ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

       พอถึงเวลา3ทุ่ม ชุดกระโปรงก็ขายหมด แต่ชิงเหมยยังไม่ขายชุดกี่เพ้าโมเดิร์นที่ยังเหลืออีก1ตัว   

     ชิงเหมยประกาศบอกลูกค้าว่า วันศุกร์หน้าจะไม่ได้มาขายแล้ว  แต่จะเปิดร้านที่ตรงกันข้าม ถ้ายังไงก็เรียนเชิญที่ร้านได้ทุกคน

          แล้วคณะขายเสื้อฮุ่ยเหมยบูติก ก็พากันกลับบ้าน

          อาบน้ำเสร็จกันหมดแล้วก็มาประชุมกันที่ห้องของชิงเหมยเหมือนเดิม 

         หลังจากหักค่าแรงของยายโจวกับป้าสะใภ้ใหญ่ไป430หยวน ค่าซื้อผ้า ซื้อด้ายอีก200หยวน

         วันนี้ชิงเหมยได้รับเงินไป950หยวน ฮุ่ยหลิงกับฮุ่ยหลินได้รับไป665หยวน  เหลียนอี้เฟยได้ไป285หยวน 

          พี่ๆทั้งสามจึงจ่ายเงินค่าตกแต่งที่เหลือให้กับชิงเหมยทันที  

          ทีนี้ชิงเหมยก็มีไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทุนจะไม่พอแล้ว  เพราะหลังจากตกแต่งแล้ว จะต้องซื้อของอีกหลายอย่าง  

        ชิงเหมยก็บอกกับพี่ๆทั้งสามว่า จะต้องซื้ออะไรบ้าง   และรายรับรายจ่ายทุกอย่างหลี่หลิงก็จดไว้ในบัญชีทั้งหมด  พี่ๆสามารถมาขอดูได้ 

        พี่ๆทั้งสามคนไม่อยากจะดูหรอก  เพราะดูไปก็ปวดหัวเปล่าๆ  คิดแต่เพียงแค่ว่า ชิงเหมยเป็นคนพาทุกคนให้มีเงินกันขนาดนี้  ถึงจะต้องลงทุนมากกว่านี้ก็ยอม

          ชิงเหมยบอกบรรดาหุ้นส่วนว่า  ที่จะต้องจ่ายอีก ก็จะมีหุ่นโชว์  แล้วก็พวกของจิปาถะ อีกนิดหน่อย  พี่ๆทั้งสามก็เข้าใจดี 

                .................................. 

         วันนี้วันจันทร์  ตอนนี้ปิดเทอม แต่ชิงเหมยต้องไปส่งหลี่หลิงที่โรงเรียน เพราะอาจารย์นัดสอบเทียบวันนี้

          ทั้งคู่มาถึงโรงเรียนเกือบจะ9โมง เพราะอาจารย์บอกให้มาตอน9โมงครึ่ง   พอถึงเวลา หลี่หลิงก็เข้าไปที่ห้องสอบ ที่มีอาจารย์ประจำชั้นมัธยมปลาย เป็นคนคุมสอบ  

          สอบวันนี้ทั้งหมด สามวิชา  ได้แก่ คณิตศาสตร์  ภาษาจีน  และ ภาษาอังกฤษ  ใช้เวลาสอบทั้งหมดสามชั่วโมง   ระหว่างรอหลี่หลิงสอบ  ชิงเหมยก็เดินเล่นอยู่แถวโรงเรียน 

          โรงเรียนซินจูเป็นโรงเรียนขนาดกลางในเมืองเจิ้งโจวนี้ แต่ละปี มีนักเรียนสอบติดมหาวิทยาลัยไม่มากเท่าไหร่ เต็มที่ก็ปีละ 5-6คน  ส่วนวิทยาลัยอาชีพก็10กว่าคน เท่านั้น 

           ชิงเหมยกำลังคิดว่า ถ้าตนสอบติดมหาวิทยาลัย  จะเลือกมหาวิทยาลัยที่ไหน  ปักกิ่งจะดีรึเปล่า  แต่ครอบครัวก็อยู่ที่นี่ ธุรกิจก็อยู่ที่นี่  หรือจะเรียนมหาวิทยาลัยที่เจิ้งโจวนี่ดี

            ที่เจิ้งโจวก็มีมหาวิทยาลัยเจิ้งโจวอยู่  แต่ถ้าเทียบกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง หรือมหาวิทยาลัยชิงหัว ที่อยู่ในปักกิ่ง นั้นเทียบกันไม่ได้  ยุคสมัยนี้ หรือจะเป็นยุคสมัยที่ชิงเหมยจากมา  ยังไงสองมหาวิทยาลัยนี้ก็ถือเป็นอันดับหนึ่งและสองในประเทศจีนตลอดมา

           นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยซักพัก  หลี่หลิงก็สอบเสร็จ

         "เป็นยังไงบ้างหลิงเอ๋อ  ทำได้หมดไหม"

          หลี่หลิงพยักหน้า เป็นอันเข้าใจเลยว่า ทำได้ทั้งหมด  ชิงเหมยรู้อยู่แล้ว ว่ายังไงหลี่หลิงก็ต้องทำได้  ก็สอนอยู่ทุกวัน  ยิ่งภาษาอังกฤษที่ประเทศนี้เพิ่งจะเริ่มนำมาสอน  หลี่หลิงก็เรียนจากหนังสือไปไกลแล้ว

          "อาจารย์บอกว่าจะต้องตรวจข้อสอบก่อนค่ะ ให้มาฟังผลอีกทีวันจันทร์หน้าค่ะพี่"  

          แต่ชิงเหมยมั่นใจว่ายังไงหลี่หลิงก็ต้องได้ข้ามชั้นมาเรียนมัยมปลายแน่นอน

          สองพี่น้องก็พากันเดินออกจากโรงเรียน จะแวะไปดูร้านซักหน่อย

          ร้านฮุ่ยเหมยบูติก ตอนนี้ทำได้ไปมากกว่า80%แล้ว  กระจกหน้าร้านติดเรียบร้อย  ห้องลองเสื้อกับห้องวัดตัวก็เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว  ราวแขวนเสื้อติดผนังก็ติดตั้งครบทุกจุด  เหลือก็แค่ด้านบนเพดาน ที่กำลังติดตั้งหลอดไฟอยู่

         "สวยมากเลยค่ะพี่ชิงเหมย"

        ขนาดหลี่หลิงที่พูดน้อย ยังต้องเอ่ยปากชม คิดดูก็แล้วกันว่าสวยขนาดไหน

         เอาล่ะ พรุ่งนี้ก็คงได้ไปเลือกซื้อของแล้ว  ต้องไปดูหุ่นโชว์ กับไม้แขวนเสื้อสวยๆ  คงต้องไปที่ย่าน ต่งต้า  เพราะมีทุกอย่างเกี่ยวกับเสื้อผ้าขาย  

           พากันกลับมาถึงบ้านตอนบ่าย  ไม่เห็นแม่โจวอยู่บ้าน  ชิงเหมยเลยถามพี่น้องคู่แฝด 

           "อาชิงหลาน  เห็นว่าไม่ค่อยสะบายน่ะจ้ะ อาเขยเลยพาไปโรงพยาบาล "

           ฮุ่ยหลินบอกชิงเหมย ว่าพ่อโจวพาแม่โจวไปโรงพยาบาลตอนเที่ยง  เห็นว่าแม่โจวอ้วกตอนเช้าหลายรอบแล้ว

           ชิงเหมยกับหลี่หลิงเป็นห่วงแม่โจว  กะว่าจะไปหาที่โรงพยาบาล    แต่พ่อหลี่ก็พยุงแม่โจวเดินเข้ามาในบ้านเสียก่อน

           พ่อหลี่เป็นคนบอกข่าวดีแก่ทุกคน ว่า แม่โจวท้องได้เกือบจะสองเดือนแล้ว

             ชิงเหมยจะได้เลี้ยงน้องสมใจอยากแล้วนะทีนี้~

                 ....................................