ตอนที่ 13 เ้าของร้านตัวน้อย
รุ่งเช้าของวันถัดมา ชัยแต่งตัวให้ดูดีที่สุดเท่าที่เสื้อผ้าที่มีอยู่จะอำนวย หวีผมให้เรียบร้อย และเตรียมเอกสารสำหรับสมัครงานให้พร้อม แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านคาเฟ่ที่เขาหมายตาไว้
เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านคาเฟ่ดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชายร่างอ้วนในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคดำก้าวเข้ามา เหงื่อผุดเต็มหน้าผากเพราะอากาศร้อนข้างนอก ชัยเงยหน้ามองไปรอบร้านที่ตกแต่งอย่างสวยงาม กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
แล้วสายตาของเขาก็หยุดที่ผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอสูงเพียงแค่บ่าเขา ผิวขาวเนียนจนดูเปล่งประกายแม้ในแสงไฟอุ่น ๆ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกรวบหางม้าหลวม ๆ ทำให้เห็นต้นคอขาว ๆ ที่ขยับเล็กน้อยเวลาเธอหัน ดวงตากลมโตประกายใสเหมือนแววตาเด็กสาว กรอบหน้ารูปไข่รับกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ปรากฏบนใบหน้า เธอสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบกับเอี๊ยมคาเฟ่สีครีม เธอดูตัวเล็กจนน่าทะนุถนอม
และเธอยังทำให้หัวใจของชัยเต้นแรงอย่างไม่คาดคิด เขาเผลอจ้องเธอนานกว่าที่ควรจะเป็ ความคิดแรกที่แวบเข้ามาคือ
“ที่นี้มีเด็กนักเรียนทำงานด้วยหรอนี่ โครตน่ารักเลย”
เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นทำให้เขาเหมือนถูกดึงดูด เธอยิ้มบาง ๆ ให้เขา
“สวัสดีค่ะ มาสมัครงานใช่ไหมคะ?”
เสียงของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงระฆังเล็ก ๆ
ชัยรีบพยักหน้า
“ครับ…เอ่อ เ้าของร้านอยู่ไหมครับ ผมอยากยื่นใบสมัคร”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้เขาใจเต้นแรงกว่าเดิม เธอเอียงคอนิด ๆ แล้วตอบอย่างอารมณ์ดี
“หนูเองค่ะ เ้าของร้าน”
“หา!?”
เขาอุทานโดยไม่ทันคิด ก่อนจะรีบเกาหัวแก้เขิน
“ขอโทษครับ ผมนึกว่าคุณเป็…เอ่อ…พนักงานซะอีก คุณดูเด็กมาก”
เธอยิ้มอ่อน ๆ
“ไม่เป็ไรค่ะ หนูได้ยินบ่อยเลยว่าดูเด็กกว่าวัย แต่หนูเรียนจบมหาลัยแล้วนะ”
หญิงสาวผายมือเชิญด้วยท่าทางสุภาพ
“เชิญเข้ามาด้านนี้ค่ะ เราจะได้เริ่มสัมภาษณ์กัน”
เขาเดินตามเธอไปยังโต๊ะเล็กในมุมร้าน สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธออย่างไม่รู้ตัว ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม
หญิงสาวคนนั้นยิ้มอย่างเป็มิตรแล้วแนะนำตัวว่า
“หนูชื่อเมย์ค่ะ เป็เ้าของร้านนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
ชัยจ้องมองเมย์อย่างไม่วางตาแม้เธอจะดูเป็สาวร่างเล็กบอบบาง แต่เธอกลับมีหน้าอกที่ดูอวบอิ่มที่ตัดกับรูปร่างเล็ก ๆ ของเธอ ผิวพรรณของเธอก็ดูขาวผ่องและเนียนละเอียดจนน่าัั ทำให้ชัยคิดในใจว่าเมย์นี่แหละคือเป้าหมายชั้นดีอีกคนหนึ่งของเขา
ตอนนี้ยังไม่มีลูกค้า เพราะร้านยังไม่เปิด เมย์จึงพาเขามานั่งที่โต๊ะแล้วเริ่มสัมภาษณ์งาน
ชัยตอบคำถามของเมย์ไปเรื่อย ๆ ตามความจริง เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตอบคำถามของเธอให้ดีที่สุด
“ผมไม่ค่อยมีประสบการณ์ด้านนี้เท่าไหร่ แต่ถ้ามีโอกาส ผมจะตั้งใจเรียนรู้ให้ดีที่สุดครับ”
ชัยพูด
เมย์ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า
“ไม่เป็ไรค่ะ งั้นเรามาลองทดสอบกันดีกว่าหนูอยากให้พี่ลองชงกาแฟให้หนูกิน แล้วหนูจะตัดสินใจว่าจะรับพี่เข้าทำงานหรือเปล่า”
ชัยพยักหน้าอย่างมั่นใจ แล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์กาแฟอย่างใจเย็น เขารู้ดีว่าฝีมือการชงกาแฟของเขาอยู่ในระดับธรรมดา แต่เขาก็ไม่ได้กังวลอะไร เพราะเขามีแผนอยู่ในใจแล้ว
หลังจากชงกาแฟเสร็จ ชัยก็ถือแก้วกาแฟที่ดูน่าดื่มมาให้เมย์ แต่ก่อนที่จะยื่นให้เขาแอบหยิบปากกาที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมา แล้วออกคำสั่งว่า
“กาแฟแก้วนี้จะอร่อยที่สุดในชีวิตคุณ”
คำสั่งของชัยแล่นเข้าไปในสมองของเมย์และมันก็ได้ผล เพราะเธออยากได้พนักงานที่มีฝีมือดี ๆ มาช่วยงานเธออยู่แล้ว เธอรับแก้วกาแฟมาแล้วดื่มมันอย่างช้า ๆ ดวงตาของเธอลุกวาวขึ้นมาทันที แล้วเธอก็พูดขึ้นว่า
“อร่อย...อร่อยมากเลยค่ะ”
เมย์ดื่มกาแฟของชัยอย่างช้า ๆ แล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ กาแฟแก้วนี้มีรสชาติที่กลมกล่อมและหอมกรุ่นอย่างที่เธอไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน
เธอพูดออกมาต่อ
“หนูไม่เคยดื่มกาแฟที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”
ชัยยิ้มอย่างพอใจ เพราะเขารู้ว่าความปรารถนาที่อยากได้คนชงกาแฟอร่อย ๆ ของเธอได้ถูกเติมเต็มแล้ว
“ผมดีใจที่คุณเมย์ชอบนะครับ”
ชัยพูดเสียงทุ้มต่ำ
“งั้น ผมได้ทำงานไหมครับ”
เมย์พยักหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิดเลย
“ได้สิคะ หนูรับพี่เข้าทำงาน แล้วก็ไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณหรอก เรียกเมย์เฉย ๆ ก็พอยังไงพี่ชัยก็อายุมากกว่า”
“ได้ครับเมย์”
ชัยยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะแผนของเขาได้ผล เขากำลังจะได้งานที่้าและจะได้ใกล้ชิดกับเมย์มากขึ้น
1K
