Chronicles Of Radish : Record Of Pride (จักรวาลราดิช ภาค บันทึกจอมอหังการ)

ตอนที่ 31 จับจ้อง

            “นี่มันหมู่บ้านที่สี่แล้วนะ”

            เควินเอ่ยขึ้นหลังหยุดอยู่หน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งหมู่บ้านนี้เคยเป็นจุดพักของนักผจญภัยที่จะเข้าป่าใหญ่บนเทือกเขาที่นั่นเป็นแหล่งสมุนไพร และแหล่งเก็บระดับชั้นดีของพื้นที่แถบนี้

            การเพิ่มเลเวลนั้นไม่ได้จำเป็นต้องลงเขาวงกตเสมอไปพื้นที่บนบกหรือทะเลหลายแห่งก็มีสัตว์อสูรอาศัยอยู่มากมายโดยเฉพาะเทือกเขาใหญ่ที่มีป่ารกทึบแบบนี้ก็มีสัตว์อสูรสายพันธ์สัตว์ป่าอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก

            หมู่บ้านแห่งนี้เองก็อยู่ติดกับป่าใหญ่แห่งนี้ปกติที่นี่จะมีผู้คนแวะเวียนมาตลอด เพราะเป็นจุดพักเตรียมตัวเข้าไปในป่าซึ่งชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่ก็มีอาชีพเป็นคนนำทางกันและเป็นอาชีพที่ทำรายได้ดีมากแม้จะมีความเสี่ยงมากก็ตาม

            แต่ว่าสภาพของหมู่บ้านแห่งนี้ที่พวกเขาเห็นคือนรกบนดินบ้านเรือนกลายเป็นซากปรักหักพัก หลายหลังยังมีควันกรุ่นซากศพชาวบ้านเกลื่อนพื้นไปหมด แต่ก็มีศพออร์คอยู่หลายศพด้วยที่ใกล้ศพออร์คมีร่างของพวกนักผจญภัยสิ้นชีพอยู่หลายคน

            ถึงอย่างไรหมู่บ้านนี้ก็มีนักผจญมาพักอยู่ตลอดดังนั้นต่อให้ถูกออร์คโจมตีพวกนักผจญภัยที่มีทั้งเลเวลและสกิลก็ย่อมสู้กลับได้ไม่มากก็น้อยแต่ดูเหมือนจำนวนคนพวกเขาจะน้อยกว่า แม้จะสังหารพวกออร์คไปได้หลายตัวแต่พวกเขาก็ต้องโดนพวกออร์คที่เหลือรุมฆ่าจนตายอยู่ดี

            “แยกย้ายกันหาผู้รอดชีวิตบางทีที่นี่อาจมีคนรอดก็ได้”

            นักบุญเจมส์ออกคำสั่งด้วยใบหน้าเขียวคล้ำเพราะตลอดทางที่ผ่านมาไม่มีชาวบ้านรอดชีวิตเลยแม้แต่คนเดียวพวกออร์คไม่เคยปล่อยให้ใครมีชีวิตรอดเลยแต่เท่าที่เขาสังเกตเหมือนจะมีคนโดนลักพาตัวไปด้วย เพราะศพชาวบ้านที่นับกับจำนวนชาวบ้านที่แจ้งไว้กับทางการไม่ตรงกัน

            บางทีอาจโดนพวกออร์คกินไปแล้วแต่ถ้าคิดแบบนั้นก็จบ แต่ถ้าเกิดการหายตัวไปของชาวบ้านไม่ได้โดนกินแล้วพวกเขาจะโดนพวกมันพาตัวไปทำอะไร ซึ่งนั่นนักบุญเจมส์เองก็หาคำตอบไม่ได้เพราะอย่างไรพวกออร์คก็ไม่ได้มีนิสัยชอบกักตุนอาหารด้วย

            “จะมีคนรอดอีกหรอ...”

            ลิลลี่เอ่ยเสียงเบาหวิวเธอจับคู่กับเควินและตามเขาไปหาผู้รอดชีวิตตามบ้าน

            “โหดร้ายมาก...”

            อาลิเซียที่เห็นสภาพศพของแต่ละคนอดพูดขึ้นไม่ได้ตอนนี้เธอเดินตามหลังอลิซที่กำลังไล่ค้นทีละบ้านอย่างระมัดวัง

            ส่วนออรันโดกับนักบุญเจมส์นั้นอยู่บนถนนกลางหมู่บ้านและคอยเฝ้าระวังโดยรอบและเหมือนเควินจะพบอะไรบางอย่างที่บ้านหลังหนึ่ง

            “ทุกคน!! มาทางนี้หน่อย”

            เควินที่ถอยห่างออกจากบ้านหลังนั้นก็เรียกทุกคนมารวมกันพวกเขาต่างไปรวมตัวกันหน้าบ้านที่พังยับหลังหนึ่ง

            “เหมือนบ้านนี้จะมีประตูลงห้องใต้ดินข้าได้ยินเสียงลมหายใจ”

            เควินบอกทุกคน

            “ข้าเอง”

            ออรันโดก้าวไปใกล้เควินและเปิดใช้งานสกิลเนตรหมื่นลี้ของเขามันสามารถมองทะลุสิ่งกีดขวางที่ไม่หนามากได้และออรันโดก็มองเห็นสิ่งที่อยู่ในห้องใต้ดินนั้น

            “มีคนเหมือนจะเป็นเด็กๆ”

            ออรันโดบอกหลังเห็นภาพในห้อง

            “ข้าจัดการเอง”

            เควินจัดการกับประตูลับที่พื้นและเปิดมันออกตอนแรกที่เคยได้ยินเสียงลมหายใจ แต่ตอนนี้กับหายไปแล้ว

            “พวกเราเป็นทีมช่วยเหลือจากศาสนจักรพวกเธอออกมาได้แล้ว”

            เควินตะโกนเสียงดังลงไปในห้องใต้ดินตอนแรกก็เงียบแต่ก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งโผล่หน้าจากเงามืดในห้องใต้ดินขึ้นมาดูพอเห็นเควินในชุดเกราะของศาสนจักร เด็กคนนั้นก็ร้องไห้และรีบปีนบันไดขึ้นมา

            “ฮือๆๆพวกท่านมาช่วยพวกข้าแล้ว”

            เด็กหนุ่มหน้าตามอมแมมแทบจะกอดเควินพลางร้องไห้อย่างดีใจเควินพยายามปลอบเด็กน้อยและส่งต่อไปให้ลิลลี่ดูแลก่อนที่จะมีเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันอีกหลายคนโผล่หน้าออกมาเมื่อเห็นว่าปลอดภัยพวกเขาก็พากันขึ้นมา เมื่อนับแล้วมีถึงห้าคนด้วยกัน

            อาลิเซียร่ายเวทรักษาให้พวกเด็กๆทีละคนพวกเขาแต่ละคนมีบาดแผลที่ส่วนใหญ่จะมาจากการหกล้มคุกคลานกันทั้งนั้นส่วนอลิซกับออรันโดนต่างก็เอาขนมปังและน้ำออกมาให้พวกเด็กน้อยกินพวกเขารับไปกินอย่างหิวกระหาย เหมือนพวกเขาจะหิวมากทีเดียว

            “ไม่ต้องรีบกินค่อยๆกินก็ได้ ตอนนี้พวกเธอปลอดภัยแล้ว”

            เสียงของนักบุญเจมส์ทำให้พวกเด็กน้อยผ่อนคลายด้วยท่าทางใจดีและอบอุ่นของท่าน ทำให้พวกเด็กน้อยรู้สึกปลอดภัยและเริ่มกินขนมปังช้าลง ต่างจากตอนแรกที่ยัดเอาจนแทบจะกลืนทันที

            พวกเขามองเด็กน้อยพวกนี้ด้วยความสงสารแต่ไม่ได้ถามอะไรตอนนี้เพราะต้องรอให้เด็กพวกนี้มีสภาพดีขึ้นเสียก่อนและด้วยชุดที่พวกเขาใส่ก็ทำให้เด็กน้อยวางใจได้เพราะนี่คือคนของศาสนจักรอย่างแน่นอน

            เด็กน้อยทยอยกันอิ่มทีละคนแต่ละคนแม้จะหน้าตาเนื้อตัวมอมแมมแต่แววตาของพวกเขาดูมีประกายแห่งชีวิตและความหวังมากขึ้น

            “ช่วยเล่าให้ข้าฟังทีได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านของพวกเธอ”

            นักบุญเจมส์นั่งลงข้างๆเด็กหนุ่มคนหนึ่งและเอ่ยถามขึ้นอย่างใจดีรัศมีของเขาทำให้เด็กหนุ่มอบอุ่น

            “ระ...เรียน..ทะ..ท่านนักบุญ”

            เด็กน้อยเอ่ยอย่างตะกุกตะกักเพราะไม่เคยพูดต่อท่านผู้สูงศักดิ์แบบนี้มาก่อน

            “ไม่ต้องเกร็งคิดว่าฉันเป็นคุณพ่อเหมือนที่โบสถ์ของที่นี่ก็ได้”

            นักบุญเจมส์พยายามปลอบเด็กน้อยและมองไปยังโบสถ์ของศาสนจักรประจำหมู่บ้านที่ตอนนี้กลายเป็นซากไปแล้วแถมบาทหลวงของที่นั่นก็หายตัวไปด้วย เหมือนจะถูกลักพาตัวไปมากกว่าเพราะมีร่องรอยการต่อสู้ให้เห็นหลายจุดที่นัน

            “ขอรับคุณพ่อ”

            เด็กหนุ่มเริ่มหายเกร็งและเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง

            “หลายวันก่อนพวกออร์คมันก็บุกมาขอรับ มันไล่ฆ่าพวกเราและพยายามบุกไปที่โบสถ์แต่ถูกนักผจญภัยสกัดไว้ แต่พวกมันมีเยอะมาก หลายสิบตัวเลยขอรับข้าเห็นมันไปที่โบสถ์ แต่จากนั้นข้าไม่รู้แล้ว”

            เด็กน้อยเล่าออกมาก่อนจะหยุดด้วยความกลัว

            “พ่อกับแม่ของข้าเอาข้ากับเพื่อนโยนลงไปห้องใต้ดินแล้วสั่งให้อย่าออกมาเด็ดขาดตอนนั้นข้ากลัวมากขอรับ พวกออร์คมันฟันชาวบ้านล้มลงไปทีละคน ทีละคน”

            “เอาล่ะๆไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัยแล้ว ต่อไปนี้เจ้าจะอยู่ในความดูแลของศาสนจักรเจ้าจะปลอดภัย”

            นักบุญเจมส์ลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

            “จะ..จริงหรอขอรับ”

            เด็กน้อยถามย้ำให้แน่ใจ

            “แน่นอนสิ”

            “พวกเรารอดแล้ว”

            “ดีจัง”

            เด็กที่เหลือเริ่มคุยกันด้วยความดีใจอย่างน้อยพวกเขาก็จะปลอดภัย

            “ออรันโดติดต่อกลับไปที่ศาสนจักรให้ส่งคนมารับเด็กพวกนี้”

            นักบุญเจมส์หันไปสั่งออรันโดที่ยืนคุมเชิงอยู่อีกฝ่ายพยักหน้ารับและใช้อุปกรณ์เวทสื่อสารระยะไกลติดต่อไปยังส่วนกลางเพื่อกำหนดจุดรับตัวเด็กพวกนี้

            สำหรับอุปกรณ์เวทสื่อสารระยะไกลนี้จะมีหมายเลขรหัสประจำเครื่องอยู่ถ้าเรารู้เลขหมายปลายทางของเครื่องก็สามารถติดต่อไปหาเครื่องนั้นได้ถ้าเขาเปิดเครื่องอยู่ก็จะสามารถรับสายและคุยกันได้แต่ถ้าอีกฝ่ายปิดเครื่องอยู่ก็จะติดต่อไม่ได้นั่นเอง

            ออรันโดพูดคุยอยู่ไม่นานก็วางสายไปดูเหมือนจะได้พิกัดจุดนัดพบมาแล้วด้วย เขาบอกเรื่องนี้กับนักบุญเจมส์

            “จุดนัดหมายเราคือหมู่บ้านถัดไปครับพอดีมีอีกทีมนัดไว้ที่นั่นเหมือนกัน นัดไว้เที่ยงวันพรุ่งนี้”

            “อืม...นี่ก็เย็นมากแล้ววันนี้พักผ่อนก่อนก็ได้ แล้วรีบออกเดินทางแต่เช้า”

            ทุกคนต่างเห็นด้วยกับการพักผ่อนพวกเขาเริ่มตั้งแคมป์ที่พักและลงมือทำอาหาร โดยมีพวกเด็กน้อยคอยช่วยโดยที่ไม่รู้เลยว่าพวกเขาตกอยู่ในสายตาของบางสิ่งที่อยู่นอกหมู่บ้านแห่งนี้

มหาวงกตไดดาลอสชั้นสอง นรกโลกันตร์

            “ว๊าก!!! อย่าตามมาสิโว้ย!!!”

            ราดิชวิ่งหนีตายสุดชีวิตโดยมีกองทัพสัตว์อสูรที่แสนดุร้ายไล่ตาม ลูกไฟจำนวนมากถูกยิงออกมาโดยมีเป้าหมายคือตัวเขาที่กำลังโกยแนบอยู่

            ตูม!!

            บรึม!!!

            “ว๊าก!!!”

            ราดิชตะโกนลั่นอย่างสิ้นหวังท่ามกลางลูกไฟที่ลอยผ่านไประเบิดพื้นตรงหน้าจนเป็นหลุมใหญ่และแน่นอนว่ามีหลายลูกที่หลบไม่พ้น เขาต้องรับดาเมจอันร้อนแรงไปอย่างช่วยไม่ได้โดยที่เรื่องนี้มันเริ่มมาจากก่อนหน้านี้ไม่นาน.....