กลางเวหาสูงเหนือผืนพิภพ สายฟ้าสะบั้นแผ่นฟ้าเป็ริ้วท้องนภากลายเป็สีแดงฉานดังเืดวงดาวะเิแสงวาบราวกับจะร้องไห้ให้กับชะตาของโลก
เสียงคำรามของอสูรัดำสะท้านไปทั่วหุบเขาหยุนหลงเงามหึมาขนาดเท่าภูผาฉายกลางฟ้า ปีกทั้งสองกระพือหนึ่งครั้งพายุพัดกระหน่ำป่าไม้เบื้องล่างล้มระเนระนาด
ตรงข้ามกับมันชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาวเปล่งประกายยืนสงบนิ่งกลางท้องฟ้าใบหน้าคมดั่งสลักจากหยกบริสุทธิ์ ดวงตาสีทองที่ซ่อนลึกแห่งปัญญาและความมุ่งมั่นมองตรงไปยังศัตรูที่ยืนตระหง่านเบื้องหน้า
"เซี่ยงหลงเทียน เ้ามาผิดทางั้แ่ต้นแล้ว"เสียงของชายหนุ่มนุ่มลึก แต่เต็มไปด้วยอำนาจ
"มู๋ฉิน! โลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับผู้เสแสร้งอ้างธรรม!"เสียงะโของจักรพรรดิมารต่าง์ดังกึกก้องพร้อมกับปราณมารสีดำทะมึนแผ่ขยายออกจากร่างของมันปกคลุมผืนฟ้า ดั่งม่านมรณะ
มู๋ฉินชูมือขวา กระบี่สีเงินยาวสามฉื่อปรากฏขึ้นกลางมือเสียงกระบี่ร้องคล้ายัขานรับ พลังกระบี่แผ่รัศมีสีแดงเพลิงแทรกกลิ่นอายเย็นเยียบของพลังิญญาบางเบา
ในพริบตา พื้นฟ้ากลายเป็สนามรบของสองจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่
เซี่ยงหลงเทียนพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือสายตากงเล็บมารฟาดออกพร้อมพลังทำลายระดับบรรพชน ปราณมารปะทะกับกำแพงเพลิงที่มู๋ฉินร่ายขึ้นทันควัน
บึ้มมมม!
เสียงะเิะเืผืนฟ้า ลมแรงพัดกวาดผืนป่าลงอีกหลายโยชน์แรงปะทะส่งร่างของมู๋ฉินถอยหลังไปครึ่งลี้ก่อนจะตั้งหลักได้อีกครั้ง
แต่ก่อนที่เซี่ยงหลงเทียนจะเข้าตามซ้ำ มู๋ฉินวาดกระบี่หมุนเป็วงแหวนสีเพลิงกระแทกออก!
"หมื่นเงากระบี่เพลิง!"
เส้นแสงนับพันพุ่งจากคมกระบี่เฉือนฟ้าพลังเพลิงและิญญาหลอมรวมในหนึ่งเดียว บาดลึกเข้าสู่ร่างของจักรพรรดิมารเสียงร้องโหยหวนของมันสะท้านถึงใจคนดู
ทว่ามันยังไม่สิ้นฤทธิ์
เซี่ยงหลงเทียนรวบรวมพลังสุดท้าย กลืนปราณมารเข้าแกนกลางก่อรูปเป็เงาอสูรมารสิบกร ลอยขึ้นเหนือหัว
"ถ้าข้าจะตาย ข้าจะลากเ้าลงนรกไปด้วย!"
มู๋ฉินไม่ได้หวั่นไหว เขากลับนิ่งสงบยิ่งกว่าเดิมมือซ้ายกำหยกแห่งชีวิตแน่นปลดปล่อยพลังิญญาเข้าควบคุมพลังมืดที่หมุนวนอยู่ในกระบี่
"ถึงข้าต้องตาย...ข้าจะไม่ปล่อยให้ความมืดโลกนี้อีก"
เขาทะยานพุ่งเข้าหาศัตรู กระบี่ในมือเปล่งแสงเจิดจ้า
ฉัวะ!!
เสียงเฉือนกายที่ดังก้อง — เงาอสูรมารสลายหายเซี่ยงหลงเทียนร้องคำรามสุดท้าย ก่อนร่างจะถูกผ่าครึ่งเป็สายโลหิตดำไหลนองฟากฟ้า
เงียบ...
...จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง
ฉึก!!
คมดาบเล่มเล็กเสียบเข้ากลางหลังของมู๋ฉินพลังปราณิญญามืดกัดกร่อนจุดตันเถียนจนแตกละเอียด ดวงตาสีทองเบิกกว้างเขาหันกลับช้า ๆ
เื้ัมีเพียงเงา... เงาของศิษย์คนสนิท
แต่แววตาที่จ้องเขานั้นว่างเปล่า ไร้ความลังเล
เืหยดสุดท้ายของมู๋ฉินตกกระทบผืนฟ้าเขาทรุดลงเคียงร่างของศัตรูที่ตนเองเพิ่งปลิดชีวิตไป
แม้ร่างจะดับ — ใจยังสงบ
"ชีวิตนี้... ได้ปกป้องแผ่นดินก็พอแล้ว"
รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า ก่อนแสงจากดวงจิตจะค่อย ๆเลือนหายไปกับสายลม
...และที่ไกลโพ้นเหนือฟากฟ้า แหวนโลหะสีดำและหยกสีขาวสว่างวาบก่อนจะหายลับไปในเส้นทางแห่งโชคชะตา
ตำนานของเทพกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่... สิ้นสุดลงที่ตรงนั้น
...แต่เื่ราวของเขา เพิ่งจะเริ่มต้นอีกครั้ง.