ณ บ้านครอบครัวของต้นอ้อ
หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้แม่จะเป็ยังไงบ้าง แม่ของฉันเปิดร้านเบเกอร์อยู่ในตลาดใกล้บ้าน ฉันไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยอะไร
ั้แ่จำความได้ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่กับแม่แค่สองคน ส่วนพ่อของฉันท่านเสียไปั้แ่ฉันยังเล็ก พอฉันแต่งงานย้ายออกไปฉันก็ไม่ได้กลับมาเยี่ยมท่านเลย ได้แต่ส่งเงินมาให้ท่านใช้เท่านั้น
“ต้นอ้อกลับมาแล้วเหรอลูก” แม่ในชุดผ้ากันเปื้อนเดินเข้ามาหาฉันด้วยร้อยยื้ม ฉันเดินเข้าไปกอดท่านด้วยความรู้สึกที่สุดแสนจะคิดถึง พลันน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอย่างกั้นเอาไว้ไม่อยู่
“หนูกลับมาแล้วค่ะแม่”
“ลูกเป็อะไรทำไมร้องไห้”
“เปล่าค่ะ หนูก็แค่ดีใจที่ได้กลับมาเยี่ยมแม่น่ะค่ะ”
“ปะ เข้าบ้านกัน เดี่ยวทำอะไรอร่อยๆให้กิน”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ หนูไม่ค่อยหิว”
“เอางั้นเหรอได้ๆ”
พอได้กลับมาบ้านแบบนี้จิตใจที่เคยฟุ้งซ่านของฉันก่อนหน้านี้ก็หายไปเลย บรรยากาศที่นี้ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ฉันชอบมานั่งเล่นที่สวนหลังบ้านของฉันมากๆ แม่ของฉันท่านชอบปลูกดอกไม้
ทำให้บ้านเล็กๆของเราหลังนี้ร่ายล้อมไปด้วยดอกไม้ กลิ่นหอมอ่อนๆของพวกมันทำให้ฉันรู้สึกสงบและอบอุ่น นี่สินะที่เขาเรียกว่าไม่มีที่ใดสุขใจเท่ากับบ้านของเราเอง
“อะ กินแซมวิชลองท้องสักหน่อยนะลูก อ้อดูผอมลงไปมาก”
“ขอบคุณค่ะแม่”
“แม่เห็นเรานั่งเหมออยู่นานสองนาน กลับบ้านมาแบบนี้คงเกิดเื่อะไรขึ้นกับเราใช่ไหม”แม่เอามือมาลูบผมของฉันอย่างอ่อนโยน
ฉันมองหน้าแม่ด้วยความรู้สึกที่ฉันเองก็อธิบายออกมาเป็คำพูดไปออก มันทั้งจุกทั้งเ็ป ความทุกข์และความทรมานใจที่ฉันได้รับมาหลายปี ตอนนี้มันเหมือนจะะเิออกมาจนฉันไม่อาจจะกั้นมันเอาไว้ได้อีกต่อไป
“อ้อ อยากร้องก็ร้องออกมานะลูก ลูกไม่จำเป็จะต้องอดกั้นรู้สึกอย่างไรก็แค่ปล่อยมันออกมา”
“ฮือ…แม่ค่ะหนู.."
สิ้นคำพูดของแม่น้ำตาและความอัดอั้นของฉันก็ทลักออกมาอย่างสุดจะกั้น แม่เข้ามาโอบกอดฉันเอาไว้แน่น ความอบอุ่นของแม่ยิ่งทำให้ฉันร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม
“ไม่เป็ไรยังไม่ต้องเล่าให้แม่ฟังตอนนี้ก็ได้ ร้องออกมาเถอะ สบายใจแล้วลูกค่อยเล่าให้แม่ฟัง”
2 ชั่วโมงต่อมา
เวลาผ่านไปนานมาก กว่าฉันจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้ แม่นั่งเฝ้าฉันร้องไห้โดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันค่อยๆปาดน้ำตาออกจากแก้ม สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อปรับอารมณ์
“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม” แม่เอ่ยถามทันทีหลังจากที่ท่านเห็นว่าฉันหยุดร้องไห้แล้ว
“ค่ะ”
“พร้อมจะเล่าให้แม่ฟังหรือยัง”
“ความจริงก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะแม่หลายปีมานี้อยู่แต่บ้าน ไม่ค่อยได้รับอิสระ และไม่ได้กลับมาหาแม่เลย หนูเลยรู้สึกเ็ป แต่ตอนนี้หนูไม่เป็ไรแล้วค่ะ”
“แน่ใจนะว่ามีแค่นี้ แล้วทำไมกวินไม่มาด้วย”
“กวินค่อนข้างงานยุ้งน่ะค่ะ หนูเลยรู้สึกเบื่อๆเลยกลับมาอยู่เล่นเป็เพื่อนแม่สักอาทิตย์ หนูกลับมาแม่ไม่ดีใจเหรอค่ะ”
“ดีใจสิแต่แม่กังวลจะมีเื่ทุกข์ใจแต่ไม่ยอมบอกแม่”
“ไม่ต้องห่วงนะคะหนูสบายดีทุกอย่างเลย”
ฉันตัดสินใจยังไม่บอกเื่ที่เกิดขึ้นให้ท่านฟังเพราะไม่อยากให้ท่านต้องเป็ห่วงฉันมากเกินไป นานๆทีได้กลับบ้านทั้งทีจะเอาแต่ปัญหามาให้ท่านรู้ไม่ได้
“แม่ค่ะนี้ก็เริ่มมืดแล้ว หนูขอตัวไปพักหน่อยนะคะ ไว้พรุ่งนี่หนูจะไปช่วยแม่เปิดร้านแต่เช้า”
“ได้ งั้นลูกก็พักผ่อนให้ดีตื่นแล้วก็ค่อยมาช่วยแม่”
“ค่ะแม่”
เช้าวันต่อมา
ฉันรีบตื่นแต่เช้ามาช่วยแม่เปิดร้านขนม ฉันทำขนมกับแม่มาตั้งเด็กๆ ขนมทุกอย่างของแม่ฉันทำเป็หมด แถมฉันยังเรียนจบด้านอาหารทำให้ฉันค่อนข้างมีฝีมือเื่การทำอาหารและของหวาน
กริ๊งๆ
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้าร้าน ฉันเดินไปต้อนรับลูกค้าที่เค้าเตอร์สำหรับรับออเดอร์อย่างรวดเร็ว ไม่ได้กลับมาร้านนานมากแอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกันแหะ
“สวัสดีค่ะ รับของหวานแบบไหนดีค่ะ” ฉันโค้งหัวลงเล็กน้อยต้อนรับลูกค้าคนแรกของวันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าลูกค้าคนแรกของเช้าวันนี้เป็ใคร
“ผมอยากได้เค้กช็อกโกแลตแบบสั่งทำพิเศษ” เสียงทุ้มต่ำและแหบห้าวของลูกค้าคนนี้ทำให้ฉันรู้สึกคุ้นๆ ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยก่อนจะเปลี่ยนเป็ใไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเขาที่นี่ ’พี่มาวิน‘
“พี่มาวิน” มาวินพี่ชายของยัยหมวยเพื่อนสนิทของฉัน เขามาทำอะไรในที่ห่างไกลจากที่ที่เขาอยู่ขนาดนี้กัน
“จำพี่ได้ด้วยสินะ” พี่มาวินตอบด้วยรอยยิ้ม จนรักยิ้มที่มุมปากของเขาพุดขึ้นมา ใบหน้าเรียวสวย ดวงตาคม จมูกโด่งเป็สัน ผิวพรรณที่ขาวผ่องบวกกับรูปร่างที่สูงโปรงราวกับนายแบบ ช่างเป็ชายที่สาวๆต่างก็พากันหลงใหล ฉันรีบตั้งสติดึงตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว
“จำได้สิค่ะ พี่มาทำอะไรที่นี้เหรอค่ะ”
“พอดีพี่มาทำงานแถวนี้เลยแวะมาน่ะไม่คิดเลยว่าเธอจะอยู่นี้ด้วย”
“อ่อ อย่างงี้นี่เอง”
“แล้วเธอจะไม่ขายเค้กให้พี่เหรอครับ” พี่มาวินอมยิ้มพยายามกั้นขำที่ฉันทำตัวเหงอะงะต่อหน้าเขา
“อ่อขอโทษค่ะ พี่สั่งเค้กช็อกโกแลตสินะคะ”
“ครับ พี่อยากได้เค้กสั่งทำแบบพิเศษที่จะเอาไปฉลองในงานวันเกิดของพี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้สักหน่อยน่ะครับ”
“ได้ค่ะ ว่าแต่พี่แวะมาที่นี้บ่อยเหรอค่ะถึงได้สั่งเค้กที่แม่ของอ้อทำ”
“เปล่าหรอกครับ ความจริงแล้วพี่มาที่นี้ก็เพราะต้นอ้อ”
“คะ? พี่ว่าไงนะคะ?“ เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าที่ได้ยินว่าเขามาที่นี้เพราะฉัน
“พี่หยอกเล่นน่ะครับ พี่เป็ลูกค้าประจำของแม่อ้อนะ อ้อไม่รู้เหรอครับ”
“อ่อ แบบนี้นี่เอง พอดีอ้อไม่ค่อยได้กลับบ้านน่ะค่ะ”
“อือ งั้นเหรอครับ ถ้ายังไงวันเกิดพี่อ้อไปนะครับ”
“ค่ะอ้อไปแน่นอนค่ะ เดิมทีอ้อก็ตั้งใจจะไปอยู่แล้วหลายวันก่อนยัยหมวยโทรมาชวนอ้อไว้แล้วละค่ะ”
“งั้นก็ดีเลยครับ ไหนๆอ้อไปวันเกิดพี่อยู่แล้วงั้นพี่ฝากเอาเค้กมาส่งให้พี่วันงานด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะ เดี่ยวอ้อเอาเค้กไปส่งให้ก่อนงานเริ่มนะคะ”
“ครับ งั้นพี่กลับก่อนนะครับไว้เจอกัน”
“ค่ะไว้เจอกันค่ะ บ่ายบาย”
“บายครับ” พี่มาวินโบกมือบ่ายบายอย่างเป็กันเอง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไปขึ้นรถสปอร์ตขันหรูของเขาแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ฉันยืนมองการกระทำของเขาอย่างงุนงง เกิดมาฉันก็พึ่งเคยเห็นเ้าของวันเกิดสั่งเค้กวันเกิดให้กับตัวเองก็คราวนี้นี่แหละ
“ใครมาเหรอลูก คนรู้จักเหรอ“ แม่ที่พึ่งเดินออกมาจากห้องครัวเอ่ยถามฉันอย่างสงสัย
“พี่มาวินน่ะค่ะแม่”
“อ้อ มาวินนี้เอง”
“พี่มาวินมาซื้อเค้กที่ร้านบ่อยเหรอค่ะแม่”
“ใช่จ๊ะ มาแทบทุกวันเลยละ”
“โห ทุกวันเลยเหรอค่ะ” แสดงว่าที่พี่มาวินบอกว่าเป็ลูกค้าประจำก็คงจะจริงสินะ
“ใช่ ทำไมเหรอลูก”
“เปล่าค่ะ เห็นพี่เขาบอกว่าเป็ลูกค้าประจำก็คิดว่าพี่เขาหลอกหนูเล่นสะอีก”
“ฮ่าๆ ลูกก็คิดได้นะ มาวินน่ะชอบกินเค้กช็อกโกแลตร้านเรามากๆเลยละ เขามักจะมาซื้อกลับบ้านแทบทุกวัน ทุกครั้งที่เขามาเขาก็มักจะไถ่ถามหาลูกอยู่เหมือนกัน”
“หาหนูเหรอคะ?”
“ใช่จ๊ะ เห็นว่าพวกลูกเคยสนิทกันเมื่อครั้งตอนเรียนอยู่มหาลัยด้วยกัน”
“อ้อ ใช่ค่ะ พี่มาวินเป็พี่ชายของเพื่อนสนิทหนูน่ะค่ะ แต่เพราะพี่เขาต้องย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศหนูก็เลยไม่ค่อยได้เจอเขา”
“เหรอจ๊ะ แม่ได้ยินเขาสั่งเค้กช็อกโกแลตสทำแบบพิเศษสำหรับวันเกิดเขาใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ เดี่ยวหนูเอาไปส่งให้พี่เขาวันงานค่ะ”
“ได้ เดี่ยวแม่จัดการให้”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ เดี่ยวงานนี้อ้อลงมือให้เองค่ะ”
“ได้ ตกลงงั้นแม่ฝากด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วงหนูจะทำสุดฝีมือไม่ให้เสียชื่อแม่แน่นอนค่ะ”
5K
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1675322658_64484632.webp)