บันทึกรักบ้านสกุลเทพ

ย้อนไปเมื่อสี่สิบหกวันก่อน“พี่คะ หนิงอยากเรียกหมอ” เด็กสาวเดินเข้ามาเพื่อบอกความต้องการของตัวเองอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะหนิงอยู่ในความดูแลของพี่ชาย พ่อกับแม่ยกให้พี่ชายจัดการทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอทุกอย่าง ทุกเรื่อง แม้แต่เส้นทางในอนาคตก็ด้วยพี่ชายของเธอเป็นคนขีดเส้นที่คิดดีไว้ให้หมดและเธอก็ต้องทำตามเสมอ แม้สิ่งที่พี่ชายเธอวางไว้ให้จะดีกับตัวเธอและรู้ว่าพี่ชายก็หวังดีกับเธอจริงๆเธอรู้ แต่เธอก็อยากจะทำตามฝันของตัวเอง ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการสักครั้ง ครั้งนี้เธอเลยรวบรวมความกล้าเพื่อมาบอกความต้องการของตัวเองให้แน่ชัด“หนิงขอ...”“ไม่ได้” ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะพูดจบก็ถูกน้ำเสียงแข็งกร้าวของพี่ชายขัดทันทีเด็กสาวไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะคะพี่ หนิงไม่เคยต้องการอะไรเลย หนิงแค่อยากเรียนหมอ ทำไมพี่ถึงไม่อนุญาตล่ะคะ?”“หนิง หมอต้องทำงานเกี่ยวกับชีวิตคนตลอดเวลา” คนเป็นพี่ชายกอดอกมองน้องสาวเขม็ง “แล้วเราจะทนได้เหรอถ้าต้องเห็นคนตายต่อหน้าหลายครั้ง ซึ่งอาจจะตายด้วยมือของตัวเอง”คทาเอ่ยเสียงเรียบ ถ้าบอกว่าอยากเรียกหมอด้านอื่นก็ยังพอจะเก็บไปคิดได้ แต่ที่น้องสาวอยากเรียกกลับเป็นหมอศัลยกรรมที่ต้องเข้าผ่าตัดอยู่บ่อยครั้งเสียนี่“นั่น...”“อีกอย่าง อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะว่าที่เราอยากเรียนหมอก็เพราะไอ้วีน่ะ”“มะ...ไม่ใช่นะคะ ถึงจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่หนิงอยากเรียนเองจริงๆ”“ยังไงก็ไม่ได้ เราต้องเรียนบริหารแล้วกลับมาช่วยงานพี่” คทาลุกขึ้นมองน้องสาวตรงหน้า “แล้วอย่าคิดว่าจะได้เจอไอ้วีอีก”“พี่หมายความว่ายังไง? พี่ทำอะไรพี่หมอ!” คนเป็นน้องเริ่มมองพี่ชายด้วยน้ำตาเอ่อคลอ“พี่ก็แค่ทำให้มันกับเธอเจอกันไม่ได้อีกก็เท่านั้นเอง”“ทำไมพี่ถึงทำแบบนั้น!” หนิงตะโกนใส่พี่ชายตัวเองเสียงดังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “หนูเกลียดพี่ที่สุดเลย ฮือ...”หลังจากตะโกนก็วิ่งพรวดออกจากห้องไป คทายิ่งนิ่งค้างอยู่กับที่ ก่อนจะมีเสียงดังมาจากด้านนอกตึง!“กรี๊ด! คุณหนู!” กลับมาปัจจุบัน‘แล้วหนูก็ตกบันไดลงมาค่ะ’ หนิงพูดไปร้องไห้ไป ‘ตอนแรกหนูก็แค่ไม่อยากกลับเข้าร่างเพราะอยากเห็นพี่เขาร้อนใจ แต่พอเห็นพ่อกับแม่ร้องไห้และเห็นพี่ชายเป็นห่วงมาก หนูก็เลยจะกลับเข้าร่าง แต่กลับถูกผลักออกมา ทำยังไงก็เข้าร่างไม่ได้’“โอเค พี่เข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว” นางฟ้าถอนหายใจ“เข้าใจอะไรเหรอคุณ แล้วนี่คุณเห็นน้องผมจริงๆ เหรอ?” ชายหนุ่มพยายามเพ่งมองข้างๆ หญิงสาว แต่ก็เห็นเพียงความว่างเปล่า“ก็เข้าใจว่าต้นเหตุมันมาจากคุณจริงๆ น่ะสิ น้องคุณแค่อยากจะเรียนหมอทำไมต้องพูดจาร้ายกาจใส่เธอด้วย เป็นหมอไม่ดีตรงไหน คุณเป็นพี่ชายภาษาอะไร” นางฟ้าเบ้ปากใส่คนหัวโบราณทั้งยังเผด็จการด้วย “ใจร้ายจริงๆ”คทาที่อยู่ๆ ก็ถูกด่าถึงกับชะงักไป “ก็เพราะผมเป็นพี่ชายน่ะสิ...” เขาหยุดพูดกะทันหันแล้วมองหน้าอีกฝ่ายอย่างสงสัย “แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? ไม่มีคนรู้เรื่องนี้นี่”“ก็น้องคุณบอก...” นางฟ้ากะพริบตามองอีกฝ่าย “อะไรกัน นี่คุณยังไม่เชื่อคิดว่าฉันหลอกลวงคุณอยู่อีกเหรอเนี่ย”“ก็...” เขาถอนหายใจ มองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่คาดว่าน้องสาวเขานั่งอยู่ตรงนั้น “เพราะเธอยังเด็ก พี่กลัวว่าเธอจะรับไม่ไหวกับสิ่งที่ต้องเจอข้างหน้า พี่รู้นิสัยของน้องสาวพี่ดี วันข้างหน้าเธออาจต้องเสียใจ พี่เลย...”‘พี่คะ...’“ตอนนี้น้องคุณอาจจะยังเด็ก แต่วันข้างหน้าน้องสาวคุณก็ต้องโตขึ้นนะ หัดให้เขาเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้าและยอมรับสิ่งที่ตัวเองเลือกบ้างเถอะ อย่าเลี้ยงน้องแบบไข่ในหินสิ ไข่ในหินน่ะเวลามันกระทบอะไรเข้ามันแตกง่ายมากนะ”นางฟ้าคิดว่าตัวเองเข้าใจเด็กสาวดี ก็ในเมื่อเธอก็เป็นคนหนึ่งที่ยืนกรานจะทำตามความใฝ่ฝันของตัวเองจนถึงที่สุด แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะไม่เป็นไปตามหวังก็ตาม แต่เธอก็คิดว่าเธอสามารถรับผลที่ตามมาได้อาจจะเสียใจเล็กๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็จะรู้ว่ามันดีกว่าความผิดหวังจากสิ่งที่ไม่ได้เลือกเอง“เอาเถอะ ถ้าหนิงฟื้นขึ้นมาแล้วเราค่อยพูดเรื่องนี้กันอย่างรอบคอบอีกที พี่สัญญาว่าเราจะคุยกันด้วยเหตุผล ตกลงไหม?”“ต้องอย่างนี้สิคุณ” นางฟ้าหันไปยกนิ้วให้เด็กสาวที่กำลังพยักหน้ารัวๆ‘ขอบคุณนะคะพี่ฟ้า’“อย่าเพิ่งรีบขอบใจพี่เลย เรากลับมาที่ปัญหาเดิมกันดีกว่า” นางฟ้าพูดขึ้นหลังจากเคลียร์ปัญหากวนใจของวิญญาณสาวได้แล้ว“แล้วจะทำยังไงเหรอคุณ...คุณชื่อฟ้าใช่ไหม?” แม้กระทั่งชื่อของเธอก็ไม่ตั้งใจจำเลยสินะ“...” นางฟ้ากลอกตาใส่หนึ่งที“ถึงผมจะไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่ แต่ผมจะทำทุกอย่างถ้ามันจะทำให้น้องผมฟื้นขึ้นมา”โธ่ พ่อคุณ“หนิงบอกพี่มาซิว่าตอนที่หนิงจะตกบันไดเราอยากทำอะไรที่สุด”หนิงได้ยินแล้วก็เกิดอาการหน้าแดง เออโว้ย นางฟ้าเพิ่งรู้เหมือนกันว่าวิญญาณก็หน้าแดงได้ด้วย ถือว่าเปิดโลกเลยนะ‘หนิง...หนิงอยากเจอพี่หมอ...’ใช่คนที่ทำให้พี่น้องคู่นี้ทะเลาะกันหรือเปล่านะ แล้วอย่างนี้จะบอกคุณพี่ชายยังไงล่ะเนี่ย“มองหน้าผมทำไม?”“ก็แค่...เอ่อ น้องคุณอยากเจอหมอ...หมออะไรนะ?” เธอหันหน้าไปถามเด็กสาวอีกครั้ง‘เอ่อ...’ เด็กสาวอึกอักคทาพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ไอ้หมอรวี!”นางฟ้าเมินสีหน้าไม่พอใจที่ส่งมาทางเธอโดยไร้สาเหตุนั่น “นั่นแหละ คุณก็ไปพาหมอระวงรวีอะไรนั่นมาก็แล้วกันนะ เวลาก็ไม่ค่อยจะมี คุณคิดว่าจะพาเขามาทันไหมล่ะ?”หนิงที่กำลังจะดีใจก็เปลี่ยนเป็นกังวล“ผมรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน เดี๋ยวให้คนไปพาตัวมา คิดว่าน่าจะทันอยู่” เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน อะไรนักหนานะ ไม่รู้ว่าจะหันไปทำใส่ใครก็เลยหันมาทำใส่เธออย่างนั้นเหรอ“พงศ์”“ครับคุณชาย” ผู้ชายที่พานางฟ้าเข้ามาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มตามคำเรียก “ไปพาตัวไอ้เพื่อนเวรนั่นมา”“ครับ” พงศ์รับคำก่อนจะเดินออกไปอ๋อ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนพี่ชายหรอกเหรอ น้องสาวชอบเพื่อนตัวเองอย่างนั้นสินะ ซับซ้อนดีแท้นางฟ้าหันไปมองน้องสาวที่มีความคิดไม่ซื่อกับเพื่อนพี่ชาย เด็กสาวส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ พวกคนรวยเนี่ยปัญหาเยอะแยะจริงๆนางฟ้าลุกขึ้นยืน บิดตัวยืดเส้นเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งไปที่ประตูห้อง“นั่นคุณกำลังจะไปไหน?”มือที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูชะงัก นางฟ้าหันกลับมาตอบ “ก็จะไปหาซื้อของหน่อยน่ะ จะสางปมด้ายวิญญาณต้องใช้หวีนะ”อันที่จริงจะใช้มือเปล่าสางเลยก็ได้ แต่ค่อนข้างจะยุ่งยากแล้วก็สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากด้วย เดี๋ยวจะหมดแรงก่อนที่จะสางปมเสร็จเอา“หวี?” คทาขมวดคิ้วกับคำพูดที่น่าจะมีความหมายซ้อนอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เขาถามว่า “ผมไปด้วยได้ไหม?”“กลัวฉันหนีหรือไงคะ” นางฟ้าอดที่จะเย้าแหย่ไม่ได้ “จะไปด้วยก็ได้นะ ตามมาสิ”“อ้อ ส่วนหนิงรออยู่ที่นี่อย่าไปไหน ช่วงนี้อยู่ห่างจากร่างมากๆ ไม่ดีนะ” นางฟ้าหันกลับไปกำชับเรื่องสำคัญกับคนน้องอีกที ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับคนพี่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

นางสาวเนตรอัปสร สกุลเทพ 3

นิยายแนะนำ

บันทึกรักบ้านสกุลเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

นางสาวเนตรอัปสร สกุลเทพ 3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้