บทที่ 3 ความประหลาดใจที่ไม่คาดคิด
เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในห้อง เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้คงจะออกไปในอีกสักพัก แต่ไม่คิดว่าเธอจะตักน้ำมาเช็ดหน้าให้เขา
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเธอเงียบ ๆ
สำหรับเขาแล้ว ความกระตือรือร้นชั่วครู่ชั่วยามไม่ใช่เื่แปลกอะไร ต้องดูว่าเธอจะทำได้นานแค่ไหน
ซูซ่านเช็ดหน้าให้เขาเสร็จแล้ว สายตาของเธอตกอยู่ที่เคราเต็มหน้าของเขา
แต่เธอยังไม่จัดการกับปัญหานี้ก่อนเธอมองดูเตียงดินนี้ ด้านล่างปูด้วยหญ้าชั้นหนึ่ง ้าปูด้วยเสื่อเก่า ๆ อีกผืน และบนสุดคือผ้าห่มทหารเก่าที่มีกลิ่นเหม็นรุนแรง
คิดว่าใน่เวลานี้ สิ่งขับถ่ายของลู่จ้านตงคงเปรอะเปื้อนบนเตียง อีกทั้งไม่มีใครมาทำความสะอาด
ถ้าห้องนี้มีกลิ่นหอมก็คงแปลกแล้ว
ยากที่จะจินตนาการจริง ๆ ว่าใน่เวลานี้ ชายคนนี้และเด็กสามคนอยู่รอดมาได้ยังไง
นี่มันยังเป็ที่ที่คนอยู่อาศัยจริง ๆ เหรอเนี่ย?
หาก้ากำจัดกลิ่นเหม็นในห้องนี้ เธอจำเป็ต้องทำความสะอาดจากสาเหตุ
ซูซ่านคิดสักครู่ แล้วยื่นมือไปจับผ้าปูที่ขาดซึ่งคลุมร่างของลู่จ้านตง แต่เขาก็กดมือเธอไว้ทันที
"อย่าแตะ!"
เนื่องจากขาทั้งสองข้างของเขาเคลื่อนไหวไม่ได้ การขับถ่ายทั้งหมดจึงต้องทำบนเตียง ร่างกายของเขาหนัก ลูกชายทั้งสองคนยกไม่ไหว ทุกวันจึงต้องรอให้พี่ชายคนโตหรือคนรองมาช่วย เมื่อเวลาผ่านไปนาน พี่ชายคนรองจึงโยนกางเกงของเขาทิ้งไป
ตอนนี้สิ่งที่คลุมร่างอยู่ คือผ้าผืนสุดท้ายที่ปกปิดความอับอายของเขาซูซ่านชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบสนอง
"อืม... คุณไม่ได้ใส่กางเกงใช่ไหม?"
ขณะที่พูดประโยคนั้น ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมา
ในชาติก่อนเธอยุ่งกับงานมาก แม้แต่แฟนหนุ่มก็ยังไม่เคยมี ส่วนที่เป็ความลับที่สุดของผู้ชาย เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนอง และสังเกตเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของเขา ซูซ่านก็เข้าใจว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้อง
เธอคิดสักครู่ แล้วมองเขาพลางพูดตรง ๆ ว่า "กลิ่นในห้องเหม็นมาก ตอนนี้ฉันเป็ภรรยาของคุณแล้ว ก็ต้องทำให้บ้านสะอาดขึ้นหน่อย
ฉันต้องเช็ดตัวให้คุณสะอาดก่อน แล้วค่อยทำความสะอาดที่อื่น ๆ คุณคิดว่าแบบนี้ได้ไหม? ผ้าขนหนูผืนนี้เอาไว้ให้คุณเช็ดตัวนะ ฉันจะช่วยพยุงคุณขึ้นมา ส่วนไหนที่คุณเอื้อมถึงได้ก็เช็ดเองทั้งหมดนะ เช็ดเสร็จแล้วก็เรียกฉัน ฉันจะช่วยเปลี่ยนน้ำให้ คุณว่ายังไง?"
ลู่จ้านตงมองเธอด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอโดยตรง แต่กลับมองเธอและพูดอย่างใจเย็นว่า
"เธอคิดว่าตัวเองจะทนได้กี่วัน?"
ซูซ่านมองเขาอย่างจนปัญญา
"คุณสนใจทำไมว่าฉันจะทนได้กี่วัน? อยู่ในที่ที่ทั้งเหม็นทั้งสกปรกแบบนี้ คุณทนได้หรือ? เด็ก ๆ ทนได้หรือ? ถ้าสะอาดได้สักวันก็ต้องทำให้สะอาด คิดอะไรมากมายไปทำไม?"
พูดจบโดยไม่รอให้เขาตอบ เธอเอาผ้าขนหนูจุ่มลงในอ่างน้ำ ขยี้เล็กน้อย แล้วบิดให้หมาด ๆ ก่อนจะส่งให้เขา
จากนั้นเธอก็ยกอ่างน้ำไปวางไว้ข้างเตียงในตำแหน่งที่เขาเอื้อมถึง
"ตอนนี้ฉันจะพยุงคุณให้ลุกขึ้น ฉันบอกคุณไว้ก่อนนะ ฉันเป็คนใจร้อน ถ้าคุณไม่ยอมล้างตัวเอง เดี๋ยวฉันจะลงมือเองแล้ว ถ้าคุณยังปฏิเสธอีก ฉันจะเทน้ำทั้งอ่างนี้ราดใส่ตัวคุณเลย"
ลู่จ้านตงมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย นิสัยของเด็กสาวคนนี้ช่างดุดันเหมือนกับร่างกายของเธอจริง ๆ
ความจริงแล้วเขาแค่เป็ห่วง เด็กสาวร่างอวบคนนี้ได้มอบความหวังให้กับครอบครัวสี่คนของพวกเขา แล้วจู่ ๆ ก็จากไป
ตัวเขาเองไม่เป็ไร แค่กลัวว่าเด็ก ๆ จะต้องผิดหวังอีกครั้ง
"ได้ ช่วยพยุงฉันลุกขึ้นหน่อย"
เมื่อเห็นว่าในที่สุดเขาก็ยอมตามที่ตนพูด ซูซ่านก็เดินเข้าไปช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น
"เสร็จแล้วก็เรียกฉันนะ ใช้น้ำเปล่าเช็ดตัวก่อน เดี๋ยวฉันจะเอาสบู่มาให้"
ซูซ่านพูดจบก็เดินออกจากห้องไป
คราวนี้ลู่จ้านตงกลับเชื่อฟังคำพูดของเธอ เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวอย่างว่าง่าย
ตอนที่ซูซ่านเข้าไปเทน้ำครั้งแรก ชายหนุ่มไม่กล้าสบตาเธอ "ขอบคุณที่ลำบาก"
เขารู้ดีว่า่นี้ร่างกายของตัวเองสกปรกขนาดไหน แม้ว่าเด็กสาวคนนี้จะหน้าตาไม่สวย แต่การที่เธอไม่รังเกียจเขา ก็ทำให้เขารู้สึกปลาบปลื้มมากแล้ว
ซูซ่านไม่ได้ตอบคำพูดของเขา เธอเทน้ำทิ้งแล้วซักผ้าขนหนูด้วยสบู่ให้สะอาด จากนั้นก็เปลี่ยนน้ำใหม่แล้วยกเข้าไปอีกครั้ง
เธอทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาราวเจ็ดแปดครั้ง ในที่สุดลู่จ้านตงก็เช็ดตัวท่อนบนและส่วนที่เป็ส่วนตัวจนสะอาดหมดจด
ในขณะที่ซูซ่านกำลังเทน้ำเป็ครั้งสุดท้าย เธอก็พบปัญหาที่ไม่คาดคิดขึ้นมา
มือที่ทั้งดำและอวบของเธอ ไม่รู้ว่าเพราะแช่น้ำมานานเกินไปหรือเพราะอะไร จู่ ๆ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์ขึ้น
ผิวดำที่เคยปกคลุมมือทั้งสองข้างหายไปหมด แทนที่ด้วยมือที่ขาวอวบอิ่มวันนี้เหงื่อเธอออกมากเกินไป ? จนทำให้รู้สึกไม่สบายตัว
เธอตักน้ำใส่อ่างใหม่อีกครั้ง แต่ไม่ได้รีบเข้าห้องไป กลับลองล้างแขนของตัวเอง
เมื่อเห็นคราบสกปรกที่ถูกขัดออกมาทีละชั้น เธอถึงกับตกตะลึง
ั้แ่ข้ามมิติมาจนถึงตอนนี้ เธอคิดมาตลอดว่าผิวของร่างเดิมนั้นดำและหยาบกระด้างมาั้แ่เกิด
เพราะในความทรงจำของร่างเดิม เจียงอวี้หรงมักพูดว่าเธอเกิดมาพร้อมผิวที่ไม่ดี เป็โรคิั เกิดมาก็ไม่สามารถล้างมือ ล้างหน้า หรืออาบน้ำได้
ตอนนี้ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจงใจทำแบบนี้อย่างแน่นอนการค้นพบนี้ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก ถ้าเธอสามารถลดไขมันส่วนเกินบนร่างกายลงได้อีก เธออาจจะกลายเป็สาวสวยก็ได้
ซูซ่านล้างหน้าและแขนของเธอจนขาวสะอาด เมื่อเธอเข้าไปในห้องอีกครั้ง ลู่จ้านตงที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับแปลกใจ
เขาจ้องมองเธอหลายครั้ง ผู้หญิงอ้วนที่ดูมอมแมมเมื่อครู่นี้ หลังจากล้างหน้าแล้วกลับดูสวยขึ้นมาทีเดียว
เนื่องจากขาทั้งสองข้างของเขาาเ็และเคลื่อนไหวไม่ได้ ซูซ่านจึงเตรียมจะช่วยเช็ดขาและเท้าของเขาให้สะอาด
แต่เขาปฏิเสธ "อย่าดูเลย มันจะทำให้เธอใเอาเปล่าๆ"
ซูซ่านได้ยินคำพูดของเขาแล้วก็หัวเราะเบา ๆ "ฉันยังไม่รังเกียจคุณที่มีกลิ่นเหม็นขนาดนี้เลย คุณคิดว่าเื่แค่นี้จะทำให้ฉันใได้หรือไง?"
ในชาติก่อนเธอเคยเป็บอดี้การ์ดมาก่อน มีาแแบบไหนที่เธอไม่เคยเห็น?
สำหรับผู้หญิงทั่วไปอาจจะรู้สึกกลัวบ้าง แต่เธอมีภูมิคุ้มกันต่อเื่แบบนี้อย่างสมบูรณ์
ลู่จ้านตงมองดูเด็กสาวร่างอวบคนนี้ แล้วพูดออกมาโดยที่เธอยังไม่ทันถาม "ขาทั้งสองข้างถูกยิง มีะุปืนค้างอยู่ในขาข้างหนึ่ง ตอนนี้มีหนองและเน่าเปื่อยแล้ว ไม่ดูจะดีกว่า"
เขา้าใช้วิธีนี้เพื่อให้เธอหลีกเลี่ยง เพราะก่อนหน้านี้พี่สะใภ้คนโตและคนรองของตระกูลลู่เคยมาดูแล้วก็ใจนอาเจียนไม่หยุด หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย
ซูซ่านฟังคำพูดของเขาแล้วพยักหน้า "พูดแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงเื่หนึ่ง ก่อนหน้านี้ฉันเคยช่วยคนเอาะุออกแบบลับ ๆ แล้วก็เย็บแผลให้ด้วย คุณว่าฉันเก่งไหม?"
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครไปตรวจสอบว่าเธอเคยช่วยใครผ่าตัดเอาะุออกจริง ๆ การพูดแบบนี้ก็เพื่อให้ชายหนุ่มคลายความกังวล
แน่นอนว่าดวงตาของลู่จ้านตงเกิดความเปลี่ยนแปลง มองเธอด้วยความประหลาดใจ
เด็กสาวคนนี้ช่างแตกต่างจากคนอื่นเหลือเกินในที่สุด เขาก็ไม่ได้ขัดขวางซูซ่านจากการดูาแของเขา
ในขณะที่เปิดผ้าปูที่นอนออก ซูซ่านมองดูขาทั้งสองข้างของเขาและขมวดคิ้วด้วยความโกรธ "ทำไมไม่มีใครพาคุณไปโรงพยาบาลทั้งที่าแรุนแรงขนาดนี้?"
าแของชายหนุ่มดูน่ากลัวและน่าสยดสยอง เหมือนกับที่เขาบอก บางส่วนเริ่มเป็หนองและเน่าเปื่อยแล้ว
ไม่แปลกใจเลยที่ในเื่ต้นฉบับเขาต้องตายไปกับาแที่รุนแรงขนาดนี้แต่ไม่ได้รับการรักษาขั้นพื้นฐานเลย ใครจะทนไหวกัน?