บทที่ 11: คนที่จะตายในพรุ่งนี้
เสียงระฆังเตือนภัยดังะเืวังหลวง
ซูอินใจสั่นแรง พูดอะไรไม่ออก
คำพูดสุดท้ายของเงาดำนั้น—
“พรุ่งนี้… จะมีคนที่เ้ารักตาย”
มันก้องซ้ำในหัวเธอไม่หยุด
องค์ชายฉีอวิ้นจับไหล่เธอไว้
มือเขาอุ่นและมั่นคง ต่างจากลมกลางคืนที่หนาวเฉียบ
“ซูอิน มองข้า—เ้าไม่เป็ไรใช่หรือไม่”
ซูอินเม้มปากแน่น
หัวใจเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่ใช่เพราะกลัวตาย…
แต่เพราะ คนที่เธอรัก?
เธอเพิ่งทะลุมิติมาไม่กี่เดือน
เธอมีคนให้รักแล้วหรือ?
และถ้ามี…
คนนั้นคือใคร?
⭐ ความเงียบที่ทำเจ็บกว่าเสียงดาบ
องค์ชายฉีอวิ้นมองลึกเข้าไปในดวงตาเธอ
เหมือนจะอ่านทุกความคิดในหัวให้หมด
“เ้ายืนตัวสั่น… ศัตรูขู่เ้าเช่นนั้น ข้าย่อมโกรธ”
เขาพูดเสียงต่ำ
แววปกป้องรุนแรงจนเธอหายใจติดขัด
ซูอินรีบเบือนหน้า
“ข้าแค่ใเพคะ… ไม่รู้ว่าหมายถึงผู้ใด”
“หรือหมายถึงเ้าเอง?”
เขาถามเสียงเบา แต่จริงจังจนเธอสะดุ้ง
“หรือเ้า… ห่วงใครบางคนมากเป็พิเศษ?”
น้ำเสียงหึงแบบไม่รู้ตัว
แต่เหมือนดาบลับที่ฟันใจซูอินฉับ ๆ
ซูอินหน้าแดงวาบ
รีบปฏิเสธเสียงสูง
“ไม่มีเพคะ! ข้าไม่มีผู้ใดทั้งนั้น!”
องค์ชายยิ้มบาง ๆ
เหมือนฟังไม่เชื่อแม้แต่ครึ่งคำ
“ดี… เพราะถ้าเ้า ‘ห่วงใครเป็พิเศษ’—
ข้าจะไปลากมันมาตรวจสอบทีละคน”
โทนแบบนี้… เหมือนหึง
แต่เขาไม่รู้ตัวเลย
⭐ ทหารวิ่งมา ะโลั่น
“องค์ชาย! พบผู้าเ็สามนายที่ป้อมเหนือ!”
ฉีอวิ้นจับมือซูอินแน่น
ไม่ปล่อยแม้จะต้องออกคำสั่ง
“พาองค์หญิง์—ไม่ใช่! พา ‘ซูอิน’ กลับตำหนักฉือหลาน!
ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ แม้แต่สนมก็ห้าม!”
ซูอินยิ่งหน้าแดง
องค์หญิง์!?
เขาเรียกเธอหลุดปาก?
ทหารรับลูกคำสั่งทันที
“พะย่ะค่ะ!”
แต่ซูอินคว้าแขนองค์ชายไว้
“เดี๋ยวก่อนเพคะ! คนที่จะตายในพรุ่งนี้…
เราไม่ควรปล่อยผ่านนะเพคะ”
⭐ ซูอินใช้ “ความรู้อนาคต” ครั้งสำคัญ
ซูอินหอบลมหายใจ
จัดระเบียบความคิดอย่างรวดเร็ว
เธอจำได้ว่าในประวัติศาสตร์…
ใน่ปีนี้ มีการปลงพระชนม์ลับในวังหลัง
แต่ไม่มีบันทึกผู้ตายที่แน่ชัด
มีแต่บอกว่า “คนสำคัญคนหนึ่งหายสาบสูญในคืนหนึ่ง”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาองค์ชาย
“พรุ่งนี้จะเกิดภัยหลวงในวัง
เริ่มจากตำหนักตะวันออก
และมีคนถูกหมายหัวเอาไว้แล้วเพคะ”
องค์ชายฉีอวิ้นชะงัก
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที
“เ้า—รู้อะไร? ได้อย่างไร?”
ซูอินหลุดปากไปแล้ว
แต่ถ้าโกหกตอนนี้… จะอันตรายยิ่งกว่า
เธอสูดลมหายใจลึก
“ข้ามีลางสังหรณ์…จากโลกอื่น”
ซูอินตัวสั่นเล็กน้อย รู้ว่าตัวเองพูดอะไรที่คนยุคนี้ไม่น่าเชื่อ
องค์ชายฉีอวิ้นเห็นแล้วขมวดคิ้ว ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มอ่อนลงผิดปกติ
“เ้าหน้าซีด… มานี่ก่อน”
เขาจูงเธอไปนั่งที่เก้าอี้ไม้เตี้ยใต้โคมไฟ
แต่แทนที่เขาจะซักถามต่อ เขากลับหยิบถ้วยอย่างระมัดระวังออกมาจากห่อผ้าเล็ก ๆ
“เ้าไม่กินอะไรเลยั้แ่หัวค่ำ ข้าสั่งให้ครัวตำหนักทำสิ่งนี้ไว้ให้”
ซูอินกะพริบตาปริบ ๆ
“อะไรหรือเพคะ…?”
องค์ชายเปิดฝาถ้วย
ไอร้อนลอยขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอม… นุ่มเหมือนคัสตาร์ด
“ไข่ตุ๋นนิ่ม?”
ซูอินร้องเบา ๆ
ฉีอวิ้นพยักหน้าเล็กน้อย
“เ้าเรียกมันเช่นนั้นหรือ…? เห็นว่าครัวตำหนักทำตามสูตรที่เ้าบอกวันก่อน”
ซูอินหน้าแดงทันที
สูตรไข่ตุ๋นจากอนาคตที่เธอสอนเขา…
เธอแค่พูดเล่นว่า “กินแล้วอารมณ์ดีขึ้น”
ไม่คิดว่าองค์ชายจะจำได้จริง ๆ
“ข้าไม่รู้วิธีปลอบใจเ้าเวลาใ…”
เขาพูดพลางเลื่อนช้อนให้ใกล้เธอ
“แต่ข้ารู้ว่าเ้า ‘ชอบกินสิ่งนี้’ มากกว่าเื่กำลังภายในหรือดาบสั้นใด ๆ”
ซูอินแทบสำลักอากาศ
“เพคะ! ท่าน…ดูเหมือนจะรู้เยอะเกินไปนะเพคะ!”
องค์ชายยิ้มมุมปาก
“ถ้าข้าไม่สังเกตคนที่ข้าอยากปกป้องที่สุด แล้วจะให้ข้าสังเกตใคร?”
หัวใจซูอินเต้นหมาด ๆ จนต้องก้มหน้า
เธอรับช้อน ไข่ตุ๋นนุ่มละลายในปาก
รสชาติแบบบ้านเกิดในโลกเดิม—จนตาเธอร้อนผ่าว
องค์ชายมองลึก
“อร่อยหรือไม่”
“อร่อยมากเพคะ…” เธอพึมพำ
“เหมือนได้กลับบ้านชั่วครู่”
คำนี้ทำเขานิ่งไปหนึ่งวินาที
ก่อนพูดเสียงแ่
“งั้น…
อยู่ที่นี่ให้ข้าเป็บ้านของเ้าจะได้หรือไม่”
ซูอินสำลักไข่ตุ๋นทันที
ไอจนหน้าแดง
องค์ชายยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อย่างลน ๆ
“ขะ…ข้าไม่ได้หมายถึงอะไรลึกซึ้งเพคะ!”
เธอรีบแก้ตัว ตัวสั่นทั้งหน้าทั้งหู
องค์ชายยิ้มมุมปากขึ้นสูงกว่าเดิม
“ข้าก็ไม่ได้แปลว่าแบบนั้น… ตอนนี้”
แม้เขาจะพูดว่า "ตอนนี้"
แต่สายตาเขาไม่ได้แปลว่าตอนนี้เลยสักนิด
ซูอินรู้ตัวว่าเขากำลังจีบ…
จีบแบบไม่รู้ตัว…
หรือรู้ตัวแล้วแต่แกล้งทำเฉยกันแน่!?
เธอยังคิดไม่ทัน—ทหารก็วิ่งมาที่กำแพงร้องระงม
⭐ องค์ชายจ้องเธอ—อย่าง ‘เห็นเงา์’ ชัดที่สุด
สายตาเขา… เต็มไปด้วยความเชื่อครึ่งหนึ่ง
และความหวั่นใจครึ่งหนึ่ง
“เ้ามาจาก… โลกอื่นจริง ๆ หรือ”
น้ำเสียงเขาอ่อนอย่างน่าประหลาด
เหมือนกลัวว่าถ้าเธอพยักหน้า เขาจะสูญเสียเธอไปในทันที
ซูอินก้มหน้า
ไม่กล้าตอบตรง ๆ
เพราะคำตอบนั้น… จะเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตเธอ
เขาก้าวเข้ามาใกล้
ใบหน้าอยู่ในระยะลมหายใจเดียว
Close-Face Moment แบบแทบจูบ
“ไม่ว่าเ้ามาจากที่ใด เ้าเป็ของวังนี้…
และอยู่ในความคุ้มครองของข้า”
เธอสะดุดถอยหลัง—แต่เขาคว้าเอวไว้ทันเวลา
Accidental Fall Into His Arms Scene
รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้…
ซูอินหน้าแดงจนตัวร้อน
“ท่าน…พูดอะไรเช่นนั้น!”
⭐ ศัตรูทิ้งข้อความสุดท้าย
ทหารอีกนายวิ่งขึ้นกำแพง
หอบแฮ่ก ๆ ก่อนรายงาน
“พะย่ะค่ะ! พบกระดาษขู่ตาย…ทิ้งไว้หน้าตำหนักตะวันออก!”
องค์ชายฉีกมันออกมาอ่าน
แผ่นกระดาษมีตัวอักษรสีเืเขียนว่า
“คนที่จะตายในพรุ่งนี้—อยู่ใกล้ตัวองค์ชายมากที่สุด”
ซูอินหน้าซีด เธอชี้นิ้วช้า ๆ
“…เพคะ… ใกล้ที่สุด… ก็คือ…”
องค์ชายหันมามองเธอ
ดวงตาทรงอำนาจฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก
เขาจับมือเธอแน่น
เสียงต่ำจนเหมือนคำสาบาน
“ข้ารู้แล้ว”
“คือข้า…”
ซูอินเสียงสั่น
“…หรือเ้า”
เขาตอบนิ่ง
แต่คำนี้ทำให้ลมหายใจเธอขาดห้วงไปหนึ่งจังหวะ
เธอจะเป็คนที่ตาย…
หรือเขา?
⭐ จุดค้างปลายบท (แรงที่สุด)
องค์ชายฉีอวิ้นดึงตัวซูอินเข้ามากอด
แขนเขาโอบรัดแน่นราวกับจะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ
“ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ—
จะไม่มีใครแตะต้องเ้าได้แม้แต่ปลายเล็บ”
ลมกลางคืนพัดแรง
แสงจันทร์ส่องมาที่ทั้งคู่
เหมือนคำทำนายกำลังเริ่มทำงาน
จากเบื้องล่างของกำแพง
มีดวงตาคู่หนึ่งมองขึ้นมา
แววตานั้นคือ… ศัตรูที่ตั้งใจฆ่า
และมันกระซิบเบา ๆ
จนลมหนาวพาเสียงมาถึงหูซูอิน
“พระองค์…เลือกไม่ถูกหรอก
เพราะหนึ่งในพวกเ้าจะตายแน่ ๆ”
2K
