ตอนที่ 8
เฉินเต๋อิแง้มดูไพ่ของเขาที่หมอบไว้ของเขา มันเป็ควีนดอกจิก ชิงเทียนที่เปิดเกมด้วยจำนวนเงิน 50 ล้าน ทำเอาเฉินเต๋อิและสองพ่อลูกแปลกใจไม่น้อย
“มันซ่อนไพ่อะไรไว้" เฉินเต๋อิเริ่มกังวลใจ เหมือนว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะรู้ทันแผนการของพวกเขา
“หึ!! แค่หน้า 2 ก็เปิดมา 50 ล้าน...ก็ได้ฉันตาม" เขาไม่เชื่อว่าชิงเทียนจะรู้กลโกงของพวกเขา
ดีลเลอร์แจกไพ่ใบที่สาม หน้าไพ่ของเจียงเฉิน เป็เอซดอกจิก ส่วนของทางด้าน เฉินเต๋อิเป็ ควีนโพแดง “คู่เอซว่า" ดิลเลอร์ผายมือมาทางชิงเทียนอีกครัง
“ผมคู่เอซงั้นก็....70 ล้านก็แล้วกัน"
ทุกคนภายในห้องมีสีหน้าซีดเผือด ‘นี่เขาคิดจะจบในเกมเดียวรึไง' ทุกคนในห้องคิด
"ผมตาม" แม้ว่าชิงเทียนจะมีคู่เอซแต่ว่าไพ่ของ เฉินเต๋อิ ตองควีนแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าไพ่ใบแรกของชิงเทียนคืออะไรแต่เขาก็ยังเป็ฝ่ายคุมเกมอยู่ดี เขาตัดสินใจไม่เกทับไปในตอนนี้เพราะมันจะเป็การแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียเปล่าๆ
ดิลเลอร์แจกไพ่ใบที่สี่ ของชิงเทียนเป็ คิงโพดำ และของเฉินเต๋อิเป็ 10 โพแดง
“ผมใหญ่อีกแล้ว… 100 ล้านก็แล้วกัน" เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย “ด...เดียวสิหลานชาย เกมพึ่งจะเริ่มเองนะ ทำไมถึงวู่วามแบบนี้" หลงหยินรู้สึกกระวนกระวาย นั่นก็เพราะนี่พึ่งจะเกมแรกแต่ชิงเทียนลงเงินไปเกือบครึ่งแล้ว
“เฮ้ยๆ" ถังฮ่าวที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินเต๋อิกระโกน "แค่นี้ก็ป๊อดแล้วรึไงว่ะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกไปขุดไอ้เด็กนี่มาจากไหน นี่คิดจิงๆเหรอว่ามีโอกาศชนะเซียนพนันอันดับหนึ่งหน่ะ" เขายังคงทำหน้ายียวนกวนประสาทเช่นเดิม
หลงหยินกัดฟันกรอด แม้ว่าลูกชายของเขาจะรับประกันมาแล้วว่าชิงเทียนมีความสามารถไม่ธรรมดาแต่เขาก็ยังไม่วางใจร้อยเปอร์เซ็นต์
เฉินเต๋อิใช้นิ้วเคาะโต๊ะ “ดูเหมือนว่าคุณจะรีบมากเลยสินะ ก็ได้! ผมตาม 100 ล้าน" เขาโกยเงินออกมา
ดีลเลอร์แจกไพ่ใบสุดท้าย ของชิงเทียนได้ไพ่เอซข้าวหลามตัด เฉินเต๋อิได้ไพ่ควีนข้าวหลามตัด ไพ่สี่ใบที่หงายอยู่ตอนนี้ ของชิงเทียนเป็ตองเอซกับคิงโพดำหนึ่งใบ และของเฉินเต๋อิเป็ตองควีนกับ 10 โพแดง “ดูเหมือนว่าคนที่จะเสียหมดตัวจะเป็คุณนะ" ชิงเทียนมองประสานตากับเฉินเต๋อิ จากนั้นค่อยๆเลื่อนไพ่ออกเผยให้เห็นตำหนิด้านหลังของไพ่ใบแรกที่หมอบไว้
เฉินเต๋อิเหลือบตาดู ‘เหอะ!! ที่แท้ก็คิงโพดำ ไพ่เห่านี่เอง' (*ในภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า ‘ฟลูเฮ้าส์' คือไพ่ตองและอีกหนึ่งคู่ครับมีแต้มมากกว่าไพ่ตองทั่วไป) ความกังวลของเฉินเต๋อิหายไปทันที เขามีควีนสี่ใบ ถ้าไม่ใข่เอซสี่ใบเขาก็ไม่กลัวอีกต่อไป
ชิงเทียนแง้มดูไพ่ เขาเลื่อนไพ่อีกใบมาปิดด้านหลังไพ่ใบแรกไว้ตามเดิม “ดูเหมือนว่าฉายาเซียนพนันอันดับหนึ่งจะมีดีแค่ชื่อนะคุณเฉิน ผมเกไปอีก 100 ล้าน" ชิงเทียนยั่วยุ
เฉินเต๋อิหน้าตาบิดเบี้ยวทันที่ ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังสนั่น “ไอ้หนู! อย่าให้มันมากไปนักนะ ฉันตาม 100 ล้าน แล้วก็เกทับไปทั้งหมดนี่" เขาพูดด้วยสีหน้าเดือดดาล จากนั้นก็ดันเงินที่มีอยู่ทั้งหมดออกไป
ทุกคนในห้องแทบจะหยุดหายใจ นี่พวกเขาตั้งใจจะจบในเกมเดียวจริงๆ ชิงเทียนทำท่าทีลังเลเล็ดน้อย “ก็ได้...ผมตามหมดหน้าตัก" เขาดันเงินทั้งหมดมาข้างหน้าเช่นกัน
เฉินเต๋อิหงายไพ่ใบแรก “ของฉันควีนสี่ใบ ของแกมีอะไร!" เขากล่าวเสียงดัง สองพ่อลูกตระกูลถังเห็นเช่นนั้น ก็พากันดีใจจนเนื้อเต้น
ชิงเทียนยื่นมือไปเปิดไพ่ช้าๆ “งั้นเหรอแต่พอดีว่าของผมเป็เอซสี่ใบ" ไพ่ที่ถูกหงายขึ้นมามันคือเอซโพดำ!
หลงหยวนและหลงหยินแทบไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาจะเป็ฝ่ายชนะ พวกเขาะโโลดเต้นด้วยความสะใจ ชิงเทียนเป็ผู้กอบกู้ของตระกูลเขาอย่างแท้จริง
"เป็ไปไม่ได้!!! เฉินเต๋อิ ยืนขึ้น เขาและสองพ่อลูกตระกูลถังมีสีหน้าซีดเผือด
“แว่นของนายนี้สะดวกดีนะสามารถมองเห็นตำหนิบนหลังไพ่ได้ด้วย" ชิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“!!!!!!!!!" พวกเขาทั้งสามคนใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ‘มันรู้' พวกเขาคิดในใจ แต่ว่าเขาไม่รู้เลยจริงๆว่าชิงเทียนทำได้ยังไง ‘เขาเปลี่ยนไพ่ตอนไหน' เฉินเต๋อิจับตาดูมือชิงเทียนตลอดการเล่นก็ยังไม่สามารถหาเหตุผลมารองรับได้
หลงหยินได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าเหยเก “นี่พวกแกโกงเรอะ!" เขาะโออกมาเสียงดังสนั่น ถังฮ่าวและลูกชายรีบแก้ตัวทันที
“อย่ามากล่าวหากันน่า! ไว้ฉันจะนัดเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์วันหลัง" เขาชี้มาที่ชิงเทียน “ไอ้หนูเื่ไม่จบแค่นี้แน่ ฉันจะจำหน้าแกเอาไว้" หลังจากที่ระบายความแค้นเรียบร้อยแล้ว ถังฮ่าวและลูกชายก็เดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องโดยมีเฉินเต๋อิเดินตามออกไป
เหตุผลที่เฉินเต๋อิเห็นตำหนิบนหลังไพ่ผิดไปนั้น เกิดจากเนตรสะกดเทพของชิงเทียน เขาใช้ความสามารถของเนตรสะกดเทพ่ชิงและควบคุมประสาทััของเฉินเต๋อิเพื่อสร้างภาพลวงตาประทับลงไปในประสาทััเพียงชั่วครู่ ทำให้เฉินเต๋อินั้นมองผิดไป จากนั้นก็ใช้ไพ่อีกใบมาปิดด้านหลังไพ่ใบแรกตามเดิม เหตุการณ์นี้เกิดเพียงชั่วอึดใจเพื่อป้องกันไม่ให้เฉินเต๋อิรู้ตัว อันที่จริงชิงเทียนแอบดูไพ่ั้แ่ที่เขาคว้ามาแล้ว
หลงหยินเดินเข้ามาหาชิงเทียน “ขอบคุณมากหลานชายถ้าไม่ได้หลานชาย ฝ่ายที่จะเสียหายหนักก็คงจะเป็ตระกูลหลงของพวกเรา" เขาตบไหล่ชิงเทียนเบาๆ “เอาหล่ะ พวกเราไปดื่มฉลองกันเถอะ"
หลงหยิน พาชิงเทียนมายังภายในภัตตาคารอาหารฝรั่งเศษที่ตกแต่งอย่างรูหรา และดูเหมือนว่าราคาของอาหาร จะไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปสามารถแตะต้องได้
"เอาเมนูที่ดีที่สุดและไวน์ที่แพงที่สุดในร้านมา" หลงหยินออกตัวเป็เ้าภาพสำหรับอาหารมื้อนี้ ในขณะที่อาหารที่ถูกนำมาเสิร์ฟ ไม่ใช่สิ่งที่ชิงเทียนเคยลิ้มลองมาก่อน
หลังจากที่พวกเขาทานกันจนเต็มคราบ พร้อมทั้งชนแก้วและสนทนากันอย่างสนิทสนม ชิงเทียน ก็กล่าวขอบคุณหยินหลงตามมารยาท แต่ในอีกแง่หนึ่ง หากเขาเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ เื่ก็คงจะจบไม่สวยแบบนี้ “คุณหลงหยินขอบคุณที่เลี้ยงครับ"
“คุณหลงหยินอะไรกันหลานชาย เรียกฉันลุงหลงก็พอ หลังจากนี้ก็คิดซะว่าเราเป็คนกันเอง"
“ใช่แล้วจากนี้เราก็เหมือนเป็เพื่อนกันแล้ว อย่างนี้ดีมั้ยชิงเทียน" หลงหยวนรินไวน์ให้ชิงเทียน
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ" ชิงเทียนค่อยๆจิบไวน์
“ฉันกับพ่อตัดสินใจกันแล้วว่าจะยกเงินทั้งหมดให้นาย ทั้งเงินที่นายเล่นชนะมาได้ และเงินทุนที่เราเตรียมมา" ชิงเทียนหัวใจเต้นแรง ยิ่งมีเงินเยอะก็เท่ากับมีทรัพยากรในการบ่มเบาะเยอะขึ้นตามด้วย “จะให้ถือเงินสดพันล้านไปไหนมาไหนด้วยก็คงจะลำบากเอาเป็ว่าฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีนายแล้วกันอาจใช้เวลานานหน่อยเพราะมันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆเลย" หลงหยวนอธิบาย “ตกลง งั้นก็เอาตามนั้นแล้วกัน"
“หลานชายมีแผนจะทำยังไงกับเงินจำนวนนี้เหรอ" หลงหยินถามด้วยสีหน้าเป็ห่วงเขากังวลว่าชิงเทียนจะใช้เงินไม่เป็ ชิงเทียนเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็เงียบไปสักพัก “กำลังคิดว่าอยากจะเปิดบริษัท" ในที่สุดเขาก็พูดออกมา
“บริษัท!?" จางเสี่ยวเปาที่แทบจะปิดปากเงียบมาั้แ่ขึ้นเรือพูดโพล่งออกมา “บริษัทอะไรกัน?" หลงหยวนและหลงหยินพูดออกมาพร้อมกัน
ชิงเทียนเงียบไปอีกครั้งเขากำลังเค้นความคิดว่าจะเปิดบริษัทอะไรดี ‘เรามีแหล่งสมุนไพรจาก โอวหยางเจิ้งหยู การจะผลิตยาก็น่าจะเป็ไปได้...ไม่สิต้องเป็สิ่งที่คนทั่วไปก็สามารถใช้ได้ “เครื่องดื่มสมุนไพร" เขาพูดออกมา
หลงหยินทำหน้าสงสัย “สมุนไพรชนิดไหน" เขาคิดว่าสิ่งที่ชิงเทียนจะทำ น่าสนใจไม่น้อย
“เป็โสมสกัดและสมุนไพรพิเศษอีกหลายชนิด มีสรรพคุณหลากหลายสามารถทำให้คนหนุ่มสาวคลายอาการเมื่อยล้า ซ่อมแซมร่างกายได้ในทันทีและคนวัยชรากลับมาแข็งแรงอีกครัง" ในแดนเซียนมียาวิเศษอยู่มากมาย และที่ใช้กันมากที่สุดก็คือยาฟื้นฟูพลังปราณ มันเป็สิ่งที่ทุกคนในแดนเซียนต้องมีติดตัว
“มีเครื่องดื่มที่มีสรรพคุณวิเศษขนาดนั้นด้วย!?" หลงหยวนอดแปลกใจไม่ได้ “แล้วมีอะไรที่เราสามารถพอจะช่วยได้มั้ย" หลงหยินคิดว่าชิงเทียนนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดาเขามีความสามารถมาก และการที่เขาเลือกที่จะเอาเงินมาลงทุนนั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่า เขามีความคิดที่รอบคอบไม่สมกับวัย
“อันที่จริงผมมีแหล่งหาสมุนไพรแล้ว พวกคุณรู้จักบริษัทยา โอวหยาง กรุ๊ป รึเปล่า" เขาถามทั้งสามคนตรงหน้า
“รู้จักสิ บริษัทยา โอวหยาง กรุ๊ป ถือเป็ผู้ผูกขาดตลาดยาและตลาดสมุนไพรส่วนใหญ่ในประเทศ" หลงหยินคาดว่าเชิงเทียนน่าจะรู้จักกับคนใหญ่คนโตในบริษัท
“พอดีว่าผมรู้จักกับโอวหยางเจิ้งหยูเป็การส่วนตัวนิดหน่อยเลยคิดว่าเขาน่าจะช่วยได้" ทั้งสามคนมองเซ่อไปทันทีนี่ผิดจากที่พวกเขาคิดไว้มาก ทำไมเด็กอายุไม่ถึง 20 ขวบปีถึงไปรู้จักกับเ้าของบริษัทั์ใหญ่เช่นนั้นได้
“ผมมีเื่จะขอร้องลุงหลงสักหน่อย อยากจะให้ช่วยหาผู้จัดการฝีมือดีมาให้สักคน ผมคิดว่าให้มืออาชีพจัดการแทนน่าจะมีความเสี่ยงน้อยกว่า และขอเป็คนที่สามารถไว้ใจได้ด้วย"
หลงหยินหันไปหาหลงหยวน “เื่นี้น่าจะต้องให้ลูกชายลุงจัดการให้แล้วล่ะ เขาค่อนค่างจะรู้จักพวกหนุ่มสาวไฟแรงอย่างกว้างขวางเลยล่ะ"
หลงหยวนยิ้มเล็กน้อย “เื่นี้ไม่ต้องเป็ห่วง ผมมีคนที่เลือกไว้ในใจแล้ว" เขาหันไปตอนหลงหยิน
หลังจากทานอาหารเส็จพวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
ที่ห้องพักห้องหนึ่งบนเรือสำราญ “นี่มันเื่บ้าอะไรกันห่ะ เฉินเต๋อิ แกรับปากกับฉันซะดิบดี แถมเอาเงินค่าจ้างไปแล้ว แต่กลับมาแพ้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่นะ" ถังฮ่าวพูดด้วยความโมโห
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมมั่นใจว่าไพ่ใบนั้นต้องเป็คิงโพดำแน่นอนแต่ไม่รู้ทำไม..."เสียงของเขาขาดไป เขาอยากให้เื่ที่เกิดขึ้นเป็เพียงความฝัน การที่เขาแข่งกับเด็กแถมโกงอีกต่างหาก ก็ทำให้เขารู้สึกแย่พอแล้วแต่นี่กลับต้องมาแพ้อย่างอนาจอีก เฉินเต๋อิแทบอยากเอาถุงมาคลุมหัว
ถังฮ่าวหันไปสั่งกับลูกชาย “ถังหยุน ลูกส่งคนไปสืบข้อมูลไอ้เด็กนั่นมา พ่อให้เวลา 3 วัน" ถังหยุนที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าต่างตอบรับ “เดียวจะจัดการให้ครับ" เขาพ่นควันออกมาด้วยความเบื่อหน่าย “ฺฮื้มมม...มันกล้าแหย่หนวดเสืออย่างฉัน มันต้องไม่ตายดี" ถังฮ่าวยังแค้นไม่หายแหล่งทำเงินของตะกูลกว่า 30 เปอร์เซ็นต์ต้องหายวับไปกับตา เขานึกเสียใจที่ไปเซ็นสัญญาบ้าๆที่ตัวเองตั้งขึ้นมา เขาอุส่ายุแหย่เื่ภรรยาหลงหยิน ทำให้หลงหยินยอมเซ็นสัญญาในที่สุดแต่กลับต้องมาเสียท่าซะเอง
**************************
หลายชั่วโมงต่อมาเรือสำราญด็ได้มาเทียบท่าที่ท่าเรือช่างไห่ พวกชิงเทียนก้าวลงมาจากเรือ “หลานชายให้พวกเราไปส่งที่สนามบินดีไหม พอดีว่าพวกเรามีธุระต้องจัดการนี่สักพัก
“กำลังคิดว่าจะเดินทางเมืองไท่หยวน" ชิงเทียน้าจะไปสืบหาข้อมูลของหอนพเก้าโดยเริ่มจากตระกูลเกา
“งั้นก็ต้องนั่งเครื่องจากนี่ไปลงสนามบินซีอานแล้วค่อยต่อรถไปเมืองไท่หยวน" หลงหยินแนะนำ
ชิงเทียนไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน แต่ในแดนเซียนทุกคนเหาะเหินเดินอากาศกันเป็เื่ธรรมดา จากนั้นจางเสี่ยวเปาก็โทรเรียกรถจากบริษัทลูกของตระกูลหลงให้มารับพวกเขาและมุ่งหน้าสู่สนามบินช่างไห่
-------------------------------