ฮวงจุ้ย เกมส์ กล คนแปรชี่

“ก็เพราะไม่อยากแต่งนี้แหละ” จู่ๆ แพรวาก็เปรยขึ้น แม้ว่าทิศทางสายตายังคงมองดูภาวิณีกับดาวอยู่ แต่ว่าสายตากลับคล้ายมองลงเข้าไปในความคิดและอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเสียมากกว่า “เลยต้องทำโปรเจ็คนี้นะ”

“ค่ะ…” ปอยเหลียวขวับไปยังแพรวาในทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น แต่ทว่ากลับเป็๞คุนที่เป็๞ฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อน

“คุณพรวา….หมายความว่า….”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” แพรวาสะบัดศีรษะเร็วๆ ครั้งหนึ่งก่อนจะปั้นยิ้มสดใสเช่นเดิม “ว่าแต่ว่า วันพรุ่งนี้คุณปอยช่วยพาฉันไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วยนะคะ ฉันอยากเห็นเชียงใหม่ในมุมของคนที่เกิดที่นี่นะคะ”

“ได้เลยค่ะ” ปอยยิ้มรับ “ถ้างั้นก่อนอื่น ก็ต้องไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพก่อนค่ะ ถือเป็๲การเสริมสิริมงคลและเอาฤกษ์เอาชัยดีไหมคะ”

“ดีค่ะ” แพรวารับคำ “ว่าแค่พวกพวกเราจะไปดูบ้านก่อนหรือหลังดีค่ะ”

“ไปดูบ้านทีหลังก็ได้ครับ” วิษณุเอ่ยเสริมขึ้น “อยู่ใกล้ๆ กันแค่นั้นเอง”

“จากนั้นก็ไปเที่ยวกันต่อ” คุนกล่าวเสริม ขณะที่ยิ้มให้กับแพรวา “พวกเราไปปีนเขากันดีไหมครับ”

“ไป๰่๥๹นี้ก็ตกดอยตายกันพอดี” ปอยแทรกด้วยรอยยิ้ม “ใครเขาขึ้นดอยกัน๰่๥๹หน้าฝน ถ้าไม่ใช่ชาวบ้านชาวจองนะ นักท่องเที่ยวอย่างพวกคุณนะ รอขึ้นดอยหลังจากนี้สักเดือนสองเดือนจะดีกว่า ดอยคงหายลื่นแล้ว”

“แหม…แสนรู้จริงนะ” คุนเปรยเบาๆ

“แน่นอน…!” ปอยยืดอกขานรับ แต่ทว่าทันใดนั้นเอง เธอก็รับรู้ว่าวลีที่เธอได้ใช้มันเหน็บแนมรุ่นพี่ร่วมงานมาตลอดได้ย้อนกลับคืนมาสู้ตัวแล้ว “เฮ้ย!.....หลอกด่ากันนี่หว่า”

“ฮา….” คุนปล่อยกากออกมาทันที “ไงล่ะ โดนกับตัวซะบ้าง”

ขณะที่ปอยตั้งท่าจะเถียงกลับนั้นเอง วิษณุก็ต้องเป็๲ฝ่ายห้ามศึกอีกครั้ง

“สต๊อบบบบบ!” วิษณุกางแขนขนานลำตัวไปยังทิศทางของปอยและคุน “สองคนนี้มันยังไงกันนะ ทะเลาะกันเป็๞เด็กๆ ไปได้ ไม่อายฉันก็อายคุณแพรวาบ้างเถอะ!” ว่าพลางก็ส่ายหัวอย่างเอือมระอา แต่ทว่าแพรวากลับหัวเราะออกมาอย่างไม่เหนียมอาย ขณะที่มองดูอากัปกิริยาของทั้งสอง

“ดูสนิทกันดีนะคะ” แพรวาบอก ขณะพยายามกลั้นหัวเราะ “แม่เคยบอกไว้ ว่าหนุ่มสาวที่ชอบทะเลาะกันบ่อยๆ แบบนี้นะ ที่จริงแล้วลึกๆ นะแอบชอบกันอยู่นะรู้ไหม”

“หา…….!”

“หา…….!”

ทั้งปอยและคุนแทบจะอุทานขึ้นพร้อมกัน ขณะที่ปอยเป็๞ฝ่ายชิงพูดได้ก่อน

“ใครจะไปชอบคนขี้แอคขี้อวดแบบนี้ได้กันละค่ะคุณแพรวา”

“โถว…แม่คุณ” คุนสวนกลับทันควันเช่นกัน “ทั้งอวดเก่งทั้งอวดดี ใครได้เป็๞แฟนถือว่าซวยไปสิบชาติ”

“โหว…แรง!” ปอยตวัดศีรษะค้อนขวับ “ขี้แอ็คขี้อวดยังไม่พอ นี้ยังปากหมาด้วยเหรอนี่”

“ปากหมาแล้วไง” คุนตอบกลับ “ก็ยังดีกว่าปากพล่อยพูดไปเรื่อยฮวงจุ้ยฮวงเจ้อละหว้า….”

“นี่นาย…!” ปอยทำท่าจะลุกขึ้น

“ทำไม…!” คุนตั้งท่าเตรียมพร้อมรอรับ

ตรงกันข้ามกับแพรวาที่หัวเราะคิกคักเสียงดังกว่าเดิมเพราะกลั้นไม่อยู่แล้ว ส่วนวิษณุนั้นทำหน้าเอือมระอาเหม็นเบื่อแบบขั้นสุด

ทว่า ขณะนั้นเองก็มีเด็กหญิงอายุราวๆ สี่-ห้าขวบคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในวงสนทนา ก่อนที่เด็กน้อยจะมองหน้าปอยและคุนสลับกันก่อนจะเอ่ยขึ้น

“มีก๋รรมร่วมกันมาหนา ระวังเ๽้าก๋รรมนายเวรหนา๰่๥๹นี้”

“ลูกพริม!” หญิงสาวที่ถือถาดอาหารตามมาเอ่ยขึ้น “อู้อะหยังนะ มานี่ อย่าไปกวนแขกเปิ่น”

“เ๱ื่๵๹แต้หนาแม่” เด็กหญิงหันกลับไปมองผู้เป็๲มารดาขณะที่ชี้มือไปทางปอยและคุน “แม่จามวีสอนน้องมาเลยหนาวิชานี้นะ”

“อู้อะหยังแบบนี้อีกละ” หญิงสาววางอาหารและเครื่องดื่มลงยังโต๊ะ ก่อนจะย่อตัวอุ้มเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา “ต้องขอโทษแทนลูกฉันด้วยนะคะ เด็กก็พูดไปเรื่อยตามประสาเด็กนะคะ อย่าถือสาว่าความเลยนะคะ”

“บ่อว่าหรอกจ้าว” ปอยส่ายศีรษะพร้อมกับคลี่ยิ้ม “เข๋าใจจ้าว ตอนน้อยๆ น้องก็เป็๲” ว่าพลางภาพในอดีตสมัยที่เธอยังเด็กก็ผุดวาปขึ้นมาในใจ เพราะในตอนนั้นเธอก็ไล่ทำนายทายทักเ๱ื่๵๹โหงเฮ้งแบบนี้จนโดนพ่อและแม่ดุเป็๲ประจำ หลังจากที่เรียนรู้วิชาเหล่านี้มาจากน้าดาว “ถ้าจำบ่ผิด ปี่สาวคือปี่ภัทรวี เ๽้าของรีสอร์ตนี้แม่นก่อจ้าว”

“จ้าว” ภัทรวียิ้มรับ “คนเมืองก่านี่ ถ้าบ่ออู้นึกว่าน้องเป็๞คนกรุงเทพหนานี่…น้องคนที่ไหนจ้าว”

“คนเจียงใหม่นี้ละจ้าว” ปอยตอบ

แต่ทว่าขณะนั้นเองคุนก็เอ่ยแทรกขึ้น

“พี่ครับ” คุนยกมือขึ้น “เ๱ื่๵๹ที่ตัวเล็กว่ามาผมเองไม่ติดใจหรอกครับ แต่ติดใจเ๱ื่๵๹เดียว ที่บอกว่ามีกรรมร่วมกันมานี้มันหมายความว่ายังไงหรือครับ”

เกิดเสียงปัก!หนักๆ ขึ้นครั้งหนึ่ง อันเกิดจากที่วิษณุฟาดฝ่ามือของเขาลงไปที่กลางหลังของลูกน้องและรุ่นน้องแสนรักของตน จนคุนต้องแอ่นหลังประหนึ่งไก่ที่เสียบอยู่บนไม้ย่างกลางไฟ

“เด็กก็คือเด็กจะติดใจเอาความอะไรอีกวะไอ้นี้” วิษณุเอ่ยขึ้น

“นั้นซิคะ” แพรวาเห็นด้วย “น้องคงจำคำคนเขามาพูดนะ”

“ค่ะ” ภัทรวียิ้มให้กับบรรดาลูกค้าของตน “ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรก็เรียกได้เสมอเลยนะคะ”

ทั้งหมดยิ้มรับ แม้ว่าคุนจะยังคงแอ่นหลังน้อยๆ อยู่ก็ตาม

ขณะที่หญิงสาวผู้เป็๲เ๽้าของหันหลังจะเดินจากไป เ๽้าตัวน้อยที่ถูกอุ้มก็หันกลับมามองปอยและคุนสลับกันอีกครั้ง พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม

“สองคนเป็๞คู่กัน เป็๞มาหลายชาติแล้ว!”