[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

เสียงผู้กำกับตะโกนสั่งการดังลั่น “เอาล่ะทุกคน! เตรียมตัวขึ้นเครื่องได้แล้วครับ!”

กระเป๋าเดินทางใบโตถูกทีมงานลากไปโหลดใต้ท้องเครื่องเรียบร้อยแล้ว

ไป๋ลู่เพิ่งจะคว้าเป้สะพายหลังใบเก่าขึ้นมาสะพาย หลินเย่ เจ้าเด็กจอมประจบก็รีบพุ่งเข้ามาแย่งไปถือทันที “พี่สาวเสี่ยวลู่! ผมช่วยถือครับ!”

ไป๋ลู่ยืดอกอย่างภูมิใจ 

“ไม่ต้องห่วงนะเสี่ยวเย่ ทริปนี้พี่สาวเสี่ยวลู่คนนี้จะกางปีกปกป้องนายเอง!”

เฉียวเซียนอี๋ ในชุดแบรนด์เนมหัวจรดเท้า เดินเชิดหน้าถือกระเป๋าหนังจระเข้ แอร์เมสราคา 7 หลัก เดินเฉียดพวกเขาไปพร้อมกับปรายตามองเป้สะพายหลังราคาถูกใบละยี่สิบหยวนด้วยสายตาเหยียดหยามรังเกียจ

“เหอะ... สภาพดูจนตรอก! ตลาดล่างสุดๆ”

ไป๋ลู่ตบไหล่หลินเย่เบาๆ “ได้ยินไหมเสี่ยวเย่ เขาหันมาด่านายว่าจนน่ะ”

หลินเย่กระซิบเสียงอ่อย หน้าจ๋อยสนิท “ตะ... แต่นี่มันเป้ของพี่สาวเสี่ยวลู่นะครับ...”

ไป๋ลู่ยักไหล่ “ก็ใช่... แต่คนแบกคือนายไง”

จู่ซินเอิน ผู้มีมาดเย็นชาดุจเทพเซียนพูดตัดบทเรียบๆ 

“ไปกันเถอะ”

ตี๋เจียเออร์ ชะลอฝีเท้าลงมาเดินข้างๆ แล้วพูดปลอบใจ 

“ไม่ต้องไปสนใจยัยป้านั่นหรอก ก็แค่กระเป๋ามือสอง มีอะไรน่าอวดนักหนา”

ไป๋ลู่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่

สุดยอด! คุณหนูใหญ่เฉียว... ยังไม่ทันจะก้าวขาขึ้นเครื่อง ก็กวาดศัตรูเข้าแก๊งไปครบทุกคนซะแล้ว

สมกับเป็นเฉียวเซียนอี๋จริงๆ สมควรแล้วที่ชาติที่แล้วต้องจบชีวิตแบบน่าอนาถขนาดนั้น

หล่อนคบ เสิ่นซินลั่ว เป็นเพื่อนรักเพื่อนร้าย แต่หารู้ไม่ว่าตัวเองเป็นแค่หมากเบี้ย พอตระกูลเฉียวล้มละลาย ตัวเองอยากจะกลับมาถ่ายละครเพื่อหาเงินใช้หนี้ให้ที่บ้าน แต่เพราะเมื่อก่อนทำตัวกร่างวางอำนาจบาทใหญ่ไปทั่ว เลยไม่มีใครในวงการยื่นมือเข้ามาช่วยเฉียวเซียนอี๋เลยสักคน

คนใจดำอำมหิตอย่างเสิ่นซินลั่ว การที่ยอมคบเฉียวเซียนอี๋เป็นเพื่อนซี้ ก็เพราะเห็นเธอเป็นแค่ ‘ไม้กันหมา’ คอยออกหน้าแทน

พอเสิ่นซินลั่วกลายร่างเป็นหงส์ผงาดในตระกูลลู่ ก็เขี่ยเฉียวเซียนอี๋ทิ้งอย่างไม่ไยดี ขนาดตระกูลเฉียวล้มละลายแล้ว นังงูพิษเสิ่นซินลั่วก็ยังไม่หายแค้น วางแผนหลอกล่อให้เฉียวเซียนอี๋ไปถ่ายหนังเกรดสาม (หนังโป๊) เพื่อฉีกทึ้งศักดิ์ศรีคุณหนูให้ป่นปี้

เหมือนกับที่ทำลายชีวิตเธอ... เสิ่นซินลั่วก็ขยี้ชีวิตเฉียวเซียนอี๋จนแหลกเหลวไม่ต่างกัน

ตอนนั้นเธอถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลบ้า ข่าวสุดท้ายที่ได้ยินเกี่ยวกับเฉียวเซียนอี๋ ก็คืออดีตคุณหนูผู้เย่อหยิ่งต้องตกอับไปขายตัว สุดท้ายถูกตำรวจทลายซ่องจับกุม ไม่กี่วันต่อมา... เธอก็ฆ่าตัวตายในห้องขัง

เฉียวเซียนอี๋ทำตัวเองทั้งนั้น...

ไป๋ลู่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่พระที่จำเป็นต้องยื่นมือเข้าไปดึงเฉียวเซียนอี๋ขึ้นมาจากหลุมนรก

เสิ่นซินลั่วเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นก็จริง... แต่ขอโทษที เธอเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่งกว่าเสิ่นซินลั่วร้อยเท่า!

ไป๋ลู่กับหลินเย่เดินกระโดดโลดเต้นตามหลังจู่ซินเอินไปต้อยๆ ราวกับคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่กำลังพาลูกน้อยสองคนไปเที่ยวสวนสนุก

ฮั่วเหยียนฟางเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามหลังพวกเขาทั้งสามคนไปอย่างเงียบเชียบ ไม่รีบร้อน

หลินเย่ชะโงกหน้ามาดูตั๋วเครื่องบินในมือเธอ 

“ว้าว! ทางรายการลำเอียงอ่า ให้พี่สาวเสี่ยวลู่ได้นั่งเฟิร์สคลาสคนเดียว ผมกับพี่เอินต้องระเห็จไปนั่งอีโคโนมีคลาสแน่ะ!”

ตี๋เจียเออร์นั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ข้างๆ เขาคือเสิ่นซินลั่ว เขาพูดแทรกขึ้นมาว่า “ผมก็นั่งชั้นประหยัดเหมือนกัน คุณหนูใหญ่เฉียวเขารวยล้นฟ้า เลยควักเงินตัวเองอัพเกรดที่นั่งหนีไปเฟิร์สคลาสแล้ว”

พอได้ยินแบบนั้น ไป๋ลู่ก็ยัดตั๋วเครื่องบินใส่มือเสิ่นซินลั่วทันที “เอาไป! เราเปลี่ยนที่กัน”

สถานีแรกคือโอซาก้า นั่งเครื่องบินแค่สามชั่วโมงกว่าๆ เอง

ไป๋ลู่ยอมให้ก้นตัวเองลำบากนั่งที่แคบๆ ดีกว่าต้องไปนั่งสูดออกซิเจนร่วมกับคนเหม็นขี้หน้าอย่างเฉียวเซียนอี๋!

เสิ่นซินลั่วรับตั๋วมาถือไว้อย่างงงๆ รู้สึกเหมือนได้รับความโปรดปรานจนทำตัวไม่ถูก “เสี่ยวลู่?”

ไป๋ลู่ดึงตัวเสิ่นซินลั่วให้ลุกขึ้นทันที 

“โอเค รีบๆ ไปได้แล้ว ถือว่าเห็นแก่ตั๋วใบนี้ ฉันขอร้องล่ะ เธอช่วยเลิกปล่อยข่าวลือว่าฉันจะไล่เธอออกจากรายการสักทีเถอะ รำคาญ!”

เสิ่นซินลั่ว “..................”

พอไป๋ลู่นั่งลงปุ๊บ ตี๋เจียเออร์ก็ยื่นสมุดกับปากกามาจ่อหน้าทันที “เสี่ยวลู่ พ่อแม่ปู่ย่าตายายของผมเป็นแฟนคลับคุณหมดเลย รบกวนหน่อยนะ ช่วยเซ็นให้หลายๆ ใบหน่อย ผมน่ะดูละครคุณมาตั้งแต่เด็กเลยนะ โตมากับละครคุณเลย!”

“...” ไป๋ลู่กัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ 

“ตี๋เจียเออร์! ฉันอายุน้อยกว่านายตั้งสองปีนะย่ะ! โตมากับละครบ้าบออะไร!”

ฮั่วเหยียนฟางที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามทางเดินแคบๆ ยกมือขึ้นปิดปาก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ไป๋ลู่หันขวับไปถลึงตาใส่ “มีอะไรน่าขำฮะ! ฉันเดบิวต์ตั้งแต่เจ็ดขวบย่ะ! ประสบการณ์โชกโชน!”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววขบขันจางๆ "ไหนบอกไม่รู้จักกัน?"

"ฝันไปเถอะ!" ไป๋ลู่กระแทกเสียงใส่ ขณะจรดปากกาเซ็นชื่อลงบนสมุดด้วยความโมโห

หลินเย่นั่งอยู่ข้างหลังเธอ เกาะพนักเก้าอี้เธอไว้เหมือนลูกลิง 

“พี่สาวเสี่ยวลู่ ทำไมต้องโกรธพี่ชายอาซุยด้วยล่ะครับ? เขาดูใจดีจะตาย”

พี่ชายอาซุย?

“เรียกซะสนิทสนมขนาดนี้ ดูท่าคงจะอิ่มทิพย์ ไม่หิวแล้วสินะ” ไป๋ลู่แบมือกระดิกนิ้วยิกๆ “เอาพุดดิ้งของฉันคืนมาเลย”

นั่นมันพุดดิ้งที่คุณอากู้เพียนหรานทำให้เธอเอาไว้กินระหว่างทางเลยนะ! ของแรร์ไอเทม!

หลินเย่กอดกระเป๋าขนมของตัวเองแน่น กระซิบข้างหูเธอเบาๆ “พี่สาวเสี่ยวลู่ ผมเป็นคนของพี่นะ! ผมต้องอยู่ข้างพี่ ช่วยพี่แบนเขาอยู่แล้วครับ!”

ไป๋ลู่แค่นเสียง เฮอะ “งั้นนายก็เอาขนมที่เขาให้ คืนเขาไปเลย”

อย่าคิดว่าเธอไม่เห็นนะ! รับสินบนซึ่งหน้าชัดๆ!

หลินเย่ชั่งใจอยู่นาน มองพุดดิ้งในมือสลับกับช็อกโกแลต... สุดท้ายก็รู้สึกว่าพุดดิ้งฝีมือเชฟระดับเทพน่าจะอร่อยกว่า ก็เลยหยิบช็อกโกแลตหรูที่ฮั่วเหยียนฟางให้ ยื่นคืนเจ้าตัวไป

“พี่ชายอาซุย ขอโทษนะครับ... ผมอยู่ทีมพี่สาวเสี่ยวลู่ครับ”

ฮั่วเหยียนฟางเลิกคิ้ว “ไม่ได้ให้เธอ”

หลินเย่ “?????”

ฮั่วเหยียนฟาง “ฉันให้เธอเอาไปให้ไป๋ลู่”

หลินเย่หน้าเหวอ โกรธจนแก้มป่อง หันไปดึงแขนเสื้อจู่ซินเอิน ฟ้องด้วยความน้อยใจ “หัวหน้าครับ! ดูเขาทำสิ!”

จู่ซินเอินถอนหายใจเบาๆ “เสี่ยวเย่ เงียบหน่อย รบกวนผู้โดยสารคนอื่น”

หลินเย่หน้ามุ่ย หันมากระซิบข้างหูเธอเบาๆ 

“พี่สาวเสี่ยวลู่ ผมรู้แล้วว่าทำไมพี่ถึงโกรธ... เขาแม่งกวนประสาทชะมัดเลย!”

ไป๋ลู่พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ 

“แน่นอนสิ พี่สาวเสี่ยวลู่จะทำร้ายนายเหรอ? จำไว้นะ อยู่ห่างๆ เขาไว้ เขาไม่ใช่คนดีอะไรหรอก นอกจากหน้าตาดีแล้ว ก็ไม่มีดีอะไรสักอย่าง!”

หลินเย่พยักหน้าหงึกๆ อย่างหนักแน่น “ใช่ครับใช่! เสียดายหน้าหล่อๆ นั่นชะมัด!”

ฮั่วเหยียนฟาง “..................”

นินทาระยะเผาขนขนาดนี้ เกรงใจกันบ้างก็ได้มั้ง

หลังจากเครื่องขึ้นสู่ท้องฟ้า ผู้โดยสารส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะนอนหลับพักผ่อน เก็บแรงไว้ลงสนามโอซาก้าปุ๊บจะได้ไปเดินช้อปปิ้งละลายทรัพย์กันให้กระจุย

ไป๋ลู่นั่งกอดอกหลับตาอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคนข้างๆ สะกิดแขนเธอเบาๆ

เธอหันหน้าไป หรี่ตาขึ้นมาข้างหนึ่งอย่างหงุดหงิด “มีไร?”

ตี๋เจียเออร์ไม่พูด เพียงแต่พยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลังของเธอ

ไป๋ลู่ยังเคืองไม่หาย “นายก็ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก บอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่คนดี ปล่อยไว้งั้นแหละ!”

ตี๋เจียเออร์ส่ายหน้า สีหน้าดูเป็นกังวล 

“ไม่ใช่... ฮั่วเหยียนซุยดูท่าทางไม่ค่อยสบายนะ”

ไป๋ลู่ชะงัก รีบหันขวับกลับไปมองทันที

สิ่งแรกที่เห็นคือสองขายาวๆ ของเขาที่ต้องขดงออยู่อย่างน่าสงสารเพราะที่วางขาแคบเกินไปสำหรับคนตัวสูงอย่างเขา จากนั้นถึงได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูซีดเซียวไร้สีเลือด มือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมไหลลงมาตามสันกรามที่คมชัดได้รูป

ไป๋ลู่ใจหายวาบ ถามเสียงแข็งกลบเกลื่อนความห่วงใย “ไม่สบายตรงไหน เป็นอะไร?”

ฮั่วเหยียนฟางเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง หน้าซีดจริงๆ แต่ริมฝีปากคู่นั้นกลับแดงระเรื่อผิดปกติ

นี่มันใช่สีปากที่ผู้ชายป่วยควรจะมีไหมเนี่ย!

ใช่!

เพราะอาซุยคือพ่อเทพบุตรเบ้าหน้าฟ้าประทานไงล่ะ! ป่วยยังหล่อ!

ทางเดินแคบมาก ไป๋ลู่ยื่นมือออกไปอังหน้าผากเขา สัมผัสได้ถึงไอร้อนจี๋จนเธอต้องชักมือกลับ ร้อนรนจนทนไม่ไหว

“ตัวร้อนจี๋เลย! ทำไมไม่บอกฮะ! จะรอให้สุกก่อนหรือไง!”

หลินเย่ได้ยินเสียงเอะอะของเธอ ก็โผล่หน้าแทรกขึ้นมา “หัวหน้า... ก่อนออกมาพี่ซื้อยามาด้วยไม่ใช่เหรอครับ?”

จู่ซินเอินส่ายหน้า “อยู่ในกระเป๋าเดินทาง โหลดใต้เครื่องไปแล้ว”

เวรจริงๆ!

ไป๋ลู่ตัดสินใจทันที เธอกวักมือเรียกแอร์โฮสเตสพร้อมส่งยิ้มหวาน “พี่สาวคนสวยคะ~”

แอร์โฮสเตสจำเธอได้แม่นยำ รีบเดินเข้ามา “น้องเสี่ยวลู่ ต้องการอะไรคะ?”

“อัพเกรดที่นั่งค่ะ ขอเฟิร์สคลาส” ไป๋ลู่ชูสองนิ้ว “ยังมีที่ว่างไหมคะ?”

แอร์โฮสเตสพยักหน้า “มีค่ะ ใครจะย้ายบ้างคะ?”

“หนูกับเขาค่ะ” ไป๋ลู่ชี้ที่ตัวเอง แล้วชี้ไปที่ฮั่วเหยียนฟางที่นั่งซึมอยู่ข้างๆ

พี่สาวแอร์โฮสเตสช่างรู้ใจ จัดที่นั่งเฟิร์สคลาสให้ทั้งคู่นั่งติดกันเป๊ะ

ทันทีที่ได้ที่นั่งกว้างขวาง ไป๋ลู่ก็พลิกตัวตะแคงข้าง เท้าคางมองดูใบหน้าซีดเซียวของเขาด้วยความเป็นห่วงสุดขีด

“นี่ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามีไข้น่ะ? เป็นหวัดเหรอ? เจ็บคอไหม? หาหมอมาหรือยัง?”

เมื่อกี้ตอนที่เขาเรียกเธอ เสียงเขาก็ดูแปลกๆ ไปหน่อยนึงแล้ว เธอน่าจะเอะใจตั้งแต่แรก

ฮั่วเหยียนฟางหลับตาลง ตอบเสียงแหบพร่า “เมื่อวานซืนโดนลมเย็น... ก็เลยเป็นหวัดนิดหน่อย”

นั่นไง เสียงเขาแหบจริงๆ ด้วย

ไป๋ลู่ขยับเข้าไปใกล้ ใช้สองมือประคองแก้มเขาไว้บังคับให้หันมา “อาซุยอ้าปากเร็ว อ้า——”

ฮั่วเหยียนฟางลืมตาขึ้น สายตาขรึมลงเล็กน้อย

มือนุ่มนิ่มที่ประคองหน้าเขาอยู่... พอขยับเข้ามาใกล้ ก็ได้กลิ่นหอมนมๆ จางๆ ลอยออกมาจากตัวเธอ

ยัยเด็กนี่...

เธอชอบกินของหวาน ชอบกินนม ทั้งตัวเลยเหมือนแช่อยู่ในถังนมมาเป็นปี

กลิ่นกายของเธอ... ทั้งนุ่ม ทั้งหอมนม เหมือนลูกแมวเพิ่งหย่านมไม่มีผิด

ไป๋ลู่รู้สึกได้ว่าแก้มของเขาภายใต้มือเธอร้อนขึ้นเรื่อยๆ ลามไปจนถึงใบหู

“อาซุย! ไข้ขึ้นสูงกว่าเดิมแล้วเนี่ย! ดูสิ หูแดงไปหมดแล้ว!”

ฮั่วเหยียนฟาง “..................”

ไม่ใช่เพราะไข้หรอกยัยบื้อ... เพราะเธอนั่นแหละ!