ตอนที่ 21
“อืม~ กว่าข้าจะได้ออกมาล่าคนเดียว ต้องสอนวิชาพวกนั้นให้แก่ ใครจะคิดว่าพวกนางก็มีไหวพริบที่ดีอยู่ สอนไปนิดหน่อยๆก็พอจะหลักการได้แล้ว ข้าเองก็ต้องรีบเลื่อนขั้นเป็ผู้วิวัฒนาการแล้ว” นิลกาฬบิดี้เีอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน
“ดูเ้าหมอนั้นสิอยากจะไปตายหรือยังไง”
“เป็แค่ระดับปุถุชนกับจะลงไปในดันเจี้ยน เดียวก็ได้ตายหรอก”
นิลกาฬเดินเข้าไปในดันเจี้ยนทันทีโดนไม่สนใจคนรอบข้างว่าจะพูดเช่นไร
เมื่อเขาเดินเขามาในดันเจี้ยนเขาก็ใช้ััจักรวาลตรวจดูรอบๆดันเจี้ยนแต่เขาก็ยังไม่พบกระแสพลังธาตุหยาง เขาสำรวจที่ขั้น 1 ทางแต่ก็ไม่พบกระแสพลังธาตุหยางเลย ระหว่างทางเขาได้ฆ่ามอนสเตอร์ไปกว่า 300 ตัวเว ได้ลูกแก้วธาตุสามัญมาเพียบ และผลึกิญญาอีกนิดหน่อย
หลังจากนั้นเขาลงไปยังชั้น 2 ระหว่างทางนิลกาฬก็เลี่ยงที่จะพบเจอกับผู้คน เขาเจอบ้านมอนอยู่ 2 ที่แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปในบ้านมอน เพราะมันไม่มีกระแสพลังธาตุหยางเลย เขาเลยคิดว่าจะลงไปชั้น 3 แต่ขณะที่เขากำลังเตรียมจะลงไปนั้น
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
มีเสียงการต่อสู้กัน ไม่ได้สู้กับมอนสเตอร์ แต่เป็การต่อสู้กันเองระหว่างนักเรียน กลุ่มนึงนิลกาฬเคยเห็นมาก่อน เป็กลุ่มของทาฮาชินั้นเอง มีผู้ชายทั้งหมด 5 คน ระดับผู้วิวัฒนาการทั้งหมด ส่วนอีกกลุ่มนึง มีกับผู้ชาย 2 ผู้หญิง 2 ระดับผู้วิวัฒนาการเช่นกัน แต่ดูจะระดับพลังแล้วจะด่อยกว่ากลุ่มของทาฮาชิ
“พวกเ้าเข้ามาในพื้นที่ล่าของพวกข้า พวกเ้าจะต้องจ่ายลูกแก้วธาตุมา ถ้าไม่เช่นนั้นพวกเ้าจะต้องไปล่าที่อื่น” ทาฮาชิพูด
“คิดว่าเ้ามาจากตระกลูโยสึเกะแล้วข้าจะกลัวเ้านะ ทาฮาชิในดันเจี้ยนนี้มีกฏว่าห้ามแย่งเหยื่อของผู้อื่น ไม่มีกฏข้อไหนบอกว่านักเรียนจะสามารถยึดครอบพื้นที่ในการล่าได้ คนที่เจอมอนสเตอร์ก่อนจะเป็คนได้ไป และห้ามลากมอนสเตอร์มาหานักเรียนกลุ่มอื่น ถ้าทำผิดกฏจะถูกขึ้นทัณฑ์บน เ้าเข้าใจไหน” หนึ่งในผู้ชายพูด
“ข้าไม่สน เพราะยังไงแถวนี้ก็ไม่มีใครมาพบเห็นอยู่แล้ว ถ้าเ้าไม่มอบลูกแก้วธาตุมาให้พวกข้าพวกเ้าก็เตรียมตัวเจ็บตัวกันได้เลย”
‘เห้อ~ ทำไมพวกตระกลูใหญ่ๆถึงได้ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่ากันจังเลย’ นิลกาฬคิด
‘เ้าหนูเ้าลองดูสิว่าผลึกิญญาของเสือขาวเป็ประเภทไหน’ นนทกพูด
‘จริงสิข้ายังไม่ได้ตรวจสอบดูเลยมัวแต่ยุ่งๆกับการฝึกเลยลืมไปเลยนะเนี่ย
[ตรวจสอบ]’
ผลึกวิญญาญระดับราชันย์เืกึ่งั ราชันย์เสือขาววายุศักสิทธิ์ ประเภทเปลี่ยนร่าง
‘ว่าแต่เืกึ่งัมันคืออะไรหรอ นนทก’
‘เ้าว่ายังไงนะเืกึ่งัหรอ’
‘ใช่สิเืกึ่งั มันทำไมหรอ’
‘ไอ้เ้าเด็กบ้า แกไม่รู้จักเืกึ่งัยังงั้นหรอ ข้าจะบอกให้นะปกติพวกมอนเตอร์เืกึ่งัจะพบได้แต่ที่ก็อตโทเปียเขตที่ 2 ขึ้นไปเท่านั้น แต่มันก็ยังหายากอยู่ดี ระดับเืกึ่งัจะแข็งแกร่งกว่ามอนสเตอร์ในระดับเดียวกัน ระดับสายเืของมอนสเตอร์ก็จะแบ่งออกมาอีก ได้แก่ เืธรรมดา เืกึ่งั เืั เืกึ่งศักสิทธิ์ และเืศักสิทธิ์ แต่เ้ากับได้เืกึ่งัมาแบบง่ายๆอย่างนี้เนี่ยนะ เดียวนะเ้าหนูเ้าให้หมาป่ากินอัญมณีของเสือขาวใช่ไหม’
‘ก็ประมาณนั้น พึ่งกินเข้าไปเห็นหลินบอกว่ามันนอนยาวๆเลย เรียกก็ไม่ยอมออกมา’
‘ส..แสดงว่ามันกำลังวิวัฒนาการสายเื เ้าหนูพอเ้ากลับไปแล้วลองถามนางดูว่าเ้าหมาป่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรมั้ง เข้าใจไหม’
‘อ..อืม’
ระหว่างที่นิลกาฬกับนนทกกำลังคุยกันทางจิตอยู่นั้น
เคร้ง เคร้ง
“ในเมื่อพวกเ้าอยากลองดีใช่ไหม งั้นข้าจะเอาลูกแก้วธาตุจากแหวนของพวกแกเอง ฮ่า~” ทาฮาชิและพวกพุ่งเขาโจมตีอีกกลุ่มนึงทันที
“พวกเราถอยเร็ว” ชายหนุ่มพูด
“ข้าไม่ให้พวกเ้าหนีได้หรอก ล้อมพวกมันไว้” ทาฮาชิสั่ง
““ครับ นายน้อย””
“ถ้าข้าไม่เข้าไปช่วย ดูท่าพวกนั้นคงจะได้าเ็สาหัสเป็แน่ เขาจะช่วยพวกเขาสักหน่อยก็แล้วกัน พวกเขาเองก็ไม่น่ามาเจอกับโชคร้ายแบบนี้เลยจริงๆ” นิลกาฬพูด
นิลกาฬเปลี่ยนร่างเป็เสือขาว แล้วพุ่งเขาไปช่วยอีกกลุ่มทันที แต่ขนาดของเสือนั้นตัวใหญ่เกือบเท่าช้าง ขนาดของมันนั้นใหญ่พอที่จะปิดทางในดันเจี้ยนได้เลย
“กรรรรรรรร” เสียงคำรามของเสือขาว
พวกเขาทั้งหมดที่กำลังต่อสู้กับอยู่หันมามองทางเสียงคำรามของเสือขาวทันที เสือขาวที่เดินอยู่บนอากาศไม่มีเสียงฝีเท้า มีแต่เสียงคำรามของเสือขาวและออร่าที่แผ่ออกมาจากเสือขาวเข้ากดดันกลุ่มของทาฮาชิ
“อ…อะไรกันนะเสือขาวตัวนั้น พวกเ้าจัดการมันสิ” ทาฮาชิสั่งให้ลูกน้องสู้กะบเสือขาวแต่ก็ไม่มีใครสามารถขยับได้แ้แต่ก้าวเดียว
เมื่อเห็นพวกทาฮาชิกลัวเสือขาวจนตัวสั่น นิลกาฬวิ่งเข้าไปกัดที่คอเสื้อของพวกทาฮาชิ และเหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพง ทำให้พวกนั้นาเ็เล็กน้อยและวิ่งหนีไปทันที
‘หวังว่าพวกนั้นคงจะเข็ดนะ’ นิลกาฬคิด
ทั้ง 4 คนกำลังใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพวกเขานั้นไม่ได้รับแรงกดดันจากออร่าของเสือขาว แต่ถึงยังงั้นพวกเขาก็ยังคงกลัวอยู่ดี
“พวกเ้าออกไปจากดันเจี้ยนนี้ซะ อย่าได้มาแถวนี้อีก แถวนี้มันอยู่ใกล้ๆทางลงไปชั้น 3 ถ้าข้าไม่อยู่แถวนี้พวกเ้าอาจจะกลายเป็อาหารของมอนสเตอร์ไปแล้ว” นิลกาฬ
แต่พวกเข้ายังคงสั่นด้วยความกลัวอยู่
‘สงสัยคงจะไม่ได้ฟังที่เราผู้เลยมั้ง เห้อ~ ก็ไม่อยากใช้วิธีรุงแรงหรอกนะ แค่นี้คงจะเพียงพอแล้ว ลงไปชั้น 3 ดีกว่า’ หลังจากพูดจบนิลกาฬก็มุ่งหน้าไม่ยังชั้น 3 ทันที
“น..นั้นมันเกิดอะไรขึ้นกัน อยู่ดีๆก็มีมอนสเตอร์มาช่วยพวกเรา” ชายหนุ่ม 1 พูด
“ข้าเองก็แปลกใจเหมือนกันแต่ดูๆไปแล้วมอนสเตอร์ตัวนั้นเหมือนมันตั้งใจจะไม่โจมตีพวกเราแต่กับโจมตีพวก ทาฮาชิ แทน” หญิงสาว 1 พูด
“มอนสเตอร์ตัวนั้นพูดว่ายังไงบ้างนะ” ชายหนุ่ม 2 พูด
“เขาบอกว่า ให้พวกเราอย่าลงมาใกล้แถวนี้อีก พวกเรายังมีพลังไม่เพียงพอ เดียวจะกลายเป็อาหารของพวกมอนสเตอร์ได้” หญิงสาว 2 พูด
“หรือว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นจะเป็พวกนักเรียนกัน มันจะต้องเป็ผลึกิญญาเปลี่ยนร่างแน่ๆ” ชายหนุ่ม 1 พูด
“จะมีใครในโรงเรียนของเราที่จะมีผลึกิญญาเปลี่ยนร่างระดับนั้นหะ เ้าโง่ ขนาดระดับของข้าต่ำ ข้ายังรู้สึกเลยว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นระดับของมันจะต้องเท่ากับหรือไม่ก็มากกว่าระดับกษัตริย์เป็แน่ คิดหรอว่าพวกนักเรียนในโรงเรียนเราใครที่มีผลึกิญญายอมเยี่ยมแบบนั้นและจะไม่เอามันมาโชว์นะ” ชายหนุ่ม 2 พูด
“เออ~ นั้นนะสิ”
“แต่ว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นก็แปลกจริงๆนะ” หญิงสาว 2 พูด
“งั้นไงพวกเราก็รอดมาได้แล้ว ออกไปจากดันเตี้ยนกันเถอะวันนี้ข้าล่าต่อไปไม่ไหวแล้ว” หญิงสาว 1 พูด
““อืม”” หญิงสาว 2 ยังคงมองไปทางที่เสือขาวเดินจากไป
“พวกเขาไปกันแล้วสินะ กว่าจะไปกันได้” นิลกาฬลงมาชั้น 3 เป็ที่เรียบร้อยแล้วในชั้นนี้ ไม่ค่อยมีนักเรียนลงมาเท่าไร แต่ที่เขาสามารถััได้ว่ามีนักเรียนอยู่ประมาณ 3 กลุ่มที่ลงมายังชั้นนี้ เขาสำรวจรอบๆทันที พวกมอนสเตอร์ในชั้นนี้จะมีแต่มอนสเตอร์ชั้นยอดทั้งหมด แสดงว่าพวกกลุ่มนักเรียนที่เข้ามาจะต้องมีระดับผู้วิวัฒนาการขั้นท้ายหรือไม่ก็ผู้เป็เลิศ
นิลกาฬเองก็สำรวจดันเจี้ยนต่อไปและฆ่ามอนสเตอร์ตัวที่ขวางทางของเขาด้วย ระหว่างทางที่เจอกับกลุ่มของพวกนักเรียน เขาสังเกตุดูการต่อสู้เป็กลุ่มของแต่ละกลุ่ม พวกเขานั้นถูกฝึกมาอย่างดี หลอกล่อ ลอบโจมตี ป้องกัน แต่ละกลุ่มนั้นมีความสามัคคีกันอย่างมาก
ยิ่งนิลกาฬได้ดูพวกเขาทำงานร่วมกันแล้ว ทำให้เขานึงถึงลูกทีมของเขาขึ้นมาทันที
‘หวังว่าพวกเราคงได้เจอกันอีกนะ พวกเ้าเองก็มายังโลกนี้ด้วยเช่นกัน ข้าคงไม่ต้องห่วงพวกเ้ามากสินะ เพราะแต่ละคนข้าเป็คนฝึกเองกับมือ อย่าคิดมากเลยหากระแสพลัง..’ นิลกาฬรับหันไปด้านหลังของเขาทันที เขาััได้ถึงพลังธาตุหลางที่รุนแรง มาจากบ้านมอน และตอนนี้ได้กำลังมีนักเรียนกลุ่มนึงกำลังจะเข้าไป
‘ถ้าพวกเขาเข้าไปได้ตายยกกลุ่มแน่ๆ’
นิลกาฬรีบพุ่งไปทางนั้นทันที
“นิมันบ้านมอนไม่หรอลูกพี่หาน” ชายหนุ่มพูด
“เอายังไงกันดีละ หานเสิ่น หวังว่านายคงไม่คิดจะเข้าไปข้างในหรอกนะ” หญิงสาวพูด
“เธอจะบ้าหรอ ควิน ถ้าข้าเข้าไปข้างในข้าก็บ้าเต็มที่แล้ว ข้างในนั้นจะต้องมีแต่มอนสเตอร์ระดับกษัตริย์เป็แน่ ข้าไม่ยอมเขาไปเด็ดขาด แต่ว่าถ้าเป็กลุ่มของคนอื่นนั้นอาจจะบ้าเข้าไปก็ได้ ฮ่าๆ~” หานเสิ่นพูด
“พวกเราจะพักกันอยู่ตรงนี้ก่อนใช้ไหมลูกพี่”
“ใช่แล้วละ เฉินตรง ข้าว่าข้าจะไปดูหน้าทางเข้าบ้านมอนเสียหน่อย”
“หานเสิ่นอย่าคิดทำอะไรบ้าๆแบบนั้นเชียวนะ”
“ข้าแค่ล้อเล่นน่า ควิน ไม่ต้องถึงขนาดเอาดาบมาจ่อที่คอของข้าก็ได้”
“งั้นก็แล้วไปถ้าเ้าเดินไปอีกก้าวข้าจะทุบเ้าให้จมดินเลยค่อยดู”
“จ้าๆ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”
“ใครนะออกมาเดียวนี้นะ” ควินหันไปทางที่นางััได้
มีเสือขาวกำลังวิ่งบนอาการตรงมาทางพวกนาง แต่ขนาดตัวของมันเท่ากับเสือธรรมดา แต่แรงกดดันที่ปล่อยออกมานั้นไม่ใช่เล่นๆเลย เมื่อเสือขาวกำลังมาถึงพวกเขา
“อย่าได้คิดที่จะเข้าไปในบ้านมอนเด็ดขาด” เสือขาวพูด
พวกเขาใเป็อย่างมาก พวกเขาเจอมอนสเตอร์มาก็มากมายแต่ยังไม่เคยเจอมอนสเตอร์ที่พูดได้มาก่อน แถมออร่าที่เสือขาวปล่อยออกมานั้นไม่ใช่แค่ระดับกษัตริย์แน่ๆ แต่เป็ระดับราชันย์
“ม..มอนสเตอร์ระดับราชันย์ ยังงั้นหรือ” หานเสิ่นพูด
“เ้าบ้า เ้าจะพูดเสียงดังไปทำไม” ควินรีบพุ่งเข้ามาปิดปากของหานเสิ่นทันที
เสือขาววิ่งผ่านหัวพวกเขา แล้วเข้าไปในบ้านมอนทันที หลังจากเสือขาวเข้าไปแล้วกำแพงก็ปิดลงมาทันที
“บ..บ้าไปแล้วในดันเจี้ยนระดับกษัตริย์ แต่กัลมีมอนสเตอร์ระดับราชันย์ได้ยังไงกัน” หานเสิ่นพูด
“ข้าจะไปรู้กับเ้าไหมละ ข้าก็เข้ามาพร้อมกับเ้าเนี่ย ถ้าข้าไม่รีบปิดปากของเ้า ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกเราจะเป็ยังไง” ควินพูด
“อ..เออ~ คือว่าลูกพี่ ลูกพี่หญิงจะทะเลาะกันไปทำไม” เฉินตรงพูด
“”เหอะ~””
หลังจากที่เฉินตรงทักพวกเขาก็กลับมาสงบสติอารมณ์ของพวกเขาได้
“ข้าว่าพวกเรากลับกันเถอะ ถ้าเจอมอนสเตอร์ระดับนั้นอีก พวกเราตายแน่ๆ” หานเสิ่นพูด
“เ้าเองก็พูดอะไรดีๆ เป็กับเขาเหมือนกันนะเนี่ย” ควินพูด
หลังจากนั้นพวกเขากลับออกจากดันเจี้ยนทันที เมื่อพวกเขาออกมาจากดันเจี้ยน แล้วนั้นพวกเขาทั้ง 3 คน กำลังเห็นรุ่นน้องของพวกเขากำลังเล่าเื่ที่มีเสือขาวพูดได้มาช่วยพวกเขาจากกลุ่มของทาฮาชิ พวกเขาทั้ง 3 รีบเขาไปถามเื่รายละเอียดของเสือขาวทันที และพวกเขาก็พบว่ามันเป็ตัวเดียวกัน
“แสดงว่าบ้านมอนนั้นเป็บ้านของมันงั้นสินะลูกพี่”
“ดีนะที่ข้าห้ามเ้าไม่ให้เข้าไป ไม่งั้นเ้าได้พาพวกเราไม่ตายหมู่แน่ๆ”
“ฮ่า~ เกือบไม่รอดแล้วสิเรา ข้าต้องขอโทษพวกเ้าด้วยจริงๆ” หานเสิ่นก้มหัวขอโทษ
“เอาเป็ว่าเ้าจะต้องเลี้ยงอาหารชุดใหญ่ พวกเราในวันนี้เข้าใจไหม หานเสิ่น”
“ค..ครับเข้าใจแล้ว”
‘ต่อให้เก่งขนาดไหน ก็แพ้เมียตัวเองอยู่ดี’ เฉินตรงไม่ได้กล่าวไว้
165K
