ณ ห้องในคฤหาสน์ที่เงียบสกัดชายวัยกลางคนกำลังนั่งคิ้วขมวดอยู่บนเก้าอี้หนังสีน้ำตาลตัวใหญ่หรูหราด้านหน้าเป็บนโต๊ะไม้ Bubinga สีน้ำตาลแดงเข้าคู่กับพื้นห้องและบรรดาแท่นจัดแสดงที่เต็มไปด้วยศิลปวัตถุหลากหลายเชื้อชาติและหนังสือเรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบให้โค้งเป็รูปไข่รับกับตัวห้อง
แค่มองดูก็รู้ได้ในทันทีว่าเป็ต้องห้องหนังสือของระดับมหาเศรษฐีไม่ก็ CEO ของบริษัทั์ใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัยซึ่งก็ไม่ผิดเพราะชายคนนี้คือ ‘เพน ดรากูลา’ เ้าของหนึ่งในบริษัทผลิตอาวุธที่ทรงอิทธิพลมากเป็อันดับต้นๆ ของยุโรป
แสงจากหลอดไฟเผยให้ผมสีบลอนด์ หนวดเคลารอบปากและดวงตาสีฟ้าทรงเสน่ที่ประดับบนใบหน้าคมเข้มที่แม้รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าจากอายุที่มากขึ้นก็ไม่อาจบดบังราศีของเขาได้แม้แต่น้อย
มือสองข้างของเพนกุมสร้อยกางเขนสีเงินไว้แน่น สายตาที่แสดงออกถึงความเป็กังวลของเขาทอดออกไปยังหน้าต่างห้องหนังสือที่กำลังสั่นไหวเพราะแรงลมจากพายุที่โหมกระหน่ำ
“ข้าแต่พระบิดาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์สถิตในสรวง์ พระนามของพระองค์จงเป็ที่สักการะ ข้าขอวิงวอนพระองค์ประทานพรแก่ภรรยาข้ามาเรียและลูกของข้าที่กำลังคลอดให้ปลอดภัย”
เปรี้ยง!
เสียฟ้าร้องดังลั่น พร้อมกับเสียงของประตูห้องที่ถูกเปิดออกปรากฏร่างชายชราในชุดพ่อบ้านอังกฤษเต็มยศ
ผมหงอกสีขาวโพลนและหนวดเคลารอบปากที่แสดงถึงความสูงวัย ถึงกระนั้นแผ่นหลังของเขากลับเหยียดตรงดูภูมิฐานแข็งแรงและแววตาที่ดูสงบลุ่มลึกแต่แฝงด้วยความเฉียบคมราวกับพญาอินทร์
เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับเป็สิ่งที่ทำอยู่เป็ประจำ
“อัลเบิร์ต มาเรียเป็ยังไงบ้าง”
“คุณหมอเชพเพิร์ดบอกว่าท่านหญิงมีภาวะคลอดยากอาจต้องใช้เวลาอีกหน่อย แต่อาการโดยรวมยังไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงครับนายท่าน”
“สีหน้าคุณดูกังวลนะอัลเบิร์ต เกิดเื่อะไรงั้นเหรอ”
ใบหน้าของอัลเบิร์ตที่ปกติเรียบเฉยพลันขมวดย่นขึ้นเล็กน้อยเป็สัญญาณว่าเื่ที่เค้ากำลังจะพูดต่อจากนี่เป็เื่ที่จริงจังอย่างมาก กระนั้นเขาก็ยังคงสามารถรักษาไว้ซึ่งความเยือกเย็น
“ต้องขอประทานโทษครับนายทานผมเพียงกังวลเกี่ยวกับเื่ที่ท่านรุ่นก่อนนั้นพูดก่อนที่ท่านจะเสีย”
“เื่นั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น! ทั้งเื่ที่เราออกมาจากลอสแอนเจลิสและเื่ที่มาอยู่ที่ทรานซิลวาเนียทั้งหมดล้วนเป็ความลับขนาดหน่วยข่าวกรองระดับประเทศยังไม่สามารถแกะรอยเราได้ เพราะงั้นไม่ต้องเป็ห่วงไปหรอกอัลเบิร์ต ตอนนี้ที่ผมห่วงที่สุดคือมาเรียและลูกของเราที่กำลังจะคลอดมากกว่า”
“ครับผม”
สิ้นเสียงอัลเบิร์ตประตูห้องก็เปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสาวใช้ผมดำร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น
“คลอดแล้วค่ะคุณผู้ชาย คุณผู้หญิงคลอดแล้ว....”
โดยไม่ต้องรอให้แม่บ้านกล่าวจบประโยคเพนลุกออกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วพร้อมทั้งพุ่งตัวออกไปจากห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปีติยินดีและตื่นเต้นราวกับได้รับพรจากั์ในตะเกียง
เขาวิ่งอย่างสุดกำลังไปยังห้องในสุดของโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมแดงลากยาว
ในคฤหาสน์ดรากูลาที่มีห้องกว่า 30 ห้อง และกินพื้นที่กว่า 50 ไร่ เป็สถาปัตยกรรมแบบยุโรปร่วมสมัยตั้งอยู่บริเวณใต้สุดของทรานซิลเวเนียล้อมรอบด้วยทิวเขาอันเป็ปราการธรรมชาติ ซึ่งยากที่จะถูกรบกวนและเหมาะมากในการใช้ซ่อนตัวจากความวุ่นวายต่างๆ
“มาเรีย เป็ไงบ้าง”
สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาเพนเมื่อประตูเปิดออกเป็ภาพของหญิงสาวนอนพิงอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องที่ถูกตกแต่งแบบอังกฤษตามแบบห้องนอนของเชื้อพระวงศ์ตรงกลางห้องมีแชนเดอเรียขนาดใหญ่ทำให้ห้องสว่างไสว รอบเตียงของเธอรายล้อมด้วยหมอ พยาบาลและอุปกรณ์การแพทย์อย่างครบครัน
ผมสีเงินยาวสลวย ผิวสีขาวนวล ดวงตาสีแดงราวทับทิมและใบหน้าที่มีรอยยิ้มอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิแม้จะมีสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอคือหญิงสาวที่งดงามราวเทพธิดาอย่างแท้จริง
สายตาของเธอจับจ้องไปยังเด็กทารกในอ้อมแขนประหนึ่งเป็สิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต ก่อนจะเหลือมองมาทางเพน ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“คุณคะ มานี่เร็วมาดูลูกชายของเรา”
เพนก้าวเดินไปทางภรรยาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขเหลือประมาณท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้องเขาค่อยๆ ชะเง้อมองลงมายังเด็กทารกในอ้อมแขนของมาเรีย
เด็กทารกหน้าตาน่ารัก ผิวของเขาขาวนวลอมชมพูที่มาพร้อมกับดวงตาสีฟ้าใสราวท้องฟ้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในอนาคตต้องกลายเป็ชายหนุ่มรูปงาม
เพนจองมองค้างที่เด็กทารก น้ำตาแห่งความปีติไหลออกมา นี่จะเป็วันที่เขาจะจดจำไปทั้งชีวิต วันที่เขาได้รู้สึกถึงความเป็ ‘พ่อ’ เขาแทบอยากจะะโกอดภรรยาที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้
“ผมเป็พ่อแล้ว--------ดูดวงตาสีฟ้ากับมือเล็กๆ น่ารักของเขาสิที่รัก”
“เขามีดวงตาสีฟ้าสวยเหมือนคุณเลยค่ะ”
“แต่ผมคิดว่าเขาได้จมูกจากคุณนะ”
“คุณคะคุณลืมอะไรไปหรือเปล่า เขารอชื่อจากคุณอยู่นะคะ”
ใบหน้าของทารกพลันแหงนขึ้นมามองที่ผู้เป็พ่อราวกับเข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็แม่กำลังจะสื่อ
“แน่นอน ลูกเป็ลูกชายคนโตของตระกูล ดรากูลารุ่นที่ 6 ตามธรรมเนียมของตระกูลเราชื่อของลูกคือ ‘เฮ็กซ์ ดรากูลา’ ”
สองสามีภรรยาต่างหัวเราะต่อกระซิบราวกับว่าโลกนี้มีเพียงพวกเค้า 3 คน ช่างเป็่เวลาแห่งความสุขเพียงแต่่เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวกว่าที่ใครจะคาดคิด
ตื้ดดด ตื้ดดด!
อัลเบิร์ตที่ยืนอยู่ปลายเตียงกำลังมองทั้ง 3 ด้วยรอยยิ้มแห่งความปีติก่อนที่เสียงจากวิทยุสื่อสารจะดังขึ้น ทำให้เขาต้องเดินออกมาจากห้องเพื่อรับสาย
“ทางนั้นเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”
“ปั้ง! ปั้ง! ตู้ม!”
เสียงปืนและะเิดังลอดออกมาจากวิทยุสื่อสารในมือของเขา
“ทุกหน่อยรายงานสถานการณ์”
“ประตูใหญ่พบผู้บุกรุกโปรดทราบ-----”
“ปั้ง! ปั้ง! ตู้ม!”
“ประตูหลังพบผู้บุกรุก!”
“นั่นมันตัวบ้าอะไร----ว้ากกก!
“ไม่นะ! ไม่นะ! ปั้ง! ปั้ง!”
“ตอบด้วยผู้บุกรุกมากันเท่าไหร่สามารถยืนยันรูปพรรณสัณฐานได้มั้ยตอบด้วย”
“ปั้ง! ปั้ง!”
“ช่วยด้วย------ว้ากกก!”
“กรร! กรร! ฟ่อ!”
“ซ่า---------!”
สิ่งที่อัลเบิร์ตได้ยินยิ่งทำให้เขางงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูกนอกจากเสียงปืน ะเิยังมาเสียงกรีดร้องและเสียงคำรามของสัตว์ที่เค้าไม่เคยได้ยินมาก่อน
“โปรดทราบเกิดเหตุฉุกเฉินที่หน่วยคุ้มกันที่เหลือทุกคนให้รีบกลับมาคุ้มกันที่บ้านใหญ่โดยด่วน”
“ซ่า---------ซ่า------!”
ตู้ม!
เกิดเสียงะเิดังสนั่นขึ้นอีกครั้งเพียงแต่ในครั้งนี้ไม่ได้ดังมาจากวิทยุหากแต่เป็เสียงะเิจากลูกไฟขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับหลังคาของคฤหาสน์ ที่บัดนี้กลายเป็พังทลายและกำลังลุกไหม้ห่างจากอัลเบิร์ตไปเพียงไม่ถึง 10 เมตร
เปลวไฟเริ่มลุกลามแผดเผาโถงทางเดินราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหายโดยไม่สนใจสายฝนที่ไหลลงมาจากรูขนาดใหญ่บนเพดานเลยแม้แต่น้อย
ในวินาทีนั้นอัลเบิร์ตสาบานเลยว่าเห็นเปลวเพลิงพวกนั้นกำลังเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตและกำลังพุ่งตรงมาทางเขา
“อัลเบิร์ต!”
เสียงะโของเ้านายที่ดังออกมาออกห้องทำให้อัลเบิร์ตที่กำลังงงงวยกับสิ่งที่เค้าเห็นตรงหน้าพลันได้สติ เขาล้วงมือเข้าไปหยิบปืนสั้น Sig Sauer P226 คู่ใจในทักซิโด้และพุ่งตัวกลับไปยังประตูห้องอย่างสุดกำลัง
“นายท่านคุณผู้หญิงเป็อะ....”
หากแต่สิ่งที่รอเขาอยู่ด้านหลังประตูกลับเป็สิ่งที่ทำให้เข้าใจนไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้
ห้องที่เคยสว่างไสวตอนนี้กลับกลายเป็มืดสลัวลงเหลือเพียงแสงจากดวงจันทร์และฟ้าแลบลอดผ่านกระจกระเบียงที่กำลังเปิดอยู่ เสียงฝนสาดซัดและลมแรงที่กระทบบานกระจกยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องนี้น่าหวาดหวั่นราวกับหนังสยองขวัญ
เหล่าหมอ พยาบาลและแม่บ้านกว่า 10 ชีวิตที่อยู่ในห้องบัดนี้กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยแต่กลับมีรูปปั้นหินที่มีหน้าตาเหมือนกับพวกเขาซึ่งอยู่ในท่าทางและสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดกระจัดกระจายอยู่ในห้อง
ณ ใจกลางห้องบุคคลปริศนาในชุดฮู้ดสีดำกำลังยืนนิ่งไม่ไหวติง ตรงหน้าของเขาคือร่างของ เพน ดรากูลา ยืนขวางระหว่างบุคคลปริศนากับเตียงที่มีมาเรียซึ่งกำลังอุ้มเด็กทารกไว้แน่น
แต่สิ่งที่น่าตกยิ่งกว่าคือร่างของ เพน ดรากูลา ที่บัดนี้กลายเป็หินตั่งแต่เท้าจนถึงลำคอและค่อยๆ ลุกลามจนครอบคลุมร่างของเขากลายเป็รูปปั้นที่อยู่ในท่าเตรียมจะชักปืนออกมาจากเสื้อท่ามกลางสายตาของมาเรียและอัลเบิร์ต
ปึ้ง!
บุคคลปริศนาใช้มือซ้ายผลักลงที่ไหล่รูปปั้นของเพนทำให้ล้มลงแตกเป็ชิ้นๆ เป็ภาพที่น่าสยดสยอง
“คุณคะ!”
“นายท่าน!”
มาเรียและอัลเบิร์ตะโออกมาสุดเสียงเช่นเดียวกับเสียงร้องไห้ของทารกดังกึกก้องไปทั่วห้องราวกับว่าเขาััได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ให้ตายสิต้องมาทำงานเก็บกวาดพวกของล้มเหลวแบบนี้”
ภายใต้ฮู้ดสีดำคำพูดอันเย็นเยือกถูกเปล่งออกมาพร้อมกับเ้าของเสียงที่กำลังก้าวข้ามเศษรูปปั้นตรงไปที่มาเรียและยื่นมือออกไปทางเธอด้วยทางทีมุ่งร้าย
ปั่ง! ปั่ง! ปั่ง!
เสียงของปืนสั้นดังขึ้น 3 ครั้ง พร้อมกับะุ 3 นัดที่พุ่งแหวกอากาศตรงไปยังบุคคลในชุดฮู้ดอย่างแม่นยำ แต่ผลที่ออกมากลับทำให้อัลเบิร์ตตกตะลึง
“เป็ไปไม่ได้”
ะุที่ควรจะพุ่งตรงเข้าใส่บุคคลในชุดฮู้ดบัดนี้มันกลับหยุดชะงักกลางอากาศห่างจากแผ่นหลังของคนผู้นั้นเล็กน้อยราวกับว่ามีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นพวกมันอยู่ก่อนที่มันจะหล่นลงบนพื้นอย่างพร้อมเพรียง
บุคคลปริศนาค่อยๆ หันมาทางอัลเบิร์ตอย่างช้าๆ
ปั่ง! ปั่ง! ปั่ง!
ถึงแม้ว่าจะเจอเื่ที่ยากจะเชื่อและไม่สามารถอธิบายได้แต่นั่นก็ไม่อาจหยุดยั้งอัลเบิร์ตที่้าจะช่วยชีวิตเ้านายทั้ง 2 ที่เหลืออยู่ของเขา
เขารวบรวมสติและยิงะุออกไป 3 นัด พร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่ ในครั้งนี้ะุ 2 นัดแรกพุ่งตรงไปชนกับกำแพงล่องหนเช่นเดิมส่วนนัดสุดท้ายนั้นพลาดดีดขึ้นไปบนเพดาน
“Wind slash!”
บุคคลปริศนากล่าวเสียงเรียบพร้อมกับตวัดมือขวาเป็แนวนอนเกิดเป็คลื่นลมรวมตัวกันเป็ใบมีดพุ่งขนานกับมือตรงใส่อัลเบร์ดอย่างรวดเร็ว
ปั่ง! ปั่ง!
อัลเบิร์ตสไลด์กับพื้นเพื่อหลบคมมีดวายุที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าและยิงะุ 2 นัด จากนั้นะโหมุนตัวสะบัดเสื้อตัวนอกของเขาใส่หน้าบุคคลปริศนา
“ไร้ประโยชน์น่าเ้านอร์มี่”
บุคคลปริศนาตวัดข้อมือมือซ้ายของเขาเกิดเป็ลมพายุขนาดเล็กพัดเสื้อของอัลเบิร์ตปริวพ้นสายตาแต่นั้นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหัน
เปรี้ยง!
เสียงะเิเฟรชดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างจ้าจนบุคคลปริศนาต้องยกแขนซ้ายบังที่ตา ก่อนจะใช้แขนขวาสะบัดสร้าง ‘Wind slash’ โจมตีไปข้างหน้าอย่างมืดบอด
อัลเบิร์ตกลิ้งตัวหลบคมมีดวายุที่พุ่งเข้ามาและพุ่งผ่านบุคคลปริศนาไปหาเ้านายทั้ง 2 ของเขาอย่างรวดเร็ว
แต่นั่นยังไม่ใช่แผนการทั้งหมดของเขาวินาที่ต่อมาแชนเดอเรียที่แขวนอยู่กลางห้องก็ตกลงมาใส่ร่างของบุคคลปริศนาเข้าอย่างจังเนื่องจากะุนัดที่พลาดดีดขึ้นเพดานความจริงแล้วเป็ความจงใจของเขาที่จะเล็งไปที่ข้อต่อของแชนเดอเรีย
“ท่านหญิงครับเราต้องหนีกันแล้ว”
เขาพยุงมาเรียที่กำลังอุ้มทารกไว้แน่น แต่เมื่อเขามองไปที่เท้าของเธอกลับพบว่าตอนนี้มันกลายเป็หินอันเย็นเฉียบและบัดนี้ได้ลุกลามมาถึงเอวของเธอแล้ว
ควันสีดำที่เกิดจากเพลิงไหม้ลอดเข้ามาทางประตูห้องพร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกลามมาจากโถงทางเดินบัดนี้กระจายไปทั่วเพดานห้องอย่างรวดเร็ว เสียงไม้ที่เป็โครงสร้างหลักของคฤหาสน์กำลังแตกหัก แสดงให้เห็นว่าคฤหาสน์หลังนี้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
“เดี๋ยวผมจะอุ้มท่านไปเองไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ”
“พอเถอะค่ะคุณอัลเบิร์ตตอนนี้ร่างกายของฉันแทบไม่มีความรู้สึกแล้วจะขยับหรือลุกคงทำไม่ได้ ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไปเราทุกคนจะตายกันหมดนะคะ”
“อย่าพูดแบบนั้นครับท่านหญิงกระผมจะไม่ยอมปล่อยให้ท่านเป็อะไรไปแน่นอนครับ”
ปัง!
คานไม้ที่กำลังติดไฟพลันร่วงหล่นลงมาจากเพดานห่างจากเตียงไปไม่กี่เิเ เปลวเพลิงที่ลุกลามไปทัวห้องตอนนี้แทบจะไม่เหลือทางให้พวกเขาหนีออกไปเลย
ในใจอัลเบิร์ตตระหนักดีว่าเขาไม่สามารถช่วยท่านหญิงที่บัดนี้ได้กลายเป็รูปปั้นจนถึงไหล่และกำลังลุกลาม จากสถานการณ์นี้ได้เลยน้ำตาของเขาหยดลงอาบแก้มที่เหี่ยวย่นพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นั์
“คุณอัลเบิร์ตคะฉันมีเื่อยากจะขอร้องช่วยพาเฮ็กซ์หนีไปที ดูแลเขาให้ดี ให้เขาเติบโตอย่างแข็งแรง ถือว่าเป็คำขอสุดท้ายของฉันกับเพน”
มาเรียที่ตอนนี้เหลือเพียง่คอที่ยังคงเป็เนื้อหนังอยู่พูดขึ้นพลางก้มลงมองทารกในอ้อมแขนด้วยแววตาอันอบอุ่นถึงแม้แขนของเธอจะกลายเป็หินอันเย็นเฉียบแต่เธอก็หวังว่าสายตานี้จะถ่ายทอดความอบอุ่นไปยังทารกทีกกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนนี้ได้สักนิดก็ยังดี
“เฮ็กซ์ แม่กับพ่อต้องขอโทษลูกจริงๆ ที่เราคงไม่ได้อยู่ดูแลเลี้ยงดูลูก ไม่ได้เห็นลูกเติบโต ลูกอาจต้องเจอปัญหาต่างๆ ในชีวิตแต่แม่มั่นใจว่าลูกจะต้องผ่านมันไปได้แน่นอน ลูกอยู่กับอัลเบิร์ตต้องเป็เด็กดีนะ เื่เงินทองถึงเราจะไม่ขัดสนแต่ต้องระวังในการใช้จ่าย ส่วนเื่ผู้หญิงถ้าถึงเวลานั้นแม่หวังว่าลูกจะได้พบกับคนที่จะอยู่ข้างๆ ลูกตลอดไป แม่รักลูกนะเฮ็กซ์”
คำพูดสุดท้ายที่มาเรียเอยก่อนที่ทั้งร่างของเธอจะกลายเป็รูปปั้นหินโดยสมบูรณ์แต่สายตาของเธอก็ไม่ละจากทารกเลยแม้แต่เสี้ยวนาทีราวกับว่าอยากเก็บภาพตรงหน้านี้ไปกับเธอด้วยจวบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต
“ท่านหญิงมาเรีย! กระผมขอรับปากว่าจะดูและนายน้อยด้วยชีวิตและจะทำให้เค้าเติบโตเป็ชายที่สมภาคภูมิจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังแน่นอนครับ”
อัลเบิร์ตลุกขึ้นคว้าทารกน้อยมาอุ้มเอาไว้แนบอกพร้อมกับพุ่งฝ่าออกไปทางระเบียงที่เปิดอยู่ก่อนที่คานไม้อีกอันจะหล่นลงมาปิดทางพวกเขาอย่างฉิวเฉียด
เขาะโลงมาจากระเบียงลงไปยังสระว่ายน้ำด้านล่างโดยใช้หลังของเขารับกระแทกก่อนที่จะพานายน้อยของเค้าขึ้นรถหนีไป โดยทิ้งคฤหาสน์ที่เคยยิ่งใหญ่แต่ตอนนี้กลับถูกทำลายโดยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำไว้เื้ั
1K
