"อะไรนะ!!!วสันต์ แกบอกว่าฆ่าคนผิดอย่างนั้นหรอ"
"ใช่ครับ ผม...ผมตามไอ้เชิดไปติดๆจากนั้นผมมั่นใจว่าเป็มันแน่ๆจึงได้ตัดสินใจยิงปืนออกไป เพราะกลัวจะคลาดกับมันไป"
"ในเมื่อแกมั่นใจขนาดนั้น แล้วแกจะมาบอกฉันว่ายิงคนผิดได้อย่างไรห๊ะ"
"ผมก็ไม่รู้ ผมตามไอ้เชิดมันไปติดๆแต่พอผมเข้าไปดูมัรหลังจากที่ผมยิงมันตายแล้ว ผมก็พบว่าคนที่ถูกยิงไม่ใช่มันและตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าไอ้เชิดมันหายไปไหน"
"แล้วไอ้คนที่แกยิงไปมันคือใครแกรู้จักหรือเปล่า"
"ผมไม่รู้จักครับ แต่ผมเคยเห็นมันที่ตลาดตอนที่ชาวบ้านมาชุมนุมเพื่อต่อต้านพวกเราครับลุง มันเป็หัวโจกด้วยครับลุงเสริม"
"แสดงว่าไอ้คนที่แกยิง มันเป็คนต่างถิ่นไม่ใช่คนที่นี่ใช่หรือไม่"
"ใช่ครับลุง ลุงเสริมครับ เราจะทำอย่างไรดีครับ???"
"แกไม่ต้องทำอะไร แกไปเอาลูกน้องของแกมา 2-3 คนแล้วตามฉันมา ให้เร็วด้วย"
"แม่คะ แม่..พ่อไปไหนคะเนี่ย ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วนะทำไมพ่อยังไม่มาอีก"
"พ่อบอกว่าจะก็ไปทำธุระนิดหน่อย แต่จริงๆก็ไปได้สักพักแล้วนะ น่าจะกลับมาแล้วล่ะ ลูกหนูลองขึ้นไปดูพ่อบนห้องนอนซิ เผื่อพ่อออกไปทำธุระแล้วเหนื่อยอาจขึ้นไปนอนพักเล่นบนห้องนอนก็ได้"
"ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูจะขึ้นไปลองดูนะคะ เพราะตอนนี้หนูหิวข้าวมากเลยแสบท้องไปหมดแล้วเนี่ยเมื่อตอนเที่ยงหนูก็กินข้าวไปหน่อยเดียวเอง"
ดาวเป็เด็กผู้หญิงตอนนี้อายุได้ 11 ขวบเธอเป็ลูกสาวเพียงคนเดียวพ่อของเธอชื่อไพโรจน์แม่ของเธอชื่อสายพิณ ก่อนหน้านี้ครอบครัวของดาวพักอาศัยอยู่ในชนบทแห่งหนึ่ง แต่เนื่องจากในชนบททำมาหากินค่อนข้างลำบาก พ่อกับแม่ของดาวจึงพาเธอดันด้นมาอาศัยในเมือง โชคดีที่นายไพโรจน์พ่อของดาวมีลูกพี่ลูกน้องอยู่ในเมืองนี้และมีบ้านที่ไม่ได้ใช้อยู่ 1 หลังจึงได้มอบให้นายไพโรจน์อาศัยอยู่ชั่วคราว บ้านหลังนี้ค่อนข้างซอมซ่อ แต่เมื่อแม่ของเธอนางสายพิณปัดกวาดเช็ดถูแล้ว บ้านหลังนี้ก็ยังพออาศัยได้อยู่เพราะตอนนี้ไม่ใช่หน้าฝนและหลังคาจะมีรูรั่วอยู่บ้างหากไม่มีฝนตกก็คงไม่ได้สร้างความลำบากอะไรให้เธอและครอบครัวมากนัก
เอียด!!!
เสียงเปิดประตูไม้เก่าๆดังขึ้นหลังเธอผลักประตูห้องนอนของพ่อกับแม่เข้าไปเพื่อที่จะหาพ่อของเธอเธอ้าจะเรียกให้พ่อของเธอลงไปทานข้าวเย็นพร้อมกันแต่แล้วเธอใช้สายตากวาดมองไปรอบๆภายในห้องนอนเล็กๆเธอก็พบว่าพ่อของเธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนเลย
"พ่อไปไหนของเขานะ ทำไมในห้องนอนก็ไม่มีล่ะ แม่แม่"
เสียงะโลั่นจากชั้นบนได้ยินไปถึงชั้นล่างที่นางสายพิณกำลังจัดสำรับอาหาร
"แม่คะ พ่อไม่อยู่ในห้องเลยค่ะ จะทำอย่างไรดีคะ แม่หนูหิวข้าวมากแล้วนะคะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ลงมาก่อนสิลูก เดี๋ยวแม่จะแบ่งสำรับไว้ให้พ่อส่วนหนึ่ง ถ้าเกิดหนูหิวมากหนูก็ทานในส่วนนี้ไปก่อนนะลูก"
ดาวปกติจะชอบทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตาเสียมากกว่า เพราะเวลาที่ดาวทานข้าวเธอมักจะชอบพูดคุยหยอกล้อกับพ่อและแม่อยู่เสมอๆเมื่อวันนี้พ่อไม่ได้นั่งทานข้าวด้วยเธอจึงทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย
"ดาวทานข้าวไปก่อนนะลูก แม่ยังไม่ค่อยหิวเดี๋ยวแม่จะรอพ่อกลับมาก่อนแล้วแม่จะทานข้าวเป็เพื่อนพ่อ"
"ได้ค่ะแม่ ถ้าอย่างนั้นถ้าดาวกินข้าวอิ่มแล้วดาวขอเข้าไปเล่นกับเพื่อนต่อนะคะ"
"ได้สิจ๊ะลูก แต่ไปแล้วอย่าไปนานนักนะเพราะนี่ก็มืดค่ำแล้วลูกยังไม่ค่อยชินทางในเมืองนี้สักเท่าไหร่ แม่กลัวว่าหนูอาจจะหลงทางได้"
"ได้ค่ะแม่ "
หลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อยดาวก็มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น เพราะตอนนี้ท้องของเธอไม่ได้แสบ และร้องจ๊อกแจ๊กเหมือนตอนที่หิวเมื่อสักครู่แล้ว
หลังจากดาวล้างมือล้างปากดาวก็หยิบกระเป๋าสะพายที่มีหนังสติ๊กและลูกะุดินที่พ่อเธอเคยสอนให้เธอปั้นเธอมักพกไปด้วยเสมอๆ ดาวเป็เด็กแก่นๆไม่ได้เรียบร้อยมากนักและเพื่อนที่เธอไปหาวันนี้ก็นิสัยแก่นแก้วพอๆกันกับเธอ
"แม่คะวันนี้ หนูจะไปหาไอ้ดินก่อนนะคะแม่"
"เรียกเพื่อนว่าไอ้มันไม่เพราะเลยนะลูก เรียกเพื่อนว่าดินเฉยๆก็ได้"
"โหแม่ เราเป็เพื่อนกันแล้วมันเป็ผู้ชายเรียกมันไอ้คงไม่เป็อะไรหรอกแม่"
นางสายพิณได้แต่ส่ายหัวกับความกะโหลกกะลาในตัวลูกสาวของตน
"แก 2 คนเดินให้มันเร็วๆหน่อย ไอ้ชิตไอ้ชอบ"
"ได้ครับลูกพี่ ว่าแต่ลูกพี่วสันต์จะให้พวกเราไปไหนกันหรือครับทำไมดูรีบๆร้อนๆยังไงไม่รู้"
"เอ็ง 2 คนเป็แค่ลูกน้องจะมาซักไซ้ถามอะไรมากมาย เดินเร็วๆตามข้าให้ทันก็พอแล้ว ดูสิลุงเสริมเดินไปนู่นแล้ว"
ลุงเสริมเป็กำนันในหมู่บ้านแห่งนี้หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในตัวเมืองทางที่พวกเขาเดินเป็ตรอกเล็กๆทั้ง 2 ข้างทางถูกปะด้วยสังกะสีผุๆพังๆ มันเป็ซอยเปลี่ยวหลังตลาดที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมาสักเท่าไหร่ จุดนี้เองจึงเป็จุดที่นายวสันต์ตั้งใจยิงใส่ไอ้เชิดคนที่ตอนคิดว่าขโมยเงินของตนเองไป
ไม่ทันไรลุงเสริมก็หยุดชะงักเพราะว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายกลางคนคนหนึ่งที่นอนฟุบหน้าลงกับพื้นบริเวณข้างลำตัวถูกอาบไปด้วยเืที่ไหลออกมาจากตัวของคนที่นอนแน่นิ่ง
"ใช่คนที่แกเป็คนยิงหรือเปล่าวสันต์"
"ใช่ครับ ลุงเสริมคนนี้แหละ ครับผมเห็นมันไกลๆใส่เสื้อคล้ายๆกับไอ้เชิด อีกอย่างตอนที่ผมตามไอ้เชิดออกมาจากตลาดมันก็ใส่เสื้อคล้ายๆแบบนี้พอมาที่นี่ซอยค่อนข้างมืดและ ไม่รู้ว่าคลาดสายตาจากไอ้เชิดไปตอนไหน พอผมตามมาจนถึงที่นี่ก็เห็นไอ้คนนี้จึงตัดสินใจยิงปืนออกไปครับ
ดาวเมื่อเจอกับดินเพื่อนของตนทั้งคู่ต่างแข่งขันกันไล่ยิงหนูท้ายตลาดใครยิงได้เยอะกว่ากันคนนั้นชนะ ดาวถึงแม้ว่าจะมาอยู่ที่นี่ไม่นานแต่เธอก็รู้ว่าท้ายตลาดน่าจะมีหนูอยู่เยอะจึงตั้งใจที่จะใช้หนังสติ๊กของตนยิงหนูไปแข่งกับไอ้ดินเพื่อนของตน
แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจ้องมองหนูตัวหนึ่งและกำลังจะยิงหนังสติ๊กออกไป เธอก็ได้ยินประโยคที่นายวสันต์และลุงเสริมคุยกัน ดาวจึงตั้งใจฟังจากอีกฟากหนึ่งของสังกะสี และเธอก็ใช้มือเจาะรูสังกะสีที่เป็สนิมรูเล็กๆ ให้ขยายใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะมองและฟังได้ถนัดมากยิ่งขึ้น
ภาพตรงหน้าดาวใเป็อย่างมากรีบเอามือปิดปากเอาไว้อย่างแน่นเนื้อตัวของดาวสันเทิ้มไปด้วยความกลัว เพราะคนที่นอนอยู่บนพื้นเปียกโชกไปด้วยเืและไม่ขยับไหวติงเลยแม้แต่น้อย
"ในเมื่อเอ็งยิงผิดตัว ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องจัดการเอาศพไปทิ้งไว้ที่อื่น โดยการซ่อนอย่าให้ใครเห็นศพ"
"แล้วเราจะไปทิ้งไว้ตรงไหนล่ะลุงเสริม"
วัสันต์ร้อนรนรีบถามกำนันเสริมในทันที
"ลูกพี่ ลูกพี่ยิงคนตายหรอครับ ลูกพี่ยิงเขาทำไมครับ"
นายชิตและนายชอบลูกน้องของวัสันต์ที่ติดตามกันมาเนิ่นนานรีบถามออกไปอย่างรวดเร็ว
"ข้าไม่รู้ ข้านึกว่ามันเป็ไอ้เชิดที่ขโมยเงินของข้าไป ข้าโกรธมันมากตามหามันมาตั้งหลายวัน วันนี้ข้าเจอมันในตลาดจึงตั้งใจตามมันมาจนมาถึงในซอยนี้แต่ปรากฏว่าคนที่ข้าเจอกลับไม่ใช่ไอ้เชิดแต่เป็ใครก็ไม่รู้ แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ยิงมันตายแล้วและข้าก็ไม่้าติดคุก เพราะฉะนั้นเอ็ง 2 คนไม่ต้องพูดมาก"
"ใช่"
กำนันเสริมรีบเสริมทันที
"เอ็ง 2 คนจะต้องปิดปากให้สนิท และอย่าให้ใครล่วงรู้เป็เด็ดขาดว่าหลานของข้าได้ฆ่าคนตาย"
"เราจะจัดการเอาศพมันไปทิ้งตรงไหนดีครับลุงเสริม"
"ไอ้ชิตไอ้ชอบเอ็ง 2 คนไปหาเสื่อมามา 2 ผืนและจัดการหาผ้าและน้ำมาทำความสะอาดรอยเืที่พื้นอย่าให้ใครเห็น"
ดาวจำได้ว่าคนที่ถูกพลิกตัวขึ้นมาเป็พ่อของตนเองเธอใและเสียใจเป็อย่างมากได้แต่ปิดปากร้องไห้อยู่ด้านหลังสังกะสีไม่กล้าทำอะไรเพราะไม่เธอไม่รู้ว่าคนพวกนี้ฆ่าพ่อเธอเพราะอะไร และอีกอย่างเธอและครอบครัวก็เพิ่งจะมาอยู่ในชุมชนแห่งนี้ได้ไม่นาน หากเธอจะเอาเื่นี้ไปบอกคนอื่นคงจะไม่มีใครเชื่อเธอเป็แน่เธอจึงค่อยๆแอบมองดูพวกเขาจัดการกับศพของพ่อของตนอย่างเงียบๆ
เนื่องจากท้องฟ้ามืดแล้วคนทั้ง 4 ที่แบกศพออกจากหลังตลาดจึงไม่เป็ที่สังเกตของคนอื่นมากนัก
"ทิ้งศพมันลงไปในแม่น้ำนี่แหละ แล้วอย่าลืมเอาหินมัดมันถ่วงไว้กับมันด้วย จะได้ไม่ต้องลอยขึ้นมา"
"ครับลุงกำนัน"
นายชิตและนายชอบรีบจัดการตามคำสั่งของลุงกำนันโดยเร็ว
"อย่าทำพ่อหนูเลย อย่าทำพ่อหนูเลย อย่าโยนพ่อหนูลงน้ำเลยฮือ ฮื้อฮือฮือ"
ดาวที่หลบอยู่ในพงหญ้าได้แต่พูดเบาๆไม่กล้าพูดออกไปเสียงดังเพราะกลัวพวกมันจะได้ยินเสียงของตน
หลังจากที่พวกมันเดินจากไปแล้วดาวจดจำชื่อพวกมันได้ทุกคนมีนายวสันต์ที่เป็คนบอกว่ายิงพ่อของตนเพราะจำผิดตัวและลุงเสริมที่เป็ลุงกำนันในชุมชนแห่งนี้อีกทั้งนายชิตและนายชอบเธอจดจำชื่อพวกมันได้ขึ้นใจ
สักวันฉันจะแก้แค้นแทนพ่อของฉันให้ได้
1K
