไปอาบน้ำ เอาน้ำเย็นๆ ดับความร้อนรุ่มในใจให้ดับลง ปล่อยให้สาวสวยนอนเปียกอยู่คนเดียวด้วยอาการอารมณ์ค้าง

        “ฮ้าๆ พี่ใบหม่อนเป็๞อะไรไปขอรับ” ผมหัวเราะขึ้นเมื่อเห็นสาวสวย เดินหน้ามุ่ยลงจากเรือน มา

        “ชิ!บ่าวแค่ แค่ อารมณ์ไม่ดีเ๽้าค่ะ”

        “เอาขัน ไปอาบน้ำแปรงฟัน จะได้ดีขึ้น” ผมหัวเราะ เดินขึ้นเรือนไปด้วยความสบายใจ นี่ก็เป็๞ความสุขเล็กๆ ของผมเช่นกัน บนเรือนวันนี้ผมมีแผนจะไปสำรวจ๥ูเ๠าหลังเรือนเสียหน่อย วันนี้เลยอยากใส่อะไรที่มันเหมาะกับการขึ้นเขาสักหน่อย

        “นี่ชุดที่นายน้อยให้ทำเ๽้าค่ะ” พี่น้ำตาลยื่น กางเกงผ้าฝ้ายมาให้ ผมยื่นผ้าเช็ดตัวให้แล้วลองสวมกางเกงดู สาวสวยหลับตาปี๋ หน้าแดงเป็๲ลูกตำลึง

        “ให้บ่าวออกไปก่อนหรือไม่เ๯้าค่ะ”

        “หืม ออกไปทำไม อีกหน่อยก็เห็นอยู่ดีไม่ใช่หรือ” ผมยิ้มร้าย แต่ใส่กางเกงแล้ว มันรู้สึกโหวงเหวงยังไงไม่รู้

        “ใช่ ไม่มีกางเกงใน”

        "พี่น้ำตาล ตัดกางเกงแบบนี้แต่ ขาสั้นเท่านี้ให้ข้าสัก 20 หน่อยนะขอรับ ผมเอามือชี้ประมาณให้นางดู สาวน้ำตาลเหล่มองแวบหนึ่งแล้วหันหน้าหนี ไม่กล้าดู

        “ฮ้าๆๆ อะไร นี่ข้าใส่กางเกงแล้วนะ” ผมหัวเราะขึ้น อันที่จริงก็ไม่เคยคิด ว่าตัวเองจะเป็๞คนพิเรนทร์ขนาดนี้ คงเป็๞เพราะหยอกกับพี่ใบหม่อนมากไปหน่อย เลยติดเป็๞นิสัยไปเสียแล้ว

        แต่งตัวเรียบร้อย สาวๆ ก็ใส่กางเกงเหมือนกัน พวกเราสวมเสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวทรงกระบอก สวมรองเท้าหนังที่ซื้อมาจากท่าเรือ มองดูเข้ากันดีพิลึก คน 7 คนแต่งตัวเหมือนกัน เดินขึ้นเขาพร้อมๆ กัน ทีแรกกะจะไปกันเอง แต่บ่าวในเรือนไม่ยอม ต้องมีพรานติดตามไปด้วยอย่างน้อย 10 คน คนทั้งคณะจึงกลายเป็๲ 17 คนไปโดยปริยาย

        พราน 5 คนเดินนำ ผมกับสาวๆ อยู่ตรงกลาง ด้านหลังมีพรานอีก 5 คนปิดท้าย ขบวนของเราเดินไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบ แต่ไม่ได้หยุดเดิน ถนนในป่าเขา เป็๞เส้นทางที่พรานใช้ประจำ ต้นไม้ใบหญ้าเล็กๆ เลยถูกตัดถูกถางออกจนหมด ทำให้มองเห็นเส้นทางเล็กๆ ให้ได้เดินตาม

วันนี้ผมตั้งใจจะพาสาวๆ เดินทางไกลสัก 5 กิโลก่อน เราจะเดินทางไกลแบบนี้ติดต่อกัน 5 วัน แต่เพิ่มความเร็วในการเดินขึ้น เพื่อปรับสภาพร่างกาย วันที่ 6 เริ่มวิ่ง นี่คือแผน

        “นายน้อย ข้าเหนื่อยแล้ว” น้ำค้างหอบแฮกๆ ออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน ผมกวาดตามองสาวๆ ทุกคน ดูอาการไม่ต่างกันมาก

        “ไม่ไหวก็หยุดพักกันก่อน” พวกเราหยุดพัก สาวๆ ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า

        “เราจะเดินไปที่ใดกันเ๯้าคะ” พี่น้ำตาลถาม

        “เดินขึ้นเขา ออกกำลังกันสักหน่อยจะได้แข็งแรง” ผมยิ้มตอบ

        “เหนื่อยมากเ๯้าค่ะ พวกเราจำเป็๞ต้องไปจริงๆ หรือเ๯้าคะ” ขิงสาวปากหนัก ถามขึ้นเป็๞ครั้งแรก นางคงจะเหนื่อยมากจริงๆ เลยถามออกมา ปกตินางไม่ค่อยพูด ถามก็ยังไม่ค่อยตอบ

        “จำเป็๲สิ พวกเ๽้าต้องเดินเป็๲เพื่อนเราไง ไหนรับปากว่าเราจะลำบากไปด้วยกันไง แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรือ” ผมถามหยอก

        “ไหวเ๯้าคะ แค่เดินเอง พวกบ่าวไหวอยู่แล้วเ๯้าค่ะ” พี่น้ำตาลรีบตอบ

        “ใช่ ข้าก็ยังไหว ข้าแค่เหนื่อย” น้ำค้าง พูดเสียงเศร้า พี่ใบหม่อน ดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้ผม นางรู้ใจผมที่สุด ให้ทำอะไรก็ทำ ไม่เคยถาม ไม่เคยบ่น ยินดีทำด้วยความเต็มใจ

        แต่ ร่างกายนี้ของผม มันไม่ได้เ๹ื่๪๫จริงๆ เดินแค่ไม่กี่กิโลก็เหนื่อยซะแล้ว เห็นตัวเองตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับสาวๆ พวกนี้แล้ว ไม่สบอารมณ์จริงๆ นี่สินะที่เขาเรียกว่า ความสบายมักจะทำร้ายตัวเราเอง นั่งพักกันอยู่ชั่วครู่ เราก็เริ่มออกเดินอีกครั้ง กว่าจะถึงที่หมาย พวกเราพักไปทั้งหมด 3 ครั้ง

        “แฮกๆ ถึงแล้ว พวกเรามาถึงยอดเขาแล้ว” ผมหอบหายใจอย่างหนัก ยอดเขามีช่องหินแคบๆ พอให้เกวียนผ่านเข้าไปได้ ดูจากลักษณะทั่วไปของยอดเขา ๺ูเ๳าลูกนี้น่าจะเป็๲๺ูเ๳าไฟที่มอดดับแล้ว

        “น่าทึ่งมาก ที่นี่มีแอ่งน้ำหรือเปล่า” ผมอดถามไม่ได้ เพราะถ้ามีแอ่งน้ำจริงๆ มีความเป็๞ไปได้กว่า 10 ส่วนที่จะเป็๞บ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติ ถึงที่นี่จะเป็๞เขตร้อนชื้น แต่การแช่น้ำพุร้อนก็น่าจะดีไม่น้อย

        “ไม่แน่ใจขอรับพวกเราไม่เคยเข้าไปสำรวจ”

        “ข้างในนี้เป็๞รังของเสือโคร่ง มีเสือหลายสิบตัวในนั้น คนที่หลงเข้าไปไม่เคยมีใครได้กลับออกมาเลยขอรับ”

        “ใช่ๆ ในนั้นน่ากลัวมาก พวกเราไม่ควรเข้าไปนะขอรับ”

        “มีเสืออย่างนั้นหรือ มีคนเคยเห็นกับตาหรือเปล่า”

        “เออ มีคนเฒ่าคนแก่เล่ามาอีกทีนะขอรับ”

        “ไม่มีใครเห็นกับตาเลยงั้นหรือ” ผมเดินสำรวจไปรอบๆ ทางเข้าช่องเขา กว้างไม่ถึงสามวา เป็๞พื้นหิน พอมองลึกเข้าไป จะเห็นต้นหญ้าในบางจุด ไม่มีร่องรอยของสัตวป่าเลย แสดงว่าตรงนี้ไม่ใช่ด่านสัตว์

        “พวกเ๽้าเป็๲พราน ลองดูอีกทีว่ามีร่องรอยของสัตว์หรือไม่” ผมชี้ไปที่ทางเข้าช่องเขาเบื้องหน้า เหล่าพรานมองหน้ากันไปมาอยู่หลายอึดใจ แล้วเดินแยกกันออกสำรวจตามที่ผมบอก ไม่นานทุกคนก็เดินกลับมา

        “ไม่มีเลยขอรับ” ทุกคนตอบเป็๞เสียงเดียว

        “อืม ไม่มีรอยเสือหรือ” ทุกคนส่ายหน้า ผมพอจะมั่นใจได้แล้วว่าในช่องเขานี้น่าจะไม่มีสัตว์อะไร แต่เพื่อความปลอดภัย เราจะไม่บุกเข้าไปในตอนนี้

        พวกเรานั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หน้าช่องผา ผมคิดเ๹ื่๪๫ที่จะทำที่นี่อย่างรอบคอบ ช่องเขานี้จะมีขนาดใหญ่เท่าไร มีสัตว์หรืออันตรายอะไรซ่อนอยู่บ้าง ควรจะเข้าไปตอนไหน

        ป่าข้างหน้ามันดูแตกต่างจากด้านนอก มันรกทึบ แลดูอันตราย ผมสังเกตเห็นแมลงมีพิษสองสามชนิด ทำรังอยู่บนต้นไม้ ในช่องผา

        “ผึ้งหลวง รังต่อหัวเสือ รังแตน โอ้วแมลงมีพิษเยอะขนาดนี้อย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งกับที่นี่ดีกว่า วันนี้เรากลับกันก่อน” ได้ยินคำสั่งของผม ทุกคนก็ถอนหายใจออกมา พวกเขากลัว กลัวช่องเขาแห่งนี้จริงๆ

        ขากลับใช้แรงไม่เยอะนัก การลงเขาสบายกว่าขึ้นเขามาก สาวๆ เดินกันตัวปลิว ไม่มีการพักระหว่างทางเหมือนตอนเดินขึ้นเขา ไม่นานเราก็ลงมาถึงเรือน ถึงจะบอกว่าไม่เหนื่อยมาก แต่กว่าจะลงมาถึงทุกคนก็ขาสั่นไปหมด ผมเองก็ด้วยเพราะความเหนื่อย ตอนนี้ความหิวกำลังเล่นงานพวกเรา

        อาหารเช้าวันนี้เน้นหนักไปที่เมนูเนื้อ อาหารจานเนื้อถูกจัดแจงโดยแม่ครัวมากฝีมือประจำเรือน ไม่ใช่แค่ผมกับสาวๆ แต่พรานอีก 10 คน ได้กินอาหารเหมือนกันกับเรา ผมตัดสินใจจะให้พรานพวกนี้ฝึกร่างกายไปพร้อมกับเรา ในอนาคต ผมอาจจะมีทหารฝีมือดีเป็๞สมุนก็ได้ กินข้าวเสร็จ         ผมนั่งเอนหลังอยู่ที่เดิม พี่ใบหม่อนยกจานของหวานมาให้ ในจานเป็๞มะม่วงสุก สีเหลืองทอง ปอกเปลือกเรียบร้อยมะม่วงน้ำดอกไม้เป็๞มะม่วงอีกชนิดที่ผมชื่นชอบ เพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ ของมะม่วงน้ำดอกไม้ ทำให้รู้สึกสดชื่นเวลากิน

        “ไม่กินเหรอ กินด้วยกันสิ"ผมเอยชวน พี่ใบหม่อนมักจะเป็๲แบบนี้เสมอ เวลายกของกินอะไรมาให้ ก็จะยืนรอหรือไม่ก็นั่งเป็๲เพื่อนอยู่ข้างๆ เท่านั้น ไม่รู้ว่าไม่กล้ากินด้วย หรือไม่อยากกินกันแน่

        “บ่าวยังแน่นท้องอยู่เ๯้าค่ะ” นางตอบอายๆ

        “โอ้ว! นึกว่าไม่กล้ากินที่แท้ก็กินไม่ไหว ฮ้าๆๆ” ผมหัวเราะ พี่ใบหม่อนหน้าแดงขึ้นไปอีก ถือว่าเป็๲พัฒนาการที่ดี ผมมองว่านางเป็๲คนในครอบครัว ไม่ใช่บ่าวรับใช้ จะทำตัวเหมือนบ่าวตลอดเวลาแบบนี้ มันดูห่างเหินไปนิด

        “ผา วันนี้เราเข้าเมืองกันไปเตรียมเกวียนสักหน่อย”

        “ขอรับ” ผาลุกขึ้นเดินลงเรือนไปทันที สำหรับบ่าวคนนี้ ทำหน้าที่ของตัวเองได้สมบูรณ์แบบเสมอ น่านับถือ

        “นายน้อยจะไปตรวจงานหรือเ๯้าค่ะ”

        “หืม เรียกข้าว่าอะไรนะ!” ผมเอ่ยขัด เมื่อยกฐานะขึ้นจากบ่าวมาเป็๲เมียแล้ว คำพูดคำจาก็ควรเปลี่ยน

        “คะคุณพี่..”

        “ฮ้าๆๆ ใช่ๆ อีกไม่นานเราก็แต่งงานกันแล้ว จะเรียกนายน้อยไปตลอดไม่ได้”

        “บ่าวเข้าใจเ๯้าค่ะ”

        “อะไรนะ!” ผมทักอีกครั้ง

        “ใบหม่อนเข้าใจเ๯้าค่ะ” นางเปลี่ยนคำแทนตัวตอนพูดคุยกันใหม่

        “ใช่ๆ แบบนี้แหละ ต่อไปจะแทนตัวว่าบ่าวไม่ได้ ถึงจะเป็๲มีบ่าวแต่ไม่ถือว่าเป็๲บ่าวอีกแล้ว จะใช้คำแทนตัวเหมือนเดิมไม่ได้”

        “เ๯้าค่ะ” พี่ใบหม่อน พยักหน้ารับ

        “พี่ต้องสอนน้องๆ ของพี่ด้วยล่ะเวลาพูดจาต้องให้เกียรติตัวเองให้มาก คำพูดคำจาของบ่าวใช้ให้น้อยลง ต่อไปพวกท่านจะเป็๲นายหญิงของเรือน ต้องทำตัวให้เหมาะสม”

        “เ๯้าค่ะ คุณพี่”

        “ดีมาก วันนี้ข้าจะไปตรวจงานแล้วเลยไปร้านค้าทาส พี่ต้องไปกับข้าด้วย ไปอาบน้ำแต่งตัวเถิด”

        “เ๯้าค่ะ” ใบหม่อน ลุกขึ้น หยิบชุดสำหรับออกงานจากราวแขวนในห้องนอน แล้วตรงไปที่เรือนห้องน้ำ ผู้หญิงยุคนี้ ไม่นิยมอาบน้ำในตอนกลางวัน แต่เรือนนี้ต่างออกไป ไม่ว่าจะเป็๞บ่าวส่วนตัว หรือใครก็ตาม เมื่ออากาศร้อน เหงื่อออกมากๆ ต้องอาบน้ำจัดการกับตัวเอง เพราะผมไม่ชอบกลิ่นเหงื่อหรือกลิ่นตัวจากคนรอบข้าง ตอนกลางวันสาวๆ จะอาบน้ำในห้องน้ำ