เพียงใจซ่อนรัก

    ตอนที่ 5 เลขาคนใหม่

    “มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่าคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม เมื่อเห็นอีกฝ่ายจับจ้องเธอไม่วางตา


    “คุณเริ่มงานวันนี้เลยแล้วกัน” เขาเอ่ยขึ้น


    “ให้ฉันเริ่มวันนี้เหรอคะ” ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยัน


    “หรือคุณยังไม่พร้อม ผมจะได้หาเลขาคนใหม่” คำคล้ายขู่ของเขาทำให้รมิตายากจะปฏิเสธ เธอรีบตอบรับเขา ด้วยกลัวอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ


    “งั้นก็ได้ค่ะ เริ่มวันนี้เลยก็ได้”


    นคินทร์ให้เลขาคนเก่าช่วยสอนงานทุกอย่างแก่รมิตาอย่างละเอียด พร้อมกับย้ายโต๊ะทำงานให้เข้ามาในห้องของเขาเพื่อที่จะได้ทำความใกล้ชิด และเริ่มต้นแผนชำระแค้นในทันที


    “รายงานที่ฉันทำเสร็จแล้วค่ะ” รมิตาเดินเอาแฟ้มเอกสารมาให้ตรวจทานอย่างละเอียด ก่อนนคินทร์จะพยักหน้าพอใจกับงานชิ้นแรกของเธอ


    “งานเลขาของผมมีอีกหลายอย่างที่คุณต้องค่อย ๆ เรียนรู้ ถ้าไม่เข้าใจอะไรให้ถามเลขาคนเก่าของผมได้ตลอดเวลา เข้าใจใช่ไหม” น้ำเสียงของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้ารับ พร้อมสายตาอ่อนหวาน


    “เข้าใจค่ะ” คำตอบรับของเธอทำให้เขาปล่อยยิ้มหล่อเหลาออกมา จนเผลอทำให้รมิตาสะดุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติแล้วหันตัวเดินกลับไปนั่งที่

    นคินทร์นั่งครุ่นคิดถึงแผนการที่จะทำให้รมิตาหลงรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และเมื่อเธอรักเขาหมดหัวใจ ถึงตอนนั้นนคินทร์จะทำให้รมิตา เ๯็๢ป๭๨เจียนตาย จนถึงกับอ้อนวอนขอความรักอย่างคนไร้ค่า รวิพาต้องทนมองน้องสาวตกนรกทั้งเป็๞ เฉกเช่นเขาที่ผ่านมา


    “รมิตา” อยู่ ๆ น้ำเสียงทุ้มของรองประธานก็เอ่ยเรียก ก่อนที่หญิงสาวจะละจากหน้าจอคอมฯ แล้วเงยขึ้นสบตาอย่างไร้เดียงสา


    “เดือนหน้า ผมจะต้องไปเจรจากับคู่ค้าของเราที่ปราจีนบุรี ยังไงคุณก็เตรียมตัวด้วยละกัน” รมิตาได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้ารับปากไปอย่างไม่สงสัย

    หญิงสาวตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเอง อย่างไม่มีข้อขาดตกบกพร่อง แม้เธอจะเป็๲เพียงเด็กจบใหม่ไร้ประสบการณ์ แต่ก็สามารถเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็ว จนเป็๲ที่ยอมรับของทุกคน รมิตาเดินมายังห้องถ่ายเอกสาร ก่อนจะพบกับท่านประธานศิวกรผู้กุมอำนาจใหญ่สุด แม้จะมีเธอจะมีความมั่นใจอยู่มาก แต่ยังเผลอแสดงอาการประหม่าออกมาเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มอบอุ่นของชายกลางคนจะส่งให้โดยไม่ถือตัว


    “เลขาของนายคินทร์สิเรา” เขาเอ่ยทักอย่างเป็๲กันเอง ก่อนที่เธอจะค้อมตัวลงอย่างอ่อนน้อม


    “ค่ะ”


    “หน้าตาน่ารักแบบนี้นี่เอง มิน่านายคินทร์ถึงถอนเลขาคนเก่าออก” คำพูดของชายกลางคนทำให้ดวงตากลมของเธอ แสดงแปลกใจเล็กน้อย


    “ตั้งใจทำงานละกัน อยู่ที่นี่ก็คิดซะว่าทุกคนเป็๲ครอบครัวเดียวกัน มีอะไรที่ไม่สบายใจก็เข้ามาปรึกษาฉันได้ ฉันยินดีแนะนำให้” หญิงสาวยิ้มรับอย่ากล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนที่ชายกลางคนจะเดินจากไป


    “นุวัตร นายรู้ไหมว่าทำไมนายคินทร์ถึงต้องย้ายโต๊ะทำงานเลขาเข้าไปข้างในด้วย” ศิวกรหันมาถามชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างเขา พร้อมกับสองเท้ามุ่งตรงไปยังห้องทำงาน


    “ไม่ทราบครับท่าน” ชายหนุ่มอึกอักครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบไป


    “แต่ฉันว่าเ๱ื่๵๹นี้ประหลาดอยู่ไม่น้อย ปกตินคินทร์เป็๲คนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร และค่อนข้างเก็บตัว ยากที่เขาจะให้ใครใกล้ตัวขนาดนั้น นอกจากเสียว่า....”


    “อะไรเหรอครับ”


    “เขาอาจจะชอบผู้หญิงคนนั้นน่ะสิ ถ้าจริงก็ดีเหมือนกันนะ นคินทร์จะได้ลืมแฟนเก่าที่เมืองนอกเสียที มาตั้งต้นบริหารธุรกิจแทนฉัน เขาจะชอบผู้หญิงคนไหน ฉันก็จะไม่ห้ามเขาทั้งนั้นล่ะ” ศิวกรพูดพร้อมรอยยิ้มมีความสุข ก่อนที่นุวัตรชะงักนิ่งไปก่อนจะทอดสายตามองแผ่นหลังของท่านประธานอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรต่อ


    หลังจากมื้อเที่ยงผ่านไปอยู่ ๆ รมิตาก็หวนนึกถึงพี่สาวและหลานขึ้นมา ก่อนจะกดโทรหาอีกฝ่าย รอสายได้ไม่นานนักปลายสายก็กดรับ


    “ว่าไงจ๊ะ” เสียงใสของรวิพาเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มหวานของรมิตาปล่อยออกมา


    “ตอนนี้มิตาได้งานแล้วนะคะ”


    “จริงเหรอ พี่ดีใจด้วยนะ แล้วได้งานที่ไหน” หญิงสาวปล่อยยิ้มกว้างออกมา


    “ยังไม่บอกค่ะ มิตาขอเก็บไว้เป็๲ความลับ”


    “แสดงว่าได้งานดี เงินดี” อีกฝ่ายตอบอย่างรู้ทัน


    “อีกไม่นานมิตาจะบินไปหาหลาน ถึงตอนนั้นมิตาจะนั่งเล่าทุกอย่างให้ฟังทั้งคืน จนไม่ต้องนอนกันเลยล่ะ” เธอพูดพร้อมกับยกน้ำขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ ไม่นานนักร่างของนคินทร์ก็เดินตรงเข้ามาหา ก่อนที่รมิตาจะรีบวางสายพี่สาวในทันที


    “พี่วิพาคะ เท่านี้ก่อนนะคะ” เธอบอกลาพร้อมกับกดวางสายไป พลันรีบลุกขึ้นยืนแล้วน้อมตัวลงเล็กน้อย ดวงตากลมใสมองเขาด้วยความแปลกใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะแย้มยิ้ม พลันเลื่อนมองอาหารบนโต๊ะที่เธอกินไว้


    “คุณทานอาหารเท่านี้เองเหรอ” รมิตาเลื่อนมองอาหารของตัวเองแล้วหันไปพยักหน้ากับเขา


    “ค่ะ”


    “เท่านี้จะไปอิ่มได้ไง”


    “แต่ปกติฉันก็ทานเท่านี้...” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ มือหนาก็คว้าเธอไว้ พลางดึงมือรมิตาเดินออกจากห้องอาหาร พร้อมกับสายตาของทุกคนจับจ้องมองเป็๲ตาเดียวกันด้วยความแปลกใจ


    หญิงสาวกะพริบตาถี่ ๆ แล้วกลืนน้ำลายพลางก้มมองมือของรองประธานที่กำเธอไว้แน่น ไม่นานนักเขาก็ลากเธอมายังลานจอดรถ ก่อนจะปล่อยมือเธอออกแล้วหันกลับมาสบตาเธออย่างมีความหมาย