ตอนที่ 1 เริ่มเื่ราว
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด
“นายท่านครับ...เกิดเื่แล้วครับ”เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อสัญญาณแจ้งเตือนเหตุร้ายดังขึ้น
“มีเื่อะไร...”เสียงของคนที่ถูกเรียกว่านายท่านถามกลับทันทีเมื่อถูกเรียก
“มีประตูมิติเปิดออกเองโดนที่เราไม่ได้เปิดครับนายท่าน”ชายคนนั้นบอกปัญหาที่เกิดขึ้นทันที
“ติดต่อเรนให้ไปที่นั้นทันที.....แล้วรายงานสถานการณ์มาที”เสียงนั้นตอบกลับมาอีกครั้งพร้อมรอฟังปัญหาที่เกิดขึ้น
.
.
.
“นายท่านครับ คุณเรนรับทราบและกำลังไปที่เกิดเหตุครับ” เสียงคนที่ติดต่อเรนตอบกลับมาทันที
“ตอนนี้ประตูมิติกำลังขยายตัวครับ และคาดว่าจะมีปีศาจหลุดออกไปจำนวนหนึ่งครับ ผมคิดว่าคุณเรนน่าจะไม่ไหวนะครับ จะให้ผมเรียกใครไปช่วยมั้ยครับ”เสียงคนที่แจ้งเตือนเื่การเกิดเหตุร้ายแรงพูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าตอนนี้มีปีศาจหลุดออกมาจำนวนหนึ่งแล้ว
“ไม่ต้องหรอกคิว เดี๋ยวชั้นจัดการเอง บอกพิกัดมา”
“ที่เกิดเหตุอยู่ที่พิกัด RN532995 ครับ”เมื่อสิ้นเสียงบอกพิกัดจากคิว เสียงของชายที่ทุกคนเรียกว่านายท่านก็ลุกออกไปที่เกิดทันที
.
.
.
.
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ ตูม!!!!!!!!!
เสียงทั้งสามเสียงที่ดังขึ้นเป็เสียงของการต่อสู้หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ประตูมิติเปิดเองโดยไม่ทราบสาเหตุ
“เรนรายงานสถานการณ์มาซิ”เมื่อชายหนุ่มเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุก็ถามเรนที่มาถึงก่อนทันที
“ตอนนี้ผมจัดการไปบางส่วนแล้วครับ ตอนนี้ช่วยปิดประตูทีครับท่านฟรอนเทียร์”เรนรายงานสถานการ์กับฟรอนเทียร์หรือเทียร์ทันที และขอให้เทียร์ช่วยปิดประตูมิติ
“โอเค เดี๋ยวชั้นจัดการปิดประตูเอง”หลังจากที่คุยกับเรนเสร็จ เทียร์จึงหันทิศทางไปที่ประตูมิติทันที
“ด้วยนามแห่งข้า อันทาเนียร์ ดี ฟรอนเทียร์ ประตูเอ๋ยจงปิด ณ บัดนี้”เสียงร่ายคำสั่งปิดประตูดังขึ้นทันทีเมื่อเทียร์มาถึงหน้าประตูมิติ และเมื่อร่ายคำสั่งจบประตูที่เปิดอยู่เมื่อครู่ก็เริ่มปิดลงจนในที่สุด ประตูมิติที่เปิดเมื่อสักครู่ก็ปิดลงจนสนิททันที
“ด้วยนามแห่งข้า อันทาเนียร์ ดี ฟรอนเทียร์ ฮอร์เดียนจงปรากฏต่อหน้าข้า”เทียร์ออกเสียงร่ายคำสั่งออกมาอีกครั้ง และเมื่อร่ายจบลงดาบเล่มหนึ่งก็ปรากฏออกมาตรงหน้าที และเมื่อเทียร์ได้ดาบมาแล้วจึงเข้าไปช่วยเรนต่อสู้กับปีศาจทันที
.
.
.
.
.
ฉั๊วะ ฉับ ฉับ
เสียงฟาดฟังของดาบเข้าไปที่ตัวของปีศาจจนเืสาดกระจายไปทั่วสารทิศจนพื้นที่เทียร์และเรนยืนอยุ่อาบไปด้วยสีแดงของเื แต่ก็ใช่ว่าตอนนี้การต่อสู้จะจบลง เนื่องจากมีปีศาจหลายร้อยตัวที่หลุดออกมาจากประตูมิติจึงทำให้การต่อสู้ยืดเยื้อมานานนับชั่วโมงแต่ก็ยังไม่จบลงสักทีเทียร์จึงใช้โทรจิตเรียกกำลังเสริมมาทันที เพราะตนเองและเรนเริ่มที่จะต่อสู้ไม่ไหวแล้ว
‘คิว ช่วยเรียก คอยด์กับท่านอนันต์มาที่นี่ที’เทียร์ที่กำลังต่อสู้และใช้โทรจิตติดต่อคิวไปด้วยนั้นก็เริ่มที่จะอ่อนแรงลงและในขณะเดียวกันคนที่เทียร์เรียกมานั้นก็มาถึงพอดี
“พวกข้าขอโทษละกันที่มาช้า พวกเ้า 2 คนไปพักเถอะ”คอยด์ที่มาถึงบอกกับเทียร์ทันที เพราะทั้งเทียร์และเรนก็อ่อนแรงเป็อย่างมากจากการที่ต่อสู้กับปีศาจนับร้อยมาเป็ชั่วโมง
“ผมฝากด้วยนะครับ คอยด์ ท่านอนันต์”เทียร์หันมาพูดกับคอยด์และอนันต์ที่มาถึงและปล่อยให้ทั้งคู้ต่อสู้แทนพวกตนทันที
.
.
.
.
.
.
หลังจากผ่านไปสักพักคอยด์และอนันต์ที่ตามมาสมทบก็จัดการกับปีศาจที่หลุดออกมาได้จนหมด
“พวกข้าจัดการหมดแล้ว กลับกันเถอะนายท่าน”คอยด์ที่เดินกลับมาก่อนหันไปพูดกับเทียร์ ก่อนจะให้เทียร์เปิดประตูมิติไปที่ปราสาททันที
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่ทั้งสี่ปราบปีศาจเสร็จแล้วก็กลับมาพักผ่อนที่ปราสาททันที และเนื่องจากทั้งสี่ออกแรงในการปราบปีศาจมาเป็เวลานานเมื่อกลับมาถึงปราสาททั้งสี่ก็เข้าห้องและพักผ่อนทันที และเทียร์เองก็เป็หนึ่งในนั้นเนื่องจาก ไม่ค่อยได้ออกแรงมานานจึงหมดแรงเป็ธรรมดา และที่สำคัญเบื้องหน้าที่เทียร์แสดงออกกับทุกคนยังเป้นเพียงเด็กหมาวิทยาลัยปี 1 ธรรมดา ๆ เทียร์จึงต้องเก็บพลังงานไว้เพราะพรุ่งนี้เป็วันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ เทียร์จึงต้องเก็บพลังงานไว้เพื่อไปพจญกับการรับน้องใหม่ในวันพรุ่งนี้
ก็จบไปแล้วนะคะสำหรับตอนแรก เราขอบคุรทุกคนที่ตั้งใจเข้ามาอ่านหรือหลงเข้ามาอ่านทุกคนเลยนะคะ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ
767
