ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

วิคตอเรีย ลิเลียน โมโนเวียร์ นั่นคือคือชื่อของเธอ ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นถึงเจ้าหญิงที่มีฐานะที่สูงส่งพร้อมด้วยความสามารถที่ทำให้ใครต่อใครต้องอิจฉาตาร้อน ทั้งยังมีรูปโฉมที่งดงามไม่ต่างไปจากเทพธิดาที่ชายหนุ่มคนใดพบเจอเป็นต้องหลงใหล
แต่ตอนนี้สิ่งพวกนั้นมันราวกับเป็นฝันที่เธอได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นใครที่ได้ยินชื่อของเธอก็ต้องนึกถึงชื่ออีกชื่อที่ใช้เรียกนั่นคือ "เจ้าหญิงต้องสาป"
รูปโฉมที่เคยงดงามพร้อมด้วยร่างกายของเธอที่สมบูรณ์แบบพวกนั้นมันราวกับเป็นอดีตไปเพราะตอนนี้ตัวเธอได้กลายเป็นตัวประหลาดที่น่าเกลียดน่ากลัวไปแล้ว
ความทรงจำของเธอมันชั่งเจ็บปวดนึกย้อนกลับไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยมีเรื่องราวที่สวยงามเกิดขึ้นเลยมันไม่เคยมีหวังกับเรื่องที่จะทำตามใจของตนเองไม่เคยมีเลยสักครั้ง
เพราะต้องแบกรับความคาดหวังของท่านแม่ของเธอและคนอื่นๆอีกมากมายเธอเชื่อมาตลอดว่าถ้าเชื่อฟังคำสั่งสอนคำพูดไปเรื่อยๆสักวันจะต้องมีวันที่เธอกล้าพอที่จะทำตามใจของตนเองสักครั้งโดยที่ไม่ต้องให้ใครชักนำ
จนกระทั่งเธอได้พบกับความจริงของสิ่งที่ตนเองเชื่อและนับถือมานานแสนนานนั่นก็คือพระเจ้าและความจริงหลังฉากที่กั้นเอาไว้ของศาสนาที่นับถือมาอย่างยาวนาน
พวกเขาไม่ใช่บุคคลผู้มีความดีความชอบอย่างแท้จริงแต่กลับเป็นปีศาจกระหายเลือดกระหายสงครามชักนำความวุ่นวายต้นเหตุของเรื่องราวต่างๆให้เข้ามายังดินแดน
รวมถึงการสร้างความเชื่อที่ผิดๆต่อราชวงศ์ที่ซื่อตรงซื่อสัตย์ต่อหน้าที่มาโดยตลอดทำเพื่อประชาชนจนดินแดนแห่งนี้กลายเป็นดินแดนที่รอดพ้นจากยุคมหาวิบัติได้ทั้งยังฟื้นฟูดินแดนให้กลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้ง
ทั้งหมดนั่นล้วนแล้วแต่เป็นความสามารถของกษัตริย์ที่นำพาเรื่องราวเหล่านี้เข้ามา ถึงอย่างนั้นพวกสาวกและพระเจ้าจอมปลอมของศาสนาที่นับถือกันมาช้านานก็กล่าวหาว่าราชวงศ์นั้นนำพาความหายนะมาสู่ดินแดน
วิคตอเรียเลือกที่จะตัดขาดกับศาสนาที่ตนนับถือมาอย่างยาวนานและตั้งตนกลายเป็นศัตรูที่พร้อมจะลากศาสนาจอมปลอมที่มีเนื้อแท้เป็นปีศาจร้ายให้ลงนรกกลับไปยังบ้านเก่าของพวกมัน
ความตั้งใจของเธอที่เป็นแบบนั้นกลับถูกต่อว่าโดยคนที่เธอเชื่อใจมาโดยตลอดนั่นก็คือท่านแม่ของเธอที่พยายามที่จะลบล้างความคิดที่เป็นปฏิปักษ์กับศาสนาที่ราชวงศ์นับถือมาเนิ่นนาน แต่ด้วยความความตั้งใจที่เต็มเปี่ยมของวิคตอเรียท่านแม่ของเธอพยายามทำการลบล้างไปก็ไม่มีผลอะไรกับวิคตอเรีย
จนในที่สุด.....
วันนั้นเป็นวันที่ท่านแม่ของเธอที่มีฐานะเป็นราชินีก็เรียกวิคตอเรียเข้าไปพบเป็นการส่วนตัว คำแรกที่วิคตอเรียได้ยินหลังจากก้าวเท้าเข้าไปภายในห้อง
“ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ เพราะเจ้า เพราะเจ้าคนเดียววิคตอเรีย เจ้ามันเป็นเด็กต้องสาป ที่ดินแดนแห่งนี้กำลังวุ่นวายอยู่มันก็เพราะเจ้าเลือกที่จะหันหลังให้กับความเชื่อที่นับถือพระเจ้าจนทำให้ฟ้าดินเกิดความพิโรธขึ้นมาแบบนี้”
“ท่านแม่ ท่านจะพูดแบบนั้นออกมาไม่ได้นะคะ ชีวิตนี้เป็นของข้า สิทธิ์เลือกที่จะเชื่อหรือไม่นั้นก็เป็นของข้า พระเจ้า? อะไรกันของแบบนั้น เจ้านั่นเคยมาช่วยตอนที่ครอบครัวของพวกเราที่โดนทำร้ายจนเหลือแค่เราสองแม่ลูก ในขณะที่พวกเราช่วยเหลือดินแดนไว้มากมายยังไม่พอพวกสาวกของพวกนั้นยังใส่ร้ายป้ายสีพวกเราว่าเป็นพวกชั่วช้าบูชาปีศาจแล้วท่านยังจะเห็นดีเห็นงามด้วยอย่างนั้นหรือ”
“ข้าไม่อยากฟังคำอธิบายที่ไร้น้ำหนักอะไรของเจ้า การเลือกที่จะหันหลังให้กับพระเจ้าแล้ว ก็เท่ากับเจ้าปฏิเสธที่จะเป็นลูกของข้าแล้วไปเถอะอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก ไปซะ”
“ข้าเข้าใจแล้ว ขอขอบคุณที่ดูแลเลี้ยงดูข้ามาอย่างยาวนานตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเราสองไม่ใช่แม่ลูกกันอีกและราชวงศ์กับดินแดนแห่งนี้เองก็จะไม่ใช่ดินแดนของข้าอีกต่อไป”
ในขณะที่วิคตอเรียกำลังที่จะเดินออกไปและหนีให้ไกลจากดินแดนที่มืดมนแห่งนี้เธอกลับถูกชายกลุ่มหนึ่งเข้าจับกุมตัวเอาไว้พร้อมกดร่างของเธอลงไปกับพื้น
“ในที่สุดก็จับเจ้าหญิงต้องสาปได้แล้ว ยอดเยี่ยมมากขอประทานอภัยแก่พวกข้าด้วยที่กระทำการอันรุนแรงกับเจ้าหญิงที่เป็นลูกสาวของท่านศาสดาแบบนี้.....”
“เอาตัวไปเถอะพวกเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว เป็นแค่คนแปลกหน้าไม่ใช่แม่ลูกอีกต่อไป”
ว่าแล้วเชียวท่านแม่ของเธอต้องอยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์เหล่านี้การตายของท่านพ่อ ท่านพี่และน้องชายก็คงเป็นแผนการของท่านแม่ที่เธอเคยเชื่อมั่นคนนั้นไปด้วย เธอเองก็คงจะเป็นรายสุดท้ายที่ท่านแม่ของเธอเลือกที่จะกำจัด
“เจ้าทำแบบนี้กับข้าอย่างนั้นเหรอ คนที่เป็นราชินีที่เรียกว่ายุติธรรมที่สุดและเที่ยงตรงศรัทธาต่อความดีแบบเจ้ากลับวางแผนการแบบนี้เอาไว้ ข้าว่าแล้วเจ้ามันก็ไม่ต่างจากราชินีชั่วร้ายแม่มดแห่งความมืดที่ร้ายกาจเหมือนราชินีคนแรก”
คำพูดของวิคตอเรียส่งผลให้อารมณ์ที่เดือดดาลมากพออยู่แล้วของผู้เป็นแม่ไม่สิต้องเรียกว่าราชินีให้ปะทุขึ้นมาอีก เธอเดินเข้ามากระชากหัวของวิคตอเรียไปจากกลุ่มชายพวกนั้นจากนั้นก็ใช้พลังเวทมนตร์อัดเชื่อมโยงตราประทับทาสไว้ที่หน้าท้องของวิคตอเรียอย่างโหดร้าย
“อ๊าาาาา.......”
จากนั้นฝ่ามือของราชินีก็ตบเข้าไปที่หน้าของวิคตอเรียจนฟันทั้งหมดร่วงออกมาจากปากใบหน้าที่งดงามของวิคตอเรียมีรอยฝ่ามือสีแดงที่มองเห็นได้ชัดอยู่ด้วย ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หมดแค่นั้นราชินีดึงเส้นผมของวิคตอเรียโดยลากไปตามพื้นไปยังบ่อลาวาที่อยู่ตรงหน้า
แน่นอนว่าบ่อลาวาที่อยู่ตรงหน้านั้นมีที่มาที่ไปมาจากพระราชวังแห่งนี้เป็นพระราชวังฤดูหนาวที่ผนึกการปะทุของลาวาเอาไว้เพื่อให้ความอบอุ่นในช่วงฤดูหนาวที่แสนจะน่ากลัวราวกับอยู่ในนรกแห่งความหนาวเหน็บที่มีอุณหภูมิถึง -80 องศา
ถ้าจะพูดถึงประชาชนหรือตระกูลอื่นๆนั้นพวกเขาก็จะเลือกอพยพกันไปที่ใต้ดินกันทำให้รอดพ้นจากฤดูหนาวอันโหดร้ายที่ยาวนานถึงหนึ่งเดือนได้
“คิดจะทำอะไรกันแน่ หยุดนะ”
วิคตอเรียเบิกตากว้างก่อนที่จะพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถทำได้ คนที่พยายามที่จะเข้ามาห้ามก็ไม่ทัน ราชินีโยนร่างของวิคตอเรียลงไปในบ่อลาวาที่กำลังร้อนระอุ
“ข้าเคยบอกไปแล้วว่าอย่าเอาข้าไปเทียบกับแม่มดตนนั้น นี่คือบทลงโทษของเจ้าวิคตอเรีย อ้อ ใช่สิแค่นี้เจ้าก็คงไม่ตายหรอกเพราะยังมีพรแห่งแสงที่ได้รับมาจากพระเจ้าด้วยนิสงสัยคงใช้แค่การแช่ลาวาคงไม่ได้นั่นสินะต้องใช้เจ้านี่สิถึงจะถูก”
ราชินีหยิบยาเม็ดหนึ่งขึ้นมาแล้วใช้เวทมนตร์นำร่างของวิคตอเรียที่เหลือแต่กระดูกกำลังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บทั้งหมดที่เกิดจากการแช่ในบ่อลาวา เธอโยนยาเม็ดนั้นเข้าไปในปากของวิคตอเรีย
ผ่านไปราวสามนาทียาเม็ดนั้นก็เริ่มออกฤทธิ์ของมันขึ้นผิวพรรณที่เคยขาวผ่องดุจหิมะใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดาผมทุกเส้นที่มีสีดำยาวสลวยตอนนี้ร่างกายของเธอได้เกิดเปลี่ยนแปลงกลายเป็นตัวประหลาดที่มีรูปร่างหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวแค่ผู้ที่พบเห็นก็แทบจะอาเจียนออกมาไม่หยุดอยู่แล้ว
ราชินีโยนร่างของวิคตอเรียไปให้ชายกลุ่มนั้นก่อนจะพูดขึ้น
“เอามันไปประหารต่อหน้าสาธารณชนทั้งหลายแล้วกล่าวกับพวกประชาชนว่าเจ้าหญิงวิคตอเรียสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้กลายเป็นปีศาจมารร้ายไปแล้วด้วยผลกระทบจากผลไม้ปีศาจ”
. . .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความทรงจำที่แสนเจ็บปวด

นิยายแนะนำ

ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความทรงจำที่แสนเจ็บปวด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้