อวิ๋นถังก้าวเท้าเข้าประตูมาก็ถูกโจมตีเข้าอย่างจัง
เขารีบมองไปยังถังเป่าในอ้อมกอดของจักรพรรดิคังซี แล้วปฏิเสธด้วยความตื่นตระหนกทันทีว่า "เป็ไปได้อย่างไร! ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้นเลย! ต้องเป็อวิ๋นเอ๋อที่พูดจาเหลวไหลแน่ ๆ !"
อวิ๋นเอ๋อ "???"
เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกปวดใจที่ถูกพี่น้องที่สนิทที่สุดหักหลัง "ทำไมถึงกลายเป็ข้าพูดเหลวไหลเล่า? เห็น ๆ อยู่ว่าคราวก่อน ตอนที่เราสองคนเจอกัวลั่วหลัวเกอเกอคนนั้น ท่านเป็คนพูดกับข้าด้วยปากของท่านเองแท้ ๆ !"
แคก
อวิ๋นเอ๋อไม่ควรจะอธิบายเลย ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเหมือนถอนหัวไชเท้าแล้วดินติดมาด้วย [1] ทำให้ความลับอีกเื่ถูกเปิดเผยออกมา
กัวลั่วหลัวเกอเกอ เพียงแค่ฟังแซ่ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับพระชายาอี๋เฟย
ในความเป็จริง กัวลั่วหลัวเกอเกอผู้นี้เป็บุตรสาวของิซั่งซึ่งเป็ราชบุตรเขย และเป็หลานสาวของชินหวังอันเยว่เล่อ ทั้งยังเป็หลานสาวของพระชายาอี๋เฟยอีกด้วย
เนื่องจากถูกเลี้ยงดูมาข้างกายชินหวังอันั้แ่เยาว์วัย จึงถูกชินหวังอันและเหล่าลุง ๆ ถนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ จนถูกเลี้ยงจนมีนิสัยดื้อรั้นและแข็งกร้าว แม้แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าองค์ชาย นางก็ยังคงมีความทะนงตัวและเอาแต่ใจอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับองค์ชายเก้า ซึ่งเป็องค์ชายสายเืแท้ ๆ ของอาของนาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
ด้วยความที่อายุมากกว่าองค์ชายเก้าหนึ่งปี กัวลั่วหลัวเกอเกอจึงทำตัวราวกับเป็ผู้ใหญ่กว่าอวิ๋นถัง พออ้าปากพูดก็มีแต่น้ำเสียงสั่งสอนผู้น้อยเช่นนี้ ใครเล่าจะทนได้?
ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นถังเดิมทีก็เป็บุตรของพระชายาผู้เป็ที่โปรดปราน และเป็จอมมารน้อยผู้เลื่องชื่อไปทั่วพระราชวังต้องห้าม!
ด้วยเหตุนี้เขาจึงนำเื่นี้ไปบ่นกับองค์ชายสิบอวิ๋นเอ๋อไม่กี่คำ นึกไม่ถึงว่าเวลานี้จะถูกอีกฝ่ายแฉออกมาต่อหน้าไทเฮา จักรพรรดิ กุ้ยเฟย และพระชายาอี๋เฟย
อวิ๋นถัง "..."
พระชายาอี๋เฟยถึงกับโกรธจนหัวเราะออกมาเพราะคำพูดของอวิ๋นเอ๋อ "สิบน้อย พี่เก้าของเ้าพูดถึงกัวลั่วหลัวเกอเกอกับเ้าแบบนี้หรือ?"
องค์ชายสิบที่ยังไม่รู้สึกว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา พยักหน้าอย่างจริงจัง "พ่ะย่ะค่ะ!"
มือของพระชายาอี๋เฟยเริ่มคันยิบ ๆ ขึ้นมาทันที "เ้าลิงน้อย ข้าให้เ้าไปอยู่เป็เพื่อนลูกพี่ลูกน้องของเ้า แต่เ้ากลับดูแลนางแบบนี้หรือ? เ้าคอยดูเถอะ พอกลับไปที่ตำหนักอี้คุน ข้าจะจัดการเ้าอย่างไร!"
อวิ๋นถัง "..."
เขาถลึงตาใส่อวิ๋นเอ๋ออย่างดุเดือด
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!
อวิ๋นถังเดินไปข้างกายจักรพรรดิคังซี บีบมือน้อย ๆ ของถังเป่า แล้วใช้เสียงอ่อนโยนปลอบนางว่า "ถังเป่า พี่เก้ามาแล้ว เหตุใดเ้าถึงไม่มองพี่เก้าเลยเล่า?"
อวิ๋นถังที่กำลังปลอบองค์หญิงน้อย?
ภาพนี้ทำเอากุ้ยเฟย พระชายาอี๋เฟย องค์ชายสิบอวิ๋นเอ๋อ ถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง
นี่ใช่ดาวหายนะที่ทำให้พระชายาอี๋เฟยปวดหัวไม่หยุดคนนั้นจริง ๆ หรือ?
ถังเป่าเผยให้เห็นดวงตากลมโตสองข้างที่แดงก่ำจากการร้องไห้ นางสูดน้ำมูกฟืดฟาด แล้วยื่นแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้างมาทางอวิ๋นถัง
จักรพรรดิคังซีผู้เป็เพียงเครื่องมือไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด ๆ ทำได้เพียงส่งตัวถังเป่าให้อวิ๋นถังอย่างว่าง่าย
เนื่องจากถังเป่าผอมบางมาก อวิ๋นถังจึงอุ้มนางได้อย่างไม่ลำบาก กลับรู้สึกเบาสบายเสียด้วยซ้ำ
เขาลูบใบหน้าน้อย ๆ ที่เย็นชืดจากการร้องไห้ของถังเป่า แล้วถามด้วยความสงสารว่า "เกิดอะไรขึ้น? ถังเป่าของพี่เก้าปกติชอบยิ้มที่สุดมิใช่หรือ เหตุใดถึงร้องไห้น่าสงสารเช่นนี้?"
เพราะก่อนจะมาที่ตำหนักหนิงโซ่ว เขาไม่รู้เลยว่าถังเป่าอยู่ที่นี่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเื่สาเหตุที่ถังเป่าร้องไห้
และในตอนนั้นเอง จักรพรรดิคังซีก็พูดกับอวิ๋นถังด้วยน้ำเสียงสะใจว่า "นั่นยังไงล่ะ ดูสิบน้อยสิ หากไม่ใช่เพราะเขาพูดเองว่าถังเป่าน่าเกลียดจะตาย แถมยังบอกว่าเ้าพูดว่าไม่ชอบองค์หญิงน้อย รำคาญจะแย่ ถังเป่าจะร้องไห้หนักขนาดนี้ได้อย่างไร"
อวิ๋นถัง "!!!"
เ้าอวิ๋นเอ๋อคนโง่เอ๊ย!
ทั้งความแค้นใหม่และความโกรธเก่ารวมกัน ต่อให้เป็พี่น้องแท้ ๆ ก็ต้องวางมวยกันแล้ว!
หลังจากส่งสายตาโกรธแค้นที่สื่อว่า ‘เ้าคอยดูเถอะ’ ไปให้อวิ๋นเอ๋อ อวิ๋นถังก็ก้มลงปลอบถังเป่าอย่างระมัดระวัง
ส่วนผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ต่างก็นั่งเงียบ ๆ มองดูภาพเหตุการณ์ที่หาได้ยากยิ่ง เมื่อดาวหายนะอย่างอวิ๋นถังต้องมาปวดหัวกับการปลอบองค์หญิงน้อย
"ถังเป่า อย่าไปฟังที่พี่สิบพูดเหลวไหลเลยนะ!"
หลังจากปฏิเสธคำพูดไร้สาระของอวิ๋นเอ๋อด้วยประโยคเดียว อวิ๋นถังก็ลูบผมจุกเล็ก ๆ สองจุกบนศีรษะของถังเป่า
จริงด้วย ปริมาณเส้นผมของถังเป่าน้อยมาก จุกเล็ก ๆ สองจุกนี้ลูบแล้วไม่นุ่มไม่เด้งเลยสักนิด... แคก!
"ถังเป่าเป็องค์หญิงน้อยที่สวยที่สุดในสายตาของพี่ชาย คำพูดนี้ไม่มีการโกหกเลยแม้แต่นิดเดียว!"
ถังเป่าที่ร้องไห้อยู่นานและเสียใจมาก ััได้ถึงความจริงใจของอวิ๋นถัง ในที่สุดนางก็กัดนิ้วแล้วถามเขากลับว่า "จิ... จริงหรือเพคะ?"
"แน่นอน!"
ท่ามกลางสีหน้าไม่อยากจะเชื่อของอวิ๋นเอ๋อที่มองราวกับจะถามว่า ท่านยังเป็พี่เก้าของข้าอยู่หรือ?’
อวิ๋นถังตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า "หากถังเป่าไม่เชื่อ สามารถลองถามพี่ชายคนอื่น ๆ ได้เลยนะ!"
เพราะไม่รู้ว่าถังเป่าเคยเจอพี่ชายคนไหนบ้าง เพื่อไม่ให้คำคุยโวถูกจับได้ อวิ๋นถังจึงลากอวิ๋นเหรินลงน้ำไปด้วย
"อย่างเช่นพี่รอง เ้าลองถามเขาดูสิ!"
ในตอนนี้ ข่าวเื่ที่อวิ๋นเหริน ‘ถูกลอบสังหาร’ ยังไม่แพร่มาถึงวังหลัง พวกอวิ๋นถังจึงยังไม่ทราบเื่
ดังนั้น ในขณะที่ถังเป่ากำลังลังเล อวิ๋นถังจึงแอบเสริมอีกประโยคว่า "คำพูดของพี่รองของเ้า ถังเป่าคงจะไม่ไม่เชื่อใช่ไหม?"
"ขะ... ข้าเชื่อเพคะ!"
ถังเป่าน้อยผู้น่าสงสารตกลงไปในกับดักของพี่เก้าเข้าให้แล้ว ทั้งที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่รอง และยังไม่ได้ถามเลยสักคำ แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของพี่รอง ถังเป่าจึงพยักหน้าหงึก ๆ แล้วพูดว่า
"ถังเป่าเชื่อเพคะ!"
ดีมาก! เพียงเท่านี้เ้าตัวน้อยขี้แยก็ถูกปลอบจนหายแล้ว! เขานี่ฉลาดจริง ๆ !
ต้องยอมรับว่ากลเม็ดนี้ของอวิ๋นถัง ทำให้จักรพรรดิคังซีที่เฝ้ามองอยู่ถึงกับทึ่ง จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นองค์ชายสิบที่เบิกตากว้างเท่าลูกองุ่นอยู่ข้าง ๆ
"แค๊ก สิบน้อย เมื่อครู่เ้าว่าอย่างไรนะ?"
จักรพรรดิคังซีถามไทเฮาด้วยรอยยิ้ม "เอ... เมื่อครู่สิบน้อยพูดใช่หรือไม่ว่า หากเขาแพ้ จะต้องปลอบถังเป่าให้หายร้องไห้?"
ไทเฮาเองก็ถูกลูกหลานตัวน้อยทำให้ขบขันจนยิ้มกว้าง จึงพยักหน้า "ใช่แล้ว อายเจียก็ได้ยินเช่นกัน"
ทันใดนั้น ใบหน้ากลม ๆ ขององค์ชายสิบก็กลายเป็ใบหน้าอมทุกข์ราวกับมะระ แม้แต่พระมารดาแท้ ๆ ของเขามองดูแล้วก็ยังกลั้นหัวเราะไม่อยู่
พี่เก้าแกล้งเขา!
"ในเมื่อพี่เก้าของเ้าปลอบถังเป่าจนหายแล้ว เช่นนั้นสิบน้อย เ้าขอโทษถังเป่าสักคำ คงไม่เกินไปกระมัง?"
อวิ๋นเอ๋อผู้รักษาคำพูดคิดดูแล้ว เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาจึงเดินไม่กี่ก้าวมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นถัง แล้วพูดเสียงดังใส่ถังเป่าในอ้อมกอดว่า
"สิบสี่... ถังเป่า ข้าขอโทษ!"
ทุกอย่างยากที่การเริ่มต้น เมื่อได้อ้าปากพูดออกมาจริง ๆ อารมณ์ของอวิ๋นเอ๋อก็ไม่ได้รู้สึกขัดเขินขนาดนั้นแล้ว
พอลองคิดดูอีกที เขาก็เป็ถึงท่านอ๋องในอนาคตของต้าชิง จะไปดื้อดึงกับองค์หญิงน้อยทำไมกัน? นี่คือน้องสาวของเขาเชียวนะ!
ดังนั้นในใจของอวิ๋นเอ๋อจึงผ่อนคลายลง
หลังจากขอโทษเสร็จ เขาได้เห็นถังเป่าในระยะใกล้ที่กำลังกะพริบตากลมโตมองเขาอยู่ ในใจพลันเกิดความรู้สึกบางอย่าง
จริง ๆ แล้ว ถังเป่าก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ... ไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่เขารู้สึกเมื่อครู่เลย
ต้องเป็ความผิดของเสด็จพ่อแน่ ๆ !!
จักรพรรดิคังซีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แต่จู่ ๆ ก็ถูกโยนความผิดมาให้ “???”
ถังเป่าสามารถััได้ว่าสายตาที่คนอื่นมองนางนั้นมีความจริงใจหรือไม่ อย่างเช่นอวิ๋นเอ๋อในตอนนี้ เขาพูดออกมาจากใจจริง
ดังนั้น ถังเป่าจึงส่งยิ้มหวานให้เขา "ไม่เป็ไรเพคะ!"
อวิ๋นถัง "พรืด"
[1] ถอนหัวไชเท้าแล้วดินติดมาด้วย หมายถึง การทำความผิดเื่เดียว แต่พัวพันสาวไปถึงเื่อื่นหรือผู้ร่วมขบวนการคนอื่น ๆ เป็ทอด ๆ เหมือนดึงเชือกแล้วปมอื่น ๆ หลุดตามมาด้วย
120
