มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่52 : ปีกเหล็กของฉิน

สามวันหลังศึกหลงหยาง
ควันไฟยังไม่ทันจางจากภูเขา แต่กลองศึกของฉินกลับดังขึ้นอีกครั้ง

ในค่ายใหญ่เมืองหลงกวน
แม่ทัพใหญ่ ป๋ายเหวินเจา  ยืนอยู่หน้าแผนที่ที่ขีดด้วยหมึกแดง
ใบหน้าเข้มขรึม เต็มไปด้วยความกรุ่นแค้น

ด้านหลังคือ หานอี้เฟิง
แขนซ้ายพันผ้าพันแผล เลือดซึมแต่ยังยืนตรง

“หานอี้เฟิง” —ป๋ายเหวินเจาเอ่ยเสียงต่ำ
“เจ้ารอดจากไฟนั้นมาได้ ข้ายกย่องในความอึด
แต่บัดนี้... เจ้าจะต้องล้างความอัปยศนั้นด้วยเลือดของศัตรู”

หานอี้เฟิงคุกเข่าลง

“ข้าขอสาบานต่อฟ้าและแผ่นดิน
ว่าจะลากศพของรัชทายาทหานมาให้ท่าน!
หากทำไม่ได้ ขอให้ข้าตายกลางสนาม!”

ป๋ายเหวินเจาหัวเราะเบา ๆ

“ดี... เจ้าจะเป็น‘ปีกเหล็กแห่งฉิน’ ของข้า”

การรวมทัพแห่งเหล็ก

กองทัพฉินในเมืองหลงกวนปรับขบวนใหม่ทันที

กองมังกรเหล็ก  — กำลัง45,000 นาย
เสริมด้วย กองทหารม้าหนักใหม่ 8,000 นาย ที่ส่งมาจากฮู่หลิง
รวมเป็น 53,000 นายเต็มยุทโธปกรณ์

โครงสร้างใหม่แบ่งเป็น 3 ปีก

เสนาธิการ มู่หลิง ประกาศในที่ประชุม

“ไฟของหานลุกแรงแต่ไฟย่อมดับด้วยเหล็ก
ครั้งนี้ เราจะบดแผ่นดินจนแหลก และใช้โลหะของฉินดับเพลิงของพวกมัน!”

ที่ค่าย “ทุ่งหานหนิง”
รัชทายาท หานอวี้จิน  รับรายงานจากไป๋หงเหวิน

“ทัพฉินเริ่มเคลื่อนอีกครั้งพวกมันรวมกำลังทั้งหมดที่เหลือในหลงกวน
แม่ทัพใหญ่ป๋ายเหวินเจาเป็นผู้บัญชาการ และมีชายชื่อหานอี้เฟิงร่วมด้วย”

รัชทายาทนิ่งไปครู่หนึ่ง
แววตาเยือกเย็นสะท้อนแสงตะวัน

“หานอี้เฟิง...ไม่ตายสินะ”

องค์ชายสามถาม

“พี่ใหญ่คิดจะทำอย่างไร?”

“ครั้งก่อนข้าชนะเพราะไฟ
ครั้งนี้ ข้าจะให้พวกมันได้เห็น ‘เหล็กของหาน’ ที่เหนือกว่าเหล็กของฉิน”

โรงหลอมกลางค่าย

เสียงทุบเหล็กดัง คึ้ง คึ้ง! ต่อเนื่องไม่หยุด
ควันดำลอยจากเตาหลอมกว่า 20 แห่งทั่วค่าย

หานอวี้จินถือแบบร่างในมือ
เป็นโครงสร้างของ “เกราะไท่ซวี” รุ่นปรับปรุงใหม่
น้ำหนักเบา ทนแรงกระแทก และเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าเกราะฉิน

เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“สร้างเกราะนี้ 500ชุดภายในสามวัน
ให้ทหารแนวหน้าและหน่วยธนูแรงสูงสวมก่อนศึก”

หลี่อวิ๋นจิว  ที่มาช่วยในค่ายหลอมถามอย่างเป็นห่วง

“ท่านจะให้คนของเราเผชิญทัพเหล็กของฉินตรงๆ หรือ?”

รัชทายาทยิ้มบาง

“ใช่ — แต่ไม่ใช่เพื่อชน
พวกเขาจะเป็นเหล็กที่ยืดหยุ่นที่สุดในใต้หล้า
เพราะเหล็กที่ผ่านไฟ... ย่อมแข็งแกร่งที่สุดเสมอ”

รัชทายาทประชุมแม่ทัพอีกครั้ง

“ศัตรูจะบุกจากหลงกวนตรงเข้าแนวเดิมของหลงหยาง
แต่ข้าจะไม่ตั้งรับในช่องเขาอีก”

เขาวางนิ้วลงบนแผนที่

“พวกเราจะถอยออกมา 15ลี้ ตั้งแนวใหม่ที่ ทุ่งหลงหนาน
ที่นั่น พื้นดินแข็งแต่ลาดเอียง —เหมาะสำหรับใช้หน้าไม้แรงสูงและเกราะเบา”

องค์ชายสามพยักหน้า

“จะให้ข้าไปป้องกันปีกเหนือหรือไม่?”

“ใช่เจ้าจะเป็นกำลังต้านปีกม้าใต้ของหานอี้เฟิง
ส่วนข้า จะนำกองเหล็กกล้าเข้าตรึงตรงกลางด้วยตัวเอง”

เสียง “รับพระบัญชา!”ดังก้องไปทั่วค่าย

รุ่งขึ้น —กองมังกรเหล็กฉินเริ่มเคลื่อน
ธงมังกรดำปักเรียงรายจนบังแสงอาทิตย์
เสียงล้อรถศึกบดพื้นหินดังราวฟ้าคำราม

ป๋ายเหวินเจาตะโกน

“บุกเต็มกำลัง!ทำลายพวกมันให้สิ้น!”

ด้านปีกซ้าย หานอี้เฟิงนำม้า 12,000 นายพุ่งเข้าตัดขวา
แต่ทันทีที่เข้าสู่แนวลาดชันของทุ่งหลงหนาน —
หน้าไม้แรงสูงของหานถูกยิงสวนจากแนวบน

ลูกธนูเหล็กกล้าพุ่งทะลุเกราะฉินทุกทิศทาง

“นี่มันหน้าไม้แบบใดกัน!?”— หานอี้เฟิงสบถ
“แรงทะลุเหมือนยิงด้วยสายเหล็ก!”

ในวินาทีนั้น เสียง “ชิง—!” ดังพร้อมกันทั่วสนาม
แผงโล่เหล็กของหานกางขึ้นเป็นแนวโค้ง
แนวทหารราบเบาของหานที่สวมเกราะไท่ซวีเคลื่อนสวน

รัชทายาทยืนอยู่แนวหลังสุดของสนาม
ตะโกนเสียงก้อง

“โลหะของหาน!จงแสดงให้โลหะของฉินเห็นความต่าง!”

ทัพทั้งสองปะทะกันเต็มแรง
เสียงเหล็กกระแทกเหล็กก้องสะท้อนหุบเขา
ประกายไฟจากคมดาบส่องทั่วแนวรบ

กลางสนาม
หานอี้เฟิงควบม้าเข้าเผชิญหน้าองค์ชายสามโดยตรง

“เจ้าคือองค์ชายหานอวี้เหยียน?”

“ใช่!และเจ้าคือคนที่ทรยศแผ่นดิน!”

หานอี้เฟิงหัวเราะ

“ทรยศหรือ? ฮ่ะ...
ข้าเพียงเลือกอยู่กับผู้ที่ให้โอกาสแก่ข้า!”

“แล้วแผ่นดินที่เจ้าเกิดล่ะ!?!”

“มันเคยให้อะไรข้าไหมล่ะ!”

ดาบทั้งสองปะทะกันเสียงดังก้องสะท้อนทั่วสนาม
แม้หานอี้เฟิงบาดเจ็บ แต่ยังเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายลม
ขณะที่องค์ชายสามใช้พลังและความเยือกเย็นต้านไว้ได้อย่างเฉียดฉิว

ในขณะเดียวกัน รัชทายาทส่งสัญญาณให้“กองเพลิงลับ” ที่ซุ่มหลังแนวเขา
เปิด “ปืนยิงหอกเพลิง” รุ่นทดลอง (ใช้แรงอัดจากดินประสิว)

เสียง ตูม! ดังสนั่น
หอกเพลิงเหล็กพุ่งเข้าแนวกองกลางฉินระลอกแรก
มังกรเหล็กที่เคยแกร่งที่สุดกลับล้มระเนระนาด

ป๋ายเหวินเจาเบิกตา

“นี่มัน...เครื่องยิงหอกด้วยไฟ!? พวกมันสร้างสิ่งนี้ได้อย่างไร!”

ศึกยืดเยื้อถึงพลบค่ำ
ทัพฉินสูญไปกว่าครึ่งในแนวหน้า
ป๋ายเหวินเจาสั่งถอยเพื่อรักษากำลัง

หานอี้เฟิงที่ยังยืนอยู่กลางสนามเห็นธงของหานปักเรียงเป็นแนว
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า พลางพึมพำเสียงแผ่ว

“แผ่นดินที่ข้าเคยอยู่...
วันนี้มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าเคยรู้จักนัก”

เขาควบม้าถอยกลับพร้อมเลือดไหลจากบาดแผล
แต่ในสายตา — มีทั้งแค้นและความยอมรับที่ปะปนกัน

เมื่อควันศึกจางลง
รัชทายาทหานอวี้จินยืนอยู่บนแนวหน้าที่เต็มไปด้วยควันและกลิ่นเหล็กไหม้

องค์ชายสามเข้ามาคุกเข่า

“พี่ใหญ่... เราชนะอีกครั้ง”

“ใช่” — เขาตอบเรียบ
“แต่ศัตรูยังไม่หมด
เหล็กของพวกมันยังร้อน...
และไฟของเรายังไม่ควรดับ”

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กลายเป็นสีแดงจากเปลวอาทิตย์ยามเย็น

“วันนี้เราพิสูจน์แล้วว่า ปัญญาอาจชนะกำลัง
แต่วันหนึ่ง... เราต้องชนะใจคนด้วย”