กำเนิดใหม่ราชามังกรสวรรค์

ตอนที่ 80

อาวุธระดับสวรรค์ถูกกลืนกิน

        เฉียนหลินที่เป็นฝ่ายรุกกลับถึงกับมีใจเบิกบานว่าตนเองจะเป็นฝ่ายชนะได้อย่างง่ายดาย เด็กน้อยตรงหน้านั้นอ่อนแอนักในสายตาเขาแม้จะมีของดีกลับใช้มันไม่เต็มกำลังเขาเสียดายที่ต้องไปอยู่กับเด็กอ่อนหัดเช่นนี้  คนที่สมควรจะได้ครอบครองมันก็มีแต่เขาเท่านั้น 

        ‘ตกลงแล้วเจ้าเด็กนี่ถืออาวุธระดับสวรรค์น่าจะมากกว่า100 ชิ้นดูท่าแล้ว’ เฉียนหลินคิดในใจหากเป็นอย่างที่เขาคิดแล้วล่ะก็การฆ่าเจ้าเด็กหนุ่มตรงหน้านี้ถือว่าได้ประโยชน์มหาศาลทีเดียว

        “เป็นไงละเจ้าเด็กหนุ่มคิดอยากลองดีกับข้าอย่างนั้นเหรอ  เจ้าฝันไปเหรอไม่  ดูตอนนี้สิเจ้าเหมือนตัวอะไรบางอย่าง”

        เฉียนหลินที่มีทั้งขั้นพลังและลมปราณมากกว่าเป็นฝ่ายได้เปรียบเขาบุกจู่โจมคนตรงหน้าอย่างไม่ปรานีเมื่อได้จังหวะสบโอกาสที่รวดเร็วกว่ายกเท้าขึ้นถีบหน้าอกไป๋เหอเต็มแรง

        ไป๋เหอถึงกับกระเด็นถอยออกไปหลายก้าวเกือบจะหงายหลังล้มลงแต่ยังดีที่ใช้ดาบยันไว้  พลังแรงถีบนั้นมันทำให้เขาจุกไปหมดแล้วอีกอย่างโคตรโชคดีที่เขาใช้วิชาเกราะกายาเหล็กคุ้มกายมิเช่นนั้นแล้วคงได้รับบาดเจ็บมากกว่านี้

        ยังไม่ทันที่ไป๋เหอจะตั้งตัวชายผู้นั้นก็เร่งจังหวะเข้าหาเขาด้วยความเร็วโดยการฟันขวานลงมาหมายจะลงมือครั้งเดียวให้จบๆไป 

        เฉียนหลินไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นอยู่นานเมื่อคิดอยากจะกำจัดให้เร็วที่สุด  ขวานที่มีพลังปราณหุ้มอยู่จึงดูรุนแรงยามฟันลงมา

         ไป๋เหอที่มีสัมผัสพิเศษที่ว่องไวรีบเอนกายหลบใช้วิชาล่องลอยไร้เงาเข้าช่วยถึงได้หลุดพ้นแบบหวุดหวิดหากเขาประมาทไปสักนิดชีวิตคงจบเพียงเท่านี้

        เฉียนหลินกระตุกมุมปากเบาๆ ความคิดเขาตอนนี้คือเจ้าเด็กน้อยเหมือนลูกไก่ที่เขาจะบีบให้ตายตอนไหนก็ได้ และยังมีอาวุธระดับสวรรค์ที่ลอยอยู่เหนือหัว พร้อมกับความคิดที่แสนยินดีเมื่อจะได้ครอบครองมันถึงแม้ว่าเจ้าเด็กนั่นจะสามารถหลบหลีกการโจมตีของเขาได้ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาคิดว่าคงจะไม่สามารถหลบไปได้ตลอดต้องมีพลาดพลั้งให้กับเขาจนได้และเขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นอยู่นานรีบชิงลงมือให้เร็ว

        ไป๋เหอเห็นแววตาที่คนผู้นั้นมองอาวุธตัวเองแล้วถึงขั้นไม่สบอารมณ์เพราะเขารู้ว่าเจ้านั่นคิดอะไรอยู่ความเกลียดชังที่ก่อตัวในใจที่มีอยู่แล้วก็เพิ่มมากขึ้นเท่าทวีใบหน้าของเขามีรอยบิดเบี้ยวจากความโกรธการสาปแช่งเกิดขึ้นในจิตใจ 

        “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่แต่อย่าหวังว่าเจ้าจะได้อาวุธของข้าไปครอบครองตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่เจ้าไม่มีสิทธิ์จะได้มันไปแน่”

        เสียงนั้นตวาดออกไปอย่างไม่พอใจรู้ทั้งรู้ว่าขั้นพลังต่างกันลิบลับแต่คนอย่างไป๋เหอจะยอมสู้ตาย  การผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนมันทำให้จิตใจเขาแข็งแกร่งยากยิ่งที่จะยอมอะไรง่ายๆ

        “หึ...เจ้าเด็กหนุ่มข้าเล่นพอแล้วเตรียมดูอะไรให้ดีข้าจะให้เจ้าเห็นในสิ่งที่ข้าจะทำอย่าคิดว่าข้าจะไม่สามารถเอามันมาครอบครองได้เจ้าคิดผิดไปแล้ว”

        คำพูดเจ้าเด็กนี่จะโอหังเพียงใดเฉียนหลินทำเพียงยิ้มเพราะรู้ทั้งรู้ว่ายังไงซะเขาต้องฆ่าเจ้าเด็กนี่อยู่แล้ว

        คิดแล้วเฉียนหลินก็ดึงถุงดูดดาวออกมาจากเอวจับมันโยนขึ้นฟ้าปรากฏว่าถุงนั้นที่ลอยค้างอยู่มันเปิดอ้าปากถุงออกเผยให้เห็นเกลียวคลื่นลมกำลังทำหน้าที่ดูดสิ่งของเข้าไปในถุงไม่ใช่แค่นั้นเพราะทิศทางถุงที่หันไปนั้นเป็นทางเดียวกับอาวุธระดับสวรรค์ลอยอยู่ และที่ต้องตกใจกว่านั้นก็คือพวกมันกำลังโดนดูดเข้าไปด้วย

        “นี่มันอะไรกัน!!”

        ไป๋เหอที่เห็นเช่นนั้นถึงกับตกตะลึงหน้าซีดเขาไม่รีรอให้อาวุธเหล่านั้นหายไปต่อหน้ารีบพยายามดึงอาวุธระดับสวรรค์ของตนกลับมายังแหวนเหมือนเดิมแต่มันกลับไม่ง่ายดายเมื่อเขาพบว่าอาวุธเหล่านั้นกำลังโดนแรงมหาศาลดูดเข้าไปแม้ว่ามันพยายามต่อต้านอย่างสุดกำลังด้วยตัวของมันเองแต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจจะต่อต้านแรงลมดึงนั้นได้อาวุธระดับสวรรค์โดนดูดไปทีละอัน 2 อันจนไป๋เหอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องกว่าเขาจะได้มามันไม่ง่ายเลยจะโดนช่วงชิงไปแบบนี้ได้อย่างไรกันจิตใจไป๋เหอไม่ยินยอมอยู่แล้วเขารีบเก็บดาบแล้วดึงกระบี่ออกมาจากแหวนอีกเล่มเมื่อไม่อาจจะเสียเวลามากกว่านี้มิเช่นนั้นอาวุธเหล่านี้ต้องตกไปอยู่ในมือคนเลวคนนี้อย่างแน่

        เฉียนหลินระงับการโจมตีคนตรงหน้าลงเพราะอยากรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรการกระทำนั้นดูน่าสนใจแล้วอีกอย่างกระบี่ที่ถูกดึงออกมาใหม่นั้นยังอยู่ในขอบเขตระดับสวรรค์จนเขาอยากรู้ว่าอาวุธระดับสวรรค์ที่เจ้าเด็กนี้ถืออยู่ในมือมีมากน้อยเพียงใดเขาเพ่งมองการกระทำนั้นอย่างสนใจโดยไม่คิดจะโต้ตอบเลย

        “ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะมีปัญญาต่อต้านมันได้เหรอไม่”เฉียนหลินกล่าวเยาะเย้ยและรู้สึกมีความสุขมากที่เห็นอาวุธถูกดูดเข้าไปอย่างง่ายดายโดยที่เขาไม่จำเป็นจะต้องออกแรงอะไรเลย

        ไป๋เหอไม่ตอบโต้อะไรแต่เลือกที่จะตวัดกระบี่ขึ้นเป็นวงกลมก่อนจะค่อย ๆปรากฏกระบี่จำนวน 50 เล่มอยู่กลางอากาศก่อนที่เขาจะชี้มันไปข้างหน้ากระบี่ทั้งหมด50 เล่มก็มุ่งโจมตีแหวกว่ายทะลวงอากาศไปยังถุงนั้นที่กำลังดูดอาวุธลับสวรรค์ของเขาเข้าไปเขาต้องการจะทำลายมันเพื่อไม่ให้อาวุธของเขาโดนดูดเข้าไป

        เฉียนหลินที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเพราะว่าเจ้าเด็กหนุ่มนี่ใช้เคล็ดวิชาระดับสวรรค์เขาสัมผัสได้อย่างนั้น  วิชามีตั้งแต่ ระดับปฐพี ระดับสวรรค์ ระดับวายุและระดับจักรพรรดิการได้เห็นว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ถือของดีอยู่ในมือมากมายเช่นนี้เฉียนหลินทั้งตื่นเต้นและดีใจตราบใดที่เจ้าเด็กนี่ตายของทั้งหมดที่เจ้านี่ถือย่อมเป็นของเขา เขากำขวานไว้แน่นรอจังหวะโจมตีและทิศทางที่กระบี่นั้นพุ่งเป้าก็คือถุงดูดดาว  เขาย่อมไม่ให้มันถูกทำลายอย่างแน่นอนแม้เขาจะไม่รู้ว่าถุงดูดดาวมีเขตป้องกันตนเองมากน้อยเพียงใดการจะทำลายมันลงจะต้องใช้พลังมากแค่ไหนแต่เมื่อไม่อาจจะประมาทได้เขาจำเป็นจะต้องปกป้องมันก่อน

        ตัวเฉียนหลินลอยขึ้นอยู่เหนือพื้นดินขวานที่อยู่ในมือเริ่มยกขึ้นเกิดพลังลมปราณแผ่ออกมาจากตัวขวานเขากำลังจะต่อต้านกระบี่ที่พุ่งมาโจมตีก่อนจะฟาดขวานปล่อยพลังคลื่นออกไปเพื่อโจมตีแสงสีทองพวยพุ่งเข้าปะทะกับเหล่ากระบี่ทั้ง  50 เล่มที่ลอยมาพร้อมกัน  แต่ดูเหมือนว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวของเขาไม่สามารถทำลายกระบี่ทั้งหมดได้เฉียนหลินจำฟาดขวานไปอีกหลายๆ ครั้ง เพื่อทำลายกระบี่พวกนั้น จนเกิดระเบิดเสียงดังสนั่นกลางอากาศมวลอากาศสั่นไหวเมื่อกระบี่ค่อยๆ ถูกทำลายลงเรื่อย ๆ หมด

        ไป๋เหอที่เห็นเช่นนั้นถึงกับหน้าสลดวิชานี้ใช้ไม่ได้ผลกลับถูกสกัดกั้นอย่างง่ายดายแต่เขาไม่ยอมแพ้กลับวาดกระบี่ขึ้นมาใหม่กระบี่ทั้ง50 เล่มปรากฏขึ้นอีกครั้งและมุ่งโจมตีคนตรงหน้าเช่นเคยการใช้วิชาเช่นนี้ต้องสูญเสียพลังลมปราณเป็นจำนวนมากพอสมควรแต่ไป๋เหอนั้นกลับไม่ได้กลัวเพราะเขามียาเพิ่มลมปราณที่สามารถกลืนกินมากเท่าไหร่ก็ได้  ร่างกายของเขาจะไม่ได้รับผลกระทบมันเหมือนเช่นคนทั่วไปนั่นคือข้อได้เปรียบของร่างกายนี้

        “ข้าจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆวิชากระบี่พันเล่มมันจะไม่สามารถทำลายเจ้าไม่ได้เชียวเหรอ”ไป๋เหอมีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าเคล็ดวิชาต่าง ๆ ที่เขามีจะดึงออกมาใช้ให้หมด

        เฉียนหลินแสยะยิ้มจ้องมองคนตรงหน้าที่ทำหน้าเคร่งเครียดแต่สำหรับเขาแล้วกลับเป็นเรื่องสนุกเขาอยากจะดูนักว่าเจ้าเด็กนี่จะใช้เคล็ดวิชาอะไรมาต่อกรกับเขาอีกอยากให้เอาออกมาใช้ให้หมดจะดูสิว่าเจ้าเด็กนี่ถือครองเคล็ดวิชาอะไรอยู่บ้างแม้ว่าตอนนี้ยาที่เขากินเข้าไปเริ่มหมดฤทธิ์ลงเรื่อยๆแต่เขาก็ไม่ได้สนในเมื่อคิดว่าเจ้าเด็กนี่มีพลังชั้นต่ำกว่าตนเองมากไม่จำเป็นจะต้องใช้ยาพวกนี้ช่วยอีก ก่อนที่เขาจะวาดขวานขึ้นเพียงฟาดมันออกไปจู่โจมเหล่ากระบี่ที่พุ่งมาเพื่อสกัดกั้นกระบี่พวกนั้นก็โดนทำลายลงไปเรื่อยๆแม้จะได้เคล็ดวิชานี้แต่คนที่ใช้มันกลับใช้มันได้อย่างไม่เต็มที่เขาจึงไม่จำเป็นจะต้องกลัวอะไรมีแต่คำดูถูกที่ให้เจ้าเด็กนั่นมีโชควาสนาถือครองของดีแต่กลับไม่มีปัญญาใช้มันอย่างเต็มที่เขาย่อมคิดที่ว่าเจ้าเด็กนี่ช่างโง่เขลานักในสายตาเขา

        ไป๋เหอที่เห็นว่าเคล็ดวิชากระบี่พันเล่มถูกทำลายลงอีกครั้งเขาถึงกับหน้าถอดสีเพราะเขาพึ่งสามารถสร้างมันได้เพียง50 เล่ม วิชากระบี่พันเล่มสามารถสร้างมันได้ถึงพันเล่มแต่เขายังไม่สามารถไปถึงจุดนั้นที่มันโดนทำลายง่ายดายเพียงนี้ก็เพราะความอ่อนแอของเขาที่สามารถฝึกสร้างมันได้เพียงน้อยนิด

        “วิชานี้ข้าจำเป็นจะต้องฝึกฝนสร้างกระบี่มากกว่านี้เห็นทีว่าวิชานี้ข้าทำมันไม่ได้ผล”  ก่อนจะเก็บกระบี่นึกถึงวิชาหมัดเงาสวรรค์

        “เจ้าเด็กน้อยจะใช้เคล็ดวิชาอะไรก็รีบใช้มานะเพราะอาวุธสวรรค์ของเจ้ากำลังจะโดนดูดหมดแล้ว”

        ไป๋เหอมัวแต่จะจ้องโจมตีจนไม่ได้สังเกตเลยว่าอาวุธระดับสวรรค์ของตนที่ถูกดูดเข้าไปตอนนี้เหลือเพียงอันน้อยนิด

        “นี่เจ้าข้าไม่มีวันให้เจ้าทำสำเร็จข้าจะต้องแย่งคืนมาให้จงได้”  พูดแล้วไป๋เหอวาดมือขึ้นรวมพลังลมปราณทั้งหมดตอนนี้เขาได้ดึงพลังลมปราณมาจากจุดตันเถียนร่วมช่วยด้วยทำให้เกิดคลื่นมหาศาลภายในแอ่งน้ำเล็กๆ สั่นไหว  ร่างกายของเขาเกิดลมปราณบ้าคลั่งทั่วร่างห่อหุ้มกาย

         เฉียนหลินรับรู้ได้ว่าพลังลมปราณที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างเจ้าเด็กนั่นกลับเพิ่มขึ้นมากมายจนเขาตกใจเพราะมันเกินกว่าที่เด็กที่มีชั้นพลังเพียงขั้นรวมลมปราณจะมี

        “นี่มันอะไรกันตกลงแล้วเจ้าอยู่ในขั้นพลังขอบเขตเท่าไหร่กันแน่พลังปราณที่เจ้าปล่อยออกมานั้นมันมีมากเกินกว่าคนที่อยู่ในชั้นรวมลมปราณเสียอีกตกแล้วเจ้ากำลังปิดบังอะไรข้าอยู่”

        เฉียนหลินตะโกนถามออกไปอย่างใคร่รู้เพราะสิ่งที่เจ้าเด็กนี่ทำนั้นล้วนเกินกำลังของคนที่มีขอบเขตอันน้อยนิดจะทำได้

        ไป๋เหอเพียงยิ้มมุมปากก่อนร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

        เมื่อไม่อาจจะปิดกั้นขั้นพลังตัวเองไว้แล้วเขาจึงระเบิดพลังที่แท้จริงออกมาเผยให้เห็นว่าตอนนี้เขาอยู่ในชั้นพลังขั้นโลหิตขั้นที่5 ที่ยังไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน

        “นี่เจ้าปิดกั้นพลังอย่างนั้นรึมิน่าเล่าถึงได้ถือครอบครองอาวุธมากมายขนาดนี้ที่แท้ก็อยู่ในขั้นโลหิตนี่เองแต่ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ยังมีพลังต่ำต้อยกว่าข้านักสุดท้ายก็มีข้านี่แหละที่เป็นคนฆ่าเจ้าเช่นเคย”แม้จะประหลาดใจที่เจ้าเด็กหนุ่มอายุเพียง 16 แต่มาถึงขั้นโลหิตด้วยวัยเท่านี้ก็ทำให้เขาตกตะลึงเช่นกัน

        “อย่าพูดมากเลยข้าจะขอสู้ตายไปกับเจ้า” พูดแล้วกำหมัดที่มีพลังลมปราณหมุนวนมากมายก็ถูกปล่อยออกไปยังคนที่กำลังทำหน้าเยาะเย้ยเขา

        เฉียนหลินไม่หลบแต่ต้องการตั้งรับเพราะคิดว่าพลังแค่นั้นคงไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บได้ด้วยพลังที่เขาอยู่เหนือชั้นมากย่อมที่เขาจะไม่รู้สึกสะเทือนได้

        เฉียนหลินระเบิดพลังลมปราณตนเองขึ้นมาบ้างเขาตั้งรับมันด้วยขวานฟ้าและสิ่งที่เขาเจอก็คือพลังหมัดนั่นไม่ได้ทำอะไรเขาเลยเพียงทำให้เขาแค่ให้ถอยไปก้าวหนึ่งเท่านั้น

        “มีเท่าไหร่ก็ใส่มาให้หมดข้าจะคอยดูสิว่าเจ้าฝีมือเจ้าจะเก่งเหมือนปากเหรอไม่”

        ไป๋เหอเข้าใจว่าเขาไม่อาจจะต่อกรกับคนตรงหน้าได้เลยมีพลังที่ต่ำกว่าเช่นนี้ก็ไม่อาจจะฆ่าคนผู้นี้ได้วิชาต่าง ๆ คิดว่ามีก็ไม่อาจจะทำอันตรายให้คนผู้นี้ได้รับบาดเจ็บนอกจากกระบี่ระดับจุติแต่มันไม่ได้อยู่กับเขายากที่เขาจะชนะคนผู้นี้ได้นอกจากเสียจากว่าวิชาตำนานอีกหนึ่งวิชาที่เขายังไม่เคยได้ลองใช้

        ‘เห็นทีข้าจำเป็นจะต้องใช้มันดู’