"เลิกงานรึยัง" เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้กรีนหันไปมองด้วยใจหายวาบ
"เต้!.... ทำไมนายอยู่ที่นี่? "
"ดูเธอใมากกว่าดีใจนะ ที่เจอฉัน" เต้ถามเสียงเรียบแต่ดวงตาเขากลับหรี่ลงมองเธอราวจับผิด
"ก็ตอนนี้นายควรจะอยู่ที่ญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ?" กรีนตอบกลบเกลื่อน
"คิดถึงเธอ"
คำตอบสั้นๆ แต่ชัดเจนทำให้กรีนอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
ในความลำบากใจ กลับรู้สึกอุ่นใจเสมอเมื่ออยู่กับเขา
" ไม่คิดถึงฉันเหรอ?"
คิดถึงสิ เพราะโลกของนายมันมีแต่ความสุข และสบายที่สุด
กรีนอยากตอบแบบนี้ แต่ระยะห่างที่ควรรักษาก็ทำให้เลือกจะนิ่งเฉย และคิดอยากให้ทุกอย่างที่กำลังบีบเธอจบลง
"ฉันมีเื่อยากจะบอกนาย" กรีนมองเวลา ตอนนี้ สามทุ่มครึ่งแล้ว ใกล้ถึงเวลาที่พี่พงษ์จะมารับ
ถ้าเขาได้เจอกัน ทุกอย่างมันอาจง่ายก็ได้
อาจไม่ต้องพูดอะไร ทุกอย่างก็พัง! พังแบบง่ายๆ ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ให้พวกเขาเผชิญหน้ากันเอง
กรีนก้มหน้าลงมองพื้น หลบสายตาจับผิดของเขา
"กลับกันเถอะ"
"หะ!"
"เดี๋ยวสิ" กรีนใกับคำพูดแหวกความคิดของเขา ถูกลากออกจากร้านแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จนต้องรีบรั้งตัวเอาไว้
"กระเป๋าฉันอยู่ข้างใน"
เต้ลากเธอกลับเข้าไปที่ร้านทันที โดยไม่ให้กรีนปฏิเสธ และหยุดที่หน้าร้านให้เธอเข้าไปเอา
"ไปเอาสิ"
กรีนทำตามทันทีแม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน แต่เธอไม่ได้สนใจหรอกเื่ออกงานก่อนเวลา ในเมื่อเขาเป็ลูกชายเ้าของที่นี่ และเธอก็ไม่ได้อยากทำงานในเครือบริษัทเขาไม่ว่าจะตอนนี้ หรือตอนไหน
"จะไปบ้านเธอ หรือบ้านฉัน"
คำถามเหมือนไม่มีอะไร แต่กรีนกลับรู้ว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้น
เหมือนเขากำลังให้เธอเลือกคำตอบของคืนนี้
"บ้านนาย"
เต้เงียบ และตีไฟเลี้ยวมุ่งเข้ากรุงเทพ
เธอไม่ให้เขาไปบ้าน ที่มีไอ้หมอนั่นอยู่!
ช่วยกรีนหน่อยได้มั้ยคะ กรีนอยากกลับบ้าน
ใจเขาที่เดือดปุดๆ กับภาพที่พี่จักรส่งมาให้ คำขอร้องที่ส่งให้พี่จักรทางมือถือ เป็หลักฐานอย่างดีว่าเธอเป็คนขอมาเอง
พี่จักรหาข้ออ้างส่งเธอมาที่นี่เพื่อให้เธอกลับไปหาแฟนเก่า ยินดีจะทำทุกอย่างเพื่อให้งานแต่งของเขากับวรดาราบรื่น นั่นก็สมเหตุสมผลในการช่วยเหลือเธอ
แต่ความหวังดีของพี่จักรมันแปลก แปลกที่บอกเขาว่าเธอกำลังทำอะไรด้วยนี่สิ ที่เขาสงสัย
ถ้อยคำออดอ้อนของทั้งคู่ที่ส่งให้กันก่อนจะมาหา ทำให้เขาอยากเลิกสนใจเธอ แต่หัวใจของเขากลับพาเขามาหยุดตรงหน้าเธอในตอนนี้ และเธอคงพร้อมจะบอกเื่นี้กับเขาแล้ว จากท่าทางของเธอ
เป็เขาเองที่ไม่อยากฟัง!
เพราะรู้ดีว่า อาจทำให้เื่ระหว่างเธอกับเขาจบลง!
"นายเป็อะไรรึเปล่า?" กรีนถามทำลายความเงียบ เมื่อจู่ๆ เขาก็เงียบไปแปลกๆ
"เธอรักฉันบ้างมั้ยกรีน?"
พึ่งรู้ตัวว่าไม่เคยคิดเื่นี้ก็ตอนที่เขาถามนี้แหละ
"ระหว่างเรามันควรจะมีคำนี้ด้วยเหรอเต้ ในเมื่อไม่นานมันก็ต้องจบ"
ควรสิ ฉันจะได้รู้ไงว่าควรแย่งเธอมา หรือทำใจ
เต้คิดว่าเธอน่าจะเลือกที่จะไปที่บ้านเพื่อให้ทุกอย่างมันจบ แต่เธอกลับเลือกมากับเขา มันทำให้เขาสับสนกับสิ่งที่พี่จักรให้เขาดู ตกลงเธอรัก หรือไม่รักผู้ชายคนนั้นกันแน่?
"ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย รักก็คือรัก" เต้ตอบ
ใช่ รักก็คือรัก แต่เขามันรักไม่ได้นี่ จะให้เธอทำไงล่ะ
"นายกำลังจะแต่งงานเต้ และฉัน.... ก็มีคนที่ฉันอยากจะคบด้วยแล้ว" กรีนตัดสินใจบอกออกไปเมื่อเขาพูดเื่นี้ขึ้นมา
คำตอบของกรีนทำให้เท้าของเขากดลงไปบนคันเร่งจนมิด
"ก็เื่ของเธอ แต่สัญญาต้องเป็สัญญา" เต้รู้สึกปรี้ดกับคำตอบที่วกกลับไปหาเื่ที่เขาพยายามเลี่ยง
"สัญญา?" กรีนย้อนถาม มือจับเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น เมื่อความเร็วที่เขาเหยียบบนคันเร่งมันพุ่งไปจนน่าหวาดเสียว
"แค่กลับบ้านแค่วันเดียว จำสิ่งที่ตัวเองพูดกับฉันไม่ได้เลยเหรอ? งั้นจะทวนให้"
ป้ายที่โรงแรมข้างทาง ทำให้กรีนหันไปมองเต้ด้วยใจเต้นระทึก
"เต้!"
"เธอเป็ของฉันจนกว่าจะถึงวันที่ฉันแต่งงาน เธอพูดเอง" เต้ดึงแขนกรีนลงมาจากรถ
"ชั่วคราว! ไม่ต้องทอน" ความอัดแน่นในใจที่เธอเลือกไอ้หมอนั่นมากกว่าเขา ทำให้เต้ลงโทษเธอด้วยคำพูดทำร้ายจิตใจกรีนอย่างถึงที่สุด
แต่กรีนกลับปลอบใจตัวเองเพราะคำพูดร้ายๆ นั่น
แค่ผู้หญิงชั่วคราว จำไว้กรีน!
กรีนควรจะโกรธและขัดขืน แต่เธอกลับตามใจเขาทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะรุนแรงกับเธอแค่ไหน
ใจหนึ่ง อยากให้ตัวเองได้เจ็บและจดจำ
อีกใจ เพราะตัวเองก็้าเขาเช่นกัน
จังหวะรักของเขาหนัก และไม่ผ่อนแรงให้เธอสักนิด เธอรู้ดีว่าเป็เพราะเขา กำลังโกรธเธอ
"อีก!" ความจุกที่ถูกอัดกระแทกเข้ามาจนถึง แต่มันกลับเพิ่มความหฤหรรษ์ให้เธอถึงใจที่สุด และร้องขอเขาอีกอย่างลืมอาย
ทุกครั้งที่ได้รักกับเขา มันเหมือนดึงความหยาบในร่างกายและสมองเธอออกมาทั้งหมด
เหงื่อผุดขึ้นเต็มหลัง เมื่อความเย็นในห้อง ไม่ทันความร้อนรุ่มทั้งตัวและหัวใจ ท่ารักของเขา ถูกเปลี่ยนทุกครั้งที่ความสุขสมใกล้จะมาถึง เพื่อยืดเวลาออกไป
"แรงๆ เลยเต้!" กรีนมุดหน้าลงกับที่นอน เสียงครางลั่นห้อง ทำให้เธอพยายามจะเก็บมันเอาไว้ แต่ยิ่งเก็บ เขาก็ยิ่งทำ และยิ่งทำ เธอก็ยิ่งเสียวจนแทบขาดใจ
"รอฉัน!" เต้จับเธอพลิกขึ้นอีกครั้ง เมื่อเธอตอดรัดเขาจนปวดร้าวไปหมด ความเจ็บในใจถูกระบายใส่กรีนอยู่ร่วมชั่วโมง จนเขาทนไม่ไหว ปลดปล่อยทุกอย่างเข้าไปในตัวเธอจนหมดแรง
ทันทีที่เขาสุขสม เขาก็ผละออกไปทันที ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีจุมพิตหวาน เหมือนเช่นผ่านๆ มา
เขาล้างเนื้อล้างตัวใส่เสื้อผ้า พาเธอขึ้นรถกลับบ้าน เธอไม่พูด เขาไม่พูด
เป็ครั้งแรกที่เขาเงียบที่สุดั้แ่เธออยู่กับเขา และขึ้นบ้านไปโดยไม่สนใจเธอเช่นกัน
กรีนมองไปรอบบ้านด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
พรุ่งนี้อาจไม่มีภาพนี้ให้เห็นอีกแล้ว เวลาชั่วคราว คงใกล้จะหมดลงแล้วสินะ
.......
"พี่พงษ์!" กรีนมองคนที่เดินมาหาเธอที่โต๊ะทำงานด้วยความใ
"ทำไมกลับมาไม่บอกพี่" พงษ์ถามกรีนที่หนีกลับมาั้แ่เมื่อคืนโดยไม่บอกไม่กล่าว ปล่อยเขารอหน้าห้างจนเกือบห้าทุ่ม
"กรีนมีงานด่วน แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่" กรีนย้อนถาม คาดหวังว่ามันคงไม่เป็อย่างที่เธอคิด
"รองจักรให้พี่มาสัมภาษณ์ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาด" พงษ์ขยับสูทด้วยความรู้สึกภูมิใจ พึ่งรู้ว่ากรีนได้ทำงานใหญ่โต แถมมีเส้นสายดีแบบนี้
"ผู้จัดการเหรอคะ?" กรีนทวนคำด้วยสมองที่มึนงง
"อยู่นี่ก่อนนะคะ เดี๋ยวกรีนออกมา" นี่มันเื่อะไรกันเนี่ยะ? คำตอบคงจะอยู่ที่คนในห้อง สองเท้าของเธอรีบก้าวไปที่ห้องทันที
"รองจักรทำแบบนี้ทำไมคะ?"
"ไม่ดีเหรอ ฉันอุตส่าห์หางานให้พ่อของลูกเธอมาอยู่ใกล้ๆ กัน เต้จะได้เลิกยุ่งกับเธอง่ายขึ้นไง" รองจักรมองผู้หญิงตรงหน้า ที่สำคัญกับน้องชายเขามากพอจนรีบกลับจากทริปประชุมที่ญี่ปุ่น โดยไม่ยอมอยู่งานเลี้ยงเย็น
ขนาดเขาเอารูปให้ดูแล้วว่ากรีนมีคนอื่น มันก็ยังไม่ยอมตัดใจ เขาก็เลยย้ายมาอยู่ใกล้ๆ ให้รู้ให้เห็นซะเลย
อย่าคิดว่ายุให้วรดาหาเื่ถอนหมั้นได้ แล้วเขาจะปล่อยให้มีความสุขง่ายขนาดนั้น วรดาไม่ควรถูกทิ้ง้พราะไปรักกับแม่ม่ายที่สามีเขาอยู่เป็ตัวตน และพ่อไม่มีทางรับได้แน่ๆ
กรีนถึงกับพูดไม่ออก มือถือของเธอที่เขาคืนให้เมื่อเช้ามีการส่งข้อความหาพี่พงษ์ แล้วก็ถูกลบออกไป ต้องเป็ฝีมือเขาแน่ๆ
เขาพิมพ์อะไรลงไป?
จริงอยู่ที่เขาทำแบบนี้เพื่อให้เธอเลิกกับเต้ได้ง่ายขึ้น แต่เขารู้มั้ยว่าเขากำลังให้เื่นี้มันไม่จบง่ายๆ และลูกสาวของเธออาจจะถูกดึงมาเอี่ยวด้วย
ถ้าเขาไม่อยากให้เต้ยุ่งกับเธอ รองจักรควรจะรู้ว่า สิ่งที่เธอกำลังปกปิดคือลูกต่างหาก ไม่ใช่สามี
"พี่พงษ์ไม่ใช่พ่อของลูกกรีนค่ะ รองจักรคงจะมีรูปอยู่แล้ว ไม่รู้เหรอคะว่าน้องไน้ท์เหมือนใคร?"
"รองจักรไม่เห็นความคล้ายคลึงกับน้องชายตัวเองบ้างเหรอคะ?"
"พูดถึงขนาดนี้แล้วรองจักรคงจะรู้นะคะ ว่าต้องทำยังไง เพราะถ้าเขารู้ ทุกอย่างไม่มีทางจบ" กรีนพูดจบก็เดินออกไปทันที
กรีนพึ่งรู้ตัวว่าถูกดึงมาอยู่ในเกมของสองพี่น้องต่างหาก ไม่ใช่เกมพิศวาสของเต้อย่างเดียวแบบที่เธอคิด
ไม่ว่ายังไงเธอไม่มีทางให้พี่พงษ์มาทำงานที่นี่แน่ๆ มันเสี่ยงเกินไป แม้แต่เธอเองก็ยังอยากหนีให้ไกลเื่บ้าๆ พวกนี้
จักรเทพอึ้งไปทันทีกับสิ่งที่กรีนพูด หยิบรูปถ่ายเด็กน้อยในลิ้นชักที่นักสืบถ่ายมาให้ออกมาดู เขาจ้องอยู่นานในวันที่ตัดสินใจให้นักสืบติดต่อพงษ์ ความคุ้นๆ ที่เขาคิดไม่ออก คือเต้ น้องชายเขาเอง
หนูน้อยคนนี้ เหมือนน้องชายเขาขนาดนี้ ทำไมเขาถึงดูไม่ออกนะ!
จักรเทพทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ นี่เขาเกือบพลาดไปแล้ว ถ้าให้พงษ์อยู่ที่นี่นานกว่านี้ เต้อาจจะรู้เื่เด็ก
แต่พงษ์ศักดิ์รู้เื่มากเกินไป เขาจะทำยังไงดีโดยที่ไม่ให้มันไปหาเต้
ผู้หญิงคนนั้นพูดถูก ถ้าเต้รู้ ว่าเด็กคนนั้นเป็ลูกมัน มันยิ่งไม่มีทางจะแต่งกับวรดา
1K
